Bu el boyaması animasyon, Pitt’in işlerinde bence ayrı bir tat veriyor. Asparagus’un o görsel şiir patlamasından sonra daha kişisel, daha içe dönük bir yolculuğa çıkıyor. Film gri, sıkıcı bir apartman dairesinde başlıyor. Ana kadın karakterimiz resmen erimiş halde, her şey donuk, loş ve dar. Duvarlar üstüne üstüne geliyor, zaman ağırlaşıyor. Modern hayatın insanı nasıl yavaş yavaş boşalttığını çok net hissettiriyor. Sonra işler değişiyor. Çin porseleni gibi duran küçük bir fare biblo canlanıyor ve kadını alıp götürüyor. Sıradan bir park birden psikedelik bir ormana dönüşüyor. Renkler patlıyor, bitkiler nabız gibi atıyor, her şey akıyor, dans ediyor. Pitt’in yağmur ormanlarında yaşadığı o deneyimler burada resmen dışarı taşıyor. Formlar eriyor, bedenler akışkanlaşıyor, zaman normale uymuyor. Tam rüya mantığı.
Sembolizm tarafı
Fare burada masumiyetin, çocuksu yaratıcılığın ve doğanın saf halinin taşıyıcısı. Şehirdeki o gri rutin, yalnızlık, eşyalar… bunların hepsi kadını aslında ayakta tutmayan, hatta söndüren şeyler. Pitt şunu çok güzel gösteriyor: Mutluluk ve yenilenme çoğu zaman en ummadığımız, en sıradan gibi görünen yerlerden geliyor. Bir biblo, bir park köşesi, bir renk patlaması… Yeter ki görebilelim. Orman sahneleri bayağı psikedelik bir vaftiz gibi. Her yaprak, her çiçek canlı ve bağlantılı. Kadın bu akışa teslim oldukça kendini yeniden topluyor. Dönüşte apartmana geldiğinde pencereden dışarı bakışı bambaşka. Artık sevinç var orada.
Genel
Asparagus’ta sanatçı-toplum gerilimi daha ön plandayken, Joy Street daha çok bireyin iç dünyasıyla doğa arasındaki köprüyü kuruyor. Maske ve kimlik akışkanlığı hâlâ var ama bu sefer daha şifacı, daha umutlu bir havada. Maya Deren ruhu devam ediyor fakat daha otobiyografik.
Kısacası Pitt’in en duygusal ve dönüştürücü filmlerinden biri. Psikedelik görselliğiyle bilinçaltını aralıyor ve “asıl mutluluk nereden gelebilir?” sorusuna en beklenmedik yerden cevap veriyor.
