Bugün incelememizde, İrlanda mitolojisinin derinliklerinden kopup gelen, görsel diliyle büyüleyen ama hikaye temposuyla biraz düşündüren bir animasyon var: Song of the Sea.
Hemen baştan hakkını teslim edelim; filmin sanat yönetimi ve çizimleri tek kelimeyle harika. René Laloux gibi isimlerin deneysel ve sürreal animasyon klasiklerine aşina, o tarz el işçiliğini ve sanatsal dokunuşları seven biri olarak, Song of the Sea‘nin sunduğu estetik dünyanın içine girmek son derece keyifliydi. Suluboya dokusunu andıran arka planlar, Kelt mitolojisine ait detaylar ve filmin genel atmosferi gerçekten çok başarılı. Kurgu gayet derli toplu, yönetmenlikte de göze batan en ufak bir sıkıntı yok;
Tomm Moore ne yaptığını gayet iyi biliyor ve o masalsı dokuyu ekrana yansıtmayı başarıyor.
Özellikle bir sahne var ki, filmin görsellik açısından zirve noktalarından biri diyebilirim: Bizim oğlanın denize atladığı o an. Çizimlerin, renk paletinin ve müziğin yarattığı atmosfer o kadar güçlü ki, sahne sizi resmen okyanusun serinliğine çekiyor. Görsellik ve işitsellik muazzam bir ahenk içinde çalışarak o büyülü atmosferi iliklerinize kadar hissettiriyor.
Ancak… İş senaryonun temposuna geldiğinde film ne yazık ki biraz tekliyor.
Elimizdeki hikaye kesinlikle kötü değil, fakat bu senaryoya bu süre açıkçası uzun gelmiş. Bazen hikayenin ana çatısı, o büyüleyici görselliği taşımakta zorlanıyor ve sahnelerin sündürüldüğünü hissediyorsunuz.
Kendi adıma The Black Cauldron gibi geleneksel fantastik animasyonların o daha net, derli toplu ve ritmik ilerleyen yapısını aradığım anlar oldu. Film, masalsı ve hüzünlü atmosferinin içinde bazen gereğinden fazla oyalanıyor.
Peki tüm o övdüğüm görsel kaliteye, harika müziklere ve etkileyici yönetmenliğe rağmen Song of the Sea mükemmel bir film mi? Açık konuşmak gerekirse, hayır değil. İzlemesi keyifli, göz doyurucu ama hayatımda kalıcı, derin bir iz bırakacak o sarsıcı etkiye de sahip değil. Benim için temizinden bir 7/10’luk bir yapım. Güzel bir seyirlik, hoş bir görsel masal; ne eksik, ne fazla.
