Günümüz bilimkurgu sineması neredeyse tamamen distopyaların, karanlık ve insanlığı ezip geçen teknolojik kurguların tekelindeyken; Lost in Starlight, yüzünü 20. yüzyılın klasik, iyimser bilimkurgu anlayışına dönerek ferah bir nefes aldırıyor. Geleceği insanı yutan bir tehdit olarak değil, keşif arzusu ve bağ kurma çabası üzerinden ele alan yapım, retro-fütüristik atmosferiyle Star Trek ekolünün umut dolu gelecek vizyonuna selam gönderiyor.
Filmin en büyüleyici yanı şüphesiz görsel dünyası. 2050 Seul’ünün sıcak neon ışıkları ve analog detayları ile Mars’ın büyüleyici ıssızlığı arasındaki ton farkı son derece etkileyici işlenmiş. Yönetmen Han Ji-won, iki tamamen farklı evreni ve karakterlerin iç dünyalarını birbirine bağlarken ritmi hiç bozmadan oldukça pürüzsüz bir kurgusal geçiş başarıyor. Nan-young’un Mars’taki hayatta kalma mücadelesi ile Jay’in sahnede kendi iç engellerini aşma çabası, görsel kurgunun gücü sayesinde birbirini besleyen organik bir yapıya dönüşüyor.
Ancak yapım, kurduğu bu muazzam evrenin ve estetik dilin altında dramatik olarak biraz hafif kalıyor. Karakterler arasındaki bağın ve ilişkinin derinleşme süreci, filmin görsel olarak yakaladığı yüksek standart kadar güçlü hissettirmiyor. Plak sesleri, sinyal gecikmeleri ve romantik altyapı fikirsel olarak harika dursa da hikayenin kalbinde yer alan duygusal kıvılcım izleyiciye tam anlamıyla geçmekte zorlanıyor.
Sonuç olarak Lost in Starlight, hikaye anlatımı açısından bazı zayıflıklar barındırsa da; umut dolu atmosferi, muazzam görsel tasarımı ve pürüzsüz kurgusal geçişleriyle bilimkurgu animasyonları arasında estetik açıdan öne çıkan bir çalışma olmayı başarıyor.
