Beşinci filmi de devirdik! İlk filmdeki mağaralardan, patikalardan çıkıp uzay gemilerine, meteor yağmurlarına ve kozmik olaylara bağlanan bir evrene geldik. Açıkçası bu filmi ve genel olarak serinin finalini konuşurken dışarıdan gelen bazı soğuk eleştirilere takılmamak lazım. Hani şu “Keşke seri 3. filmde falan bitseydi” ya da “Artık iyice bozuldu” diyenleri gerçekten anlamıyorum. Bu serinin bozulduğu falan yok; aksine çocukluğumuzdan beri büyüyerek takip ettiğimiz sürü ruhunun nereye evrildiğini gösteren rengârenk, çok keyifli bir final perdesi var karşımızda.
İlk filmlerin sade, ayakları yere basan doğasından bayağı uzaklaşmış olsa da, serinin ruhunu kaybetmeden masaya koyduğu çok güzel detaylar var. Hem karakterlerin bu son maceradaki hallerini hem de bu 5 filmlik dev yolculuğun bende bıraktığı gerçek hisleri kendi başlıklarımızla uzun uzadıya masaya yatıralım:
Şıp Diye Değil, Adım Adım Kurulan Sürü
Serinin bence en büyüleyici yanlarından biri, karakterlerin hikayeye dahil olma biçimi. Başta herkes tamamen kendi başına takılıyordu; Manny yasıyla boğuşuyordu, Sid kimsesizdi, Diego kendi yalnız kurduydu. Sonra yavaş yavaş bir ekip oldular; araya Ellie katıldı, opossumlar, Shira ve seriyi bambaşka bir boyuta taşıyan Şeftali derken kadro genişledi. Ama en önemlisi, bunların hiçbiri “şıp diye” olmadı. Her biri hikayenin içinde, çok güzel bir bağlamla ve mantıklı birer geçişle sürüye dahil oldu. O yüzden bu kalabalık aile tablosu gözü yormuyor, aksine organik ve gerçek bir büyüme hissettiriyor.
Üçlünün Geri Planda Kalması
“Acaba Manny, Diego ve Sid biraz arka planda mı kaldı?” sorusu akla gelebilir ama bence ne yapabilirsin ki? Eğer sürekli sadece üçlünün dinamiklerine odaklanmaya devam etselerdi bir süre sonra seri kendini tekrar eder ve sıkmaya başlardı. Serinin nefes alması, taze kalması ve yeni nesle alan açması için bu genişleme şarttı. Üstelik arka planda kalsalar bile kemik bağları hiç kopmadı; Manny’nin damat adayı Julian karşısındaki aşırı korumacı, “Kızımı kimseye vermem” diyen baba panikleri, Ellie’nin onu dengeleyen sakinleştirici gücü ve üçlünün eski dostluk refleksleri her sahnede alttan alta hissediliyor.
Şeftali’nin Büyüme Hikayesi
Bence 3. filmden itibaren serinin en önemli ve en ana karakteri kesinlikle Şeftali’dir, bu tartışılmaz! Christmas (yılbaşı) özel bölümündeki meraklı, cesur minik hallerinden başlayıp; 4. filmde yaşadığı aidiyet krizlerini, babasıyla çatışmalarını ve gençlik heyecanıyla girdiği o “toksik ilişkiler batağını” adım adım izledik.
filmde ise artık masum bir çocuktan öte, hayatını birleştirmek istediği kişiyle (Julian) yuva kurmaya hazırlanan bir yetişkin olarak karşımıza çıkıyor. Çalkantılı ergenlik günlerinden sonra, gayet iyi, eğlenceli ve nazik bir beyefendi olan Julian’la beraber olması ve kendisinin de ne kadar olgun bir karaktere dönüşmesi, serinin en güzel karakter gelişimlerinden biri.
Uzay, Bilimkurgu Kalıntıları ve Scrat
“Artık uzaya çıkmışlar, serinin cılkı çıktı” diyenler olabiliyor ama durun bir dakika; bizim ana ekip uzaya çıkmıyor ki! Uzaya çıkan, uçan daireye girip galaksileri birbirine katan ve güneş sistemini bugünkü haline getiren tek kişi Scrat. Bizimkiler ise dünyada, uzay/bilimkurgu kalıntılarının ve jeotermal olayların ortasında hayatta kalmaya çalışıyor.
Üstelik azılı bir bilimkurgu hayranı olarak söyleyeyim, bu detaylar benim acayip hoşuma gitti! Buck’ın çatlak, zeki ve hayatta kalma uzmanı rehberliğinde antik bir meteor çarpışma bölgesindeki jeotermal sırları çözmeye çalışmaları, bir yandan da Sid’in sonunda aradığı çılgın aşkı (kozmik enerjiyle gençleşen Brooke’u) bulması serinin absürt komedisine ve bilimkurgu sosuna müthiş bir tat katıyor.
Yerinde Bir Final
Beşinci film bence gayet de güzel bitti, tam yerindeydi. “Yıl 2016 olmuş, şarkıyla dansla film bitirmek mi kalmış?” diyebilirler ama bence müzikal final serinin neşeli ruhuna gayet de uymuş; başka türlü nasıl bitirselerdi ki? Ben bu serinin bitmesini istemeyenlerdenim; çünkü burası terk etmek isteyeceğin bir yer değil, aksine her döndüğünde seni aynı sıcaklıkla karşılayan bir yuva gibi.
Şimdi gözümüzü 2027’de gelecek olan yeni filme diktik, hadi bakalım! Biraz umutluyum, bayağı da hypelıyım ama kesinlikle çok eğleneceğime eminim. Çıktığı gün zaten oturur sabaha kadar yine konuşuruz!
