Hayao Miyazaki’nin Totoro filmi popüler kültürde devasa tüylü bir maskotla, şemsiyeli otobüs durağı sahnesiyle anılıyor. Herkes filmi sevimli bir çocuk masalı olarak biliyor, oyuncakları dükkanları süslüyor. Ancak bu durum filmin ciddiyetini gölgeliyor çünkü My Neighbor Totoro aslında neşeli bir kırsal macerası gibi bir şey değil çok sakin bir film dramlar aksiyonlar yok tam tersi çocukluk, baskı, korkuyla gibi temaları anlatan bir hikaye.
Kırsal Hayat ve Eldekilerle Yetinmek
Filmin başında baba ve iki kızının taşındığı döküntü ev ilk bakışta şirin bir köy evi gibi duruyor. Ancak arka plana baktığımızda bunun keyfi bir nostalji turu olmadığını net bir şekilde görüyoruz. Şehrin karmaşasından kaçan, ekonomik olarak sıkışık ve annenin hastane masraflarıyla boğuşan bir ailenin gerçeği ev.
Tavan arasından çıkan toz cinleri ya da gıcırdayan, her an dökülecekmiş gibi duran tahtalar, ailenin o anki yalnızlığının ve hayatın sunduğu zorlukların fiziksel birer göstergesi. Aile oraya huzur bulmaya değil, hayatta kalmaya ve ellerindeki kısıtlı imkanlarla tutunmaya çalışıyor. Çocuklar için yeni bir oyun gibi başlayan bu süreç, aslında arka planda sessiz bir geçim mücadelesi.
Totoro: Gerçekten Var mı
Hikayenin asıl kırılma noktası ve en derin katmanı burası. Satsuki ve Mei, annelerinin hastanedeki belirsiz durumu ve her an kaybedebilecekleri korkusuyla baş başa kalıyor. Çocuk aklı, ölümün ve kalıcı ayrılığın yıkıcı ağırlığını doğrudan kaldıramıyor. Yetişkinlerin dünyasındaki bu acımasız gerçeklik, çocukların saf zihninde duvara çarpıyor.
Ormanda beliren devasa yaratıklar, çocukların korku dolu dünyadan kaçmak için kendi kafalarında yarattıkları güvenli birer sığınak. Satsuki ve Mei, annesizlik korkusunu ve boğucu yalnızlığı ancak böyle devasa, koruyucu bir figür hayal ederek sindirebiliyor. Totoro, korkunun ve acının üzerine çekilen güvenli bir battaniye.
Mei’nin kaybolduğu ve tüm köyün ayağa kalktığı sahneler dışarıdan bakıldığında sevimli bir animasyon macerası gibi görünüyor ama aslında küçük bir çocuğun yaşadığı en büyük panik o. Kedi Otobüs’ün gelip onları bulması, çaresizlik anında çocukların zihninde kurduğu son çıkış kapısı.
Büyümek ve Dünyaya Körleşmek
Filmdeki yetişkinler doğanın gizemine ve tuhaf varlıklara tamamen sağır kalıyor. Baba çocuklara anlayışla yaklaşıyor ama o da bu dünyayı göremiyor; sadece kızlarının anlattıklarına gülümseyip geçiyor. Çünkü yetişkin olmak; sorumluluklar, mantık sınırları ve günlük yaşamın rasyonel dertleriyle çevrelenmek demek.
İnsan büyüdükçe etrafındaki sihirli pencereleri kapatıyor ve geriye sadece somut, yorucu bir dünya kalıyor. Miyazaki, çocukların gördüğü bu gizli dünyanın aslında yetişkinlerin büyürken kaybettiği masumiyet olduğunu gösteriyor.
