6) RİSK ALMASI
“The Force Awakens”ı en çok sevenler bile Abrams’ın bu filmde hiç risk almadığını söylüyordu. George Lucas da bıyık altından bunu “Hayranlar bu filmi çok sevecek” sözüyle eleştirmişti. Çünkü kariyerine “deneysel sinemacı” olarak başlayan Lucas için Star Wars aslında deneysel bir seriydi. 1999’daki yeni trilojide yoğun CGI kullanımı eleştirilse de, bu yöntem Lucas için film çekim tekniklerini geliştirme yolunda bir deneydi ve Star Wars için hayati bir unsurdu. Lucas ayrıca orijinal Star Wars’ta çok az yer alan siyasi tartışmaları öne çıkarmış ve ilk izlemede zor anlaşılan politik komplolarla örülü zor senaryolara imza atmıştı.
Abrams’ın ise bir şeylere meydan okuma gibi bir gayesi yoktu. Tek amacı hayranları ve serinin yeni sahibi Disney’i memnun etmekti. Bu tavrı onu “A New Hope”un neredeyse aynısını çekmeye kadar götürdü. Gareth Edwards ise, çok büyük bir cesaret örneği sergilemese de yer yer risk alan hareketlerde bulunuyor. Filmin başındaki yazı akışının olmaması bu anlamda karşılaştığımız ilk risk. En büyük risk ise Star Wars denince akla gelen ilk “şey” olan ışın kılıçlarının neredeyse hiç görünmemesi. Gareth Edwards, Abrams gibi sadece fanları memnun etmek adına hikayeye hizmet etmeyen herhangi bir fazlalığa filminde yer vermemiş.
Filmin müzikleri, Edwards’ın yenilikçi bakışını pekiştiren bir diğer unsur. Michael Giacchino, John Williams temalarından esinlenerek yaptığı bestelerle efsaneye taze bir soluk getiriyor. Bundan sonraki Star Wars filmleri ona emanet edilse kimse buna itiraz etmez sanırım.
Rogue One’ın en büyük faciası Felicity Jones’un tüm film boyunca tek bir yüz ifadesi ile Disney prensesi edasında ortalıkta dolaşmasıdır. Daisy Ridley ve John Boyega gibi %100 yanlış cast.