Bugün konumuz, duyurulduğu andan itibaren özellikle görsel diliyle merak uyandıran, yönetmen Ugo Bienvenu’nün yeni animasyon işi Arco var. Modern animasyon dünyasında 2D estetiğine dönüşün en şık örneklerinden biri olmaya aday duran bu yapım, ne yazık ki iyi bir film ile iyi görünen bir film arasındaki keskin çizgide biraz yalpalıyor.
Görsel Dil ve Estetik Başarı
Öncelikle filmin hakkını teslim ederek başlayalım: Arco teknik anlamda bir görsel şölen. 2075 yılının distopik dünyasını, o alıştığımız karanlık ve metalik siberpunk estetiğinden ziyade, daha fırça darbeli, dokulu ve canlı bir renk paletiyle sunuyor. Studio Ghibli’nin pastoral huzuruyla René Laloux’nun sürrealizmini harmanlayan bu üslup, filmi izlemekten ziyade bir sanat galerisinde geziniyormuşsunuz hissi veriyor. Ancak bir filmi ayakta tutan tek şey görsel tasarım olsaydı, Arco bir başyapıt olabilirdi. Maalesef senaryo ve kurgu tarafına geçtiğimizde aynı başaridan söz etmek imkansız hale geliyor.
Potansiyeli Harcanmış Bir Hikaye Örgüsü
Filmin en temel problemi, harika bir dünya tasarımı ve yüksek potansiyele sahip bir bilimkurgu evreni kurmasına rağmen, bu evrenin içinde son derece vasat ve klişe bir hikaye anlatmayı tercih etmesi. 2075’in yozlaşmış dünyası ile 3000 yılının ütopik geleceği arasındaki kontrast, üzerine sayfalarca felsefi metin yazılabilecek bir madenken, film bu derinliği sadece yüzeysel bir çocuk macerası katmanında bırakıyor.
Hikayenin temposu da ciddi anlamda dengesiz. Film o kadar geç açılıyor ki, ana karakterimiz Iris’in rutin hayatını ve çevre betimlemelerini izlerken maceranın asıl odak noktası olan Arco’nun devreye girmesi için sabrınızın sınırlarını zorlamanız gerekiyor. İlk perdedeki bu hantallık, izleyiciyi atmosferin içine çekmekten ziyade hikayeden koparıyor.
Lilo & Stitch Soslu Bilimkurgu
Arco’nun gökyüzünden düşmesiyle başlayan asıl macera ise, maalesef bize çok tanıdık bir formülü tekrar sunuyor. Filmin her saniyesinde o Lilo & Stitch esintisini hissetmemek imkansız. Yalnız ve dışlanmış bir kız çocuğu, gökten düşen tuhaf ama sevimli bir yabancı, onu saklama çabası ve aralarındaki klasik bağ… Bu benzerlik bir noktadan sonra “esinlenmenin” ötesine geçip, yaratıcılıktan uzak bir “özentilik” hissiyatına evriliyor. Orijinal bir bilimkurgu evreni beklerken, kendinizi 2000’lerin başındaki o meşhur Disney formülünün 2075 versiyonunu izlerken buluyorsunuz.
Hafif Bir Felsefe, Ağır Bir Vasatlık
Filmin alt metninde yer alan ekolojik kaygılar ve insanlığın yıkıcı doğası gibi felsefi dokunuşlar, hikayeye derinlik katmaya çalışsa da bu çaba çok cılız kalıyor. Evet, 3000 yılından gelen o ütopik bakış açısı bize “Biz nerede hata yaptık?” sorusunu hafiften sorduruyor; ancak film bu sorunun cevabını aramak yerine tekrar güvenli limanına, yani standart bir aksiyon/macera şablonuna sığınıyor.
Toparlamak gerekirse; Arco görsel olarak ne kadar etkileyiciyse, senaryo bazında o kadar sıradan ve potansiyeli harcanmış bir iş. Animasyon meraklıları için görsel dili hatırına bir şans verilebilir ancak derinlikli bir bilimkurgu veya özgün bir hikaye arayanlar için beklentiyi oldukça düşük tutmakta fayda var. Karşımızda sadece iyi boyanmış, ama içi pek de dolu olmayan bir tablo duruyor.
