Bu animasyon, Pitt’in Joy Street’ten 11 yıl sonra yaptığı işlerden biri. Maalesef maratonda beni en çok hayal kırıklığına uğratan film oldu, açık konuşayım: bayağı sıkıcı buldum ve Pitt’in kendine has büyüsünden eser kalmamış.
Film eski, yıkılmak üzere bir Meksika hastanesinde geçiyor. Huysuz, yaşlı, işinden bıkmış bir doktor var. Hastanede tuhaf tuhaf hastalarla uğraşıyor: vücudunun her yerinden kurşun deliği olan bir adam, her tarafından sabah sefası çiçekli bir kız, kendini at sanan bir kadın falan… Bir de Saint of Holes gibi sürreal figürler, konuşan gargoyle’ler devreye giriyor. Doktorun son anlarında perspektifi değişiyor, ölüm döşeğinde hayata yeni bir bakış açısı kazanıyor gibi bir hikâye var.
Teknik olarak renkler canlı, el çizimi animasyonunda o kıpır kıpır, bakteriler gibi dans eden figürler yine var. Meksika folkloru ve magic realism havası da hissediliyor. Ama işte eski Pitt tadı yok. Joy Street’teki o akıcı, seni içine çeken psikedelik rüya mantığı burada resmen kaybolmuş. Film daha çok diyalog ağırlıklı, karanlık mizahlı bir hastane kaosu gibi ilerliyor. Ritmi tutmuyor, sahneler uzuyor, 23 dakika bana resmen 40 dakika gibi geldi. Bitmesini dört gözle bekledim.
Sembolizm ve yaklaşım
Delikli adam, çiçekli kız, at kadın gibi karakterler sürreal duruyor kâğıt üstünde ama derinlik katmıyor. Zorlama bir “derinlik” çabası var gibi hissettiriyor. Doktorun iç dünyası, pişmanlıkları, ölüm anındaki aydınlanması… Bunlar güzel fikirler ama görsel olarak ve ritim olarak Pitt’in önceki işlerindeki gibi etkileyici değil. Asparagus’taki o görsel şiir, Joy Street’teki doğayla bütünleşme ve psikedelik vaftiz burada yerini ağır, konuşkan bir yapıya bırakmış. Bilinçaltı yolculuğu hissi yerine “iş yerinde kara mizah” gibi bir hava hâkim olmuş.
Genel
Pitt’in en zayıf filmlerinden biri bence. Beklediğim rahatsız edici güzellik, akışkan rüya mantığı ve seni şaşırtan sembolizm burada epey sönük kalmış. Belki Meksika kültürüne ve hastane ortamına yeni bir bakış denemek istemiş ama sonuç istediği gibi olmamış. Maratonda “tamam bunu da gördük, geçelim” dedirten cinsten. Joy Street’in o duygusal ve dönüştürücü havasından sonra büyük bir düşüş.Yine de Pitt’in filmografisinde yer alıyor, atlamamak lazım.
