Phil, dostum… Kimya dehasısın, elementleri eğip büküyorsun, yerçekimini ağlatıyorsun ama ürün yönetimi ve iletişim konusunda sınıfta kalmışsın.
Evcil Hayvanı Laboratuvara Hapsettin: Elinde resmen kendi bilinci olan, dans eden, şebeklik yapan jöle kıvamında mucizevi bir canlı var. Sen ne yaptın? Adama saksı muamelesi yaptın! Keşke onunla biraz daha Tamagotchi gibi ilgilenseydin, iki kelime bir şey öğretseydin, aranızda duygusal bir bağ kursaydın. Flubber senin laboratuvardaki kölen değil, evladın gibi olmalıydı okulda hava atmak için niye kullandın.
İcat Değil, Kurtarıcı Muamelesi: Flubber’ı bulur bulmaz aklına ilk gelen şey ne oldu? “Aman arabaya süreyim uçsun, aman ayakkabıya süreyim bizim okulun basket takımı rezil olmaktan kurtulsun.” Sen koca profesörsün; elindeki kozmik mucizeyi resmen mahalle turnuvasında hile yapmak için kullandın! Yuh be adam.
Weebo’yu Fazla mı Şımarttın Ne?
Burada biraz iğneyi kendine batırman lazım. Flubber gibi bir canlıyı köşede mambo dansı yapmaya mahkum ederken, uçan sarı robotun Weebo’ya o kadar çok yapay zeka yüklemişsin ki, kız sana resmen aşık olmuş.
Bir yanda sana platonik aşk besleyen, kıskançlıktan düğününü unutturan metal bir robot; diğer yanda sadece etrafta zıplayıp ilgi bekleyen bir yeşil jöle… Laboratuvardaki dengeyi hiç kuramamışsın. Neyse ki Weebo fedakar çıktı da kıymetini sonradan anladın.
Ve Tabii Ki… Düğün Meselesi!
Phil, üç kere bir düğün unutulur mu Allah aşkına? Sara seni laboratuvardan sağ çıkardıysa yat kalk dua et. Flubber’ın moleküler yapısını ezbere biliyorsun ama takvime bir çarpı atmayı beceremiyorsun. Flubber’ı biraz daha “evcil hayvan” gibi hayatına dahil etseydin, belki o da sana yüzüğü getirmeyi falan hatırlar, seni bu dertten kurtarırdı.
Tamam yeter bu kadar makara biraz gerçek inceleme laga luga yok.
1997 yapımı Flubber, sinema tarihinin en sempatik dehalarından Robin Williams’ın enerjisiyle büyüyen, pazar sineması nostaljisini sonuna kadar yaşatan bir yapım. Ancak filmi bugün, biraz daha sinematik bir gözle izlediğimizde, ortada çok net bir “kaçırılmış fırsat” ve anlatısal bir eksiklik göze çarpıyor. Film, elindeki en büyük kozu bir karakter olarak işlemek yerine, yalnızca bir olay örgüsü aracı olarak kullanmayı seçiyor.
Yeşil Sülüğün Potansiyeli ve “Tamagotchicilik” Eksikliği
Filmin temel sorunu, adını aldığı yeşil sülükümsü yaratıkla, yaratıcısı Profesör Philip Brainard arasında derin bir bağ kuramaması. Karşımızda kendi iradesi olan, elementlerin ötesinde, adeta evcil bir hayvan gibi davranabilen kozmik bir mucize var. Gönül isterdi ki senaryo bu noktada biraz daha “Tamagotchicilik” oynasın.
Philip’in bu canlıya bir şeyler öğretmeye çalışmasını, aralarındaki saf bağı, Flubber’ın evdeki eşyalarla gizli gizli etkileşime girerek kendi karakterini yaratmasını izlemek filme bambaşka bir duygusal derinlik katabilirdi. Bir nevi Pokemon ya da E.T. formülü işletilebilecekken; film, Flubber’ı sadece profesörün sorunlarını çözen, arabayı uçuran, ayakkabıya sürülüp basketbol maçında hile yapılmasını sağlayan bir “teknolojik yakıt” seviyesine indirgiyor.
Weebo ve Flubber Çelişkisi
Filmdeki bir diğer garip anlatı tercihi ise duygusal yatırımın yanlış yere yapılması. Elde tamamen organik, canlılık belirtisi gösteren yeşil bir jöle varken; yönetmen nedense karakter geliştirme mesaisini metal bir robota, Weebo’ya harcamayı seçiyor.
Weebo’nun profesöre aşık olması, kıskançlık krizleri ve dramatik feda sahneleri kendi içinde tatlı olsa da, insan ister istemez şu soruyu soruyor: Bu ekran süresi ve karakter derinliği neden filmin asıl yıldızı olan Flubber’a verilmedi? Flubber, mutfaktaki mambo dansı sahnesi hariç, sadece etrafta zıplayıp görsel şov yapan bir efekt hilesi olarak kalıyor.
Nostalji Kuşağında Bir Pazar Sineması
Bütün bu yapısal eksikliklerine rağmen Flubber, 90’ların o temiz, kötü niyet barındırmayan Disney formülünü başarıyla uyguluyor. Kötü adamların karikatürize salaklıkları, Robin Williams’ın laboratuvarda tek başına teklese bile filmi sırtlayan o çocuksu neşesi, yapımı keyifli bir çerezlik haline getiriyor.
Sonuç olarak Flubber, sinema tarihini kökten değiştiren bir başyapıt değil; ancak potansiyeli biraz harcanmış olsa da, pazar akşamları retro bir eğlence arayanlar için hala yüz güldürmeyi başaran samimi bir deney.
Profesör Brainard İçin Karn
- Deha ve Çılgınlık: 10/6(Yeşil sülüğü yaratmak her yiğidin harcı değil)
- Evcil Hayvan / Tamagotchi Bakımı: 4/10 (Flubber’la daha çok oynamalıydın)
- Romantik İlişki Yönetimi: 2/10 (Sara’ya sabır diliyoruz)
Yine de eline sağlık Profesör. Bize 90’ların en eğlenceli, en zıpır icatlarından birini verdin. Şimdi dürüst ol: basketbol maçında ayakkabılara Flubber sürerken hiç mi vicdanın sızlamadı, yoksa “Aman okulun borcu ödensin” diye gözün döndü mü?
