Telltale Games’in hazırladığı Game of Thrones oyununun ikinci bölümünden sonra bir kez daha boğazım düğümlendi. İlk incelemeden sonra oyunun mekanikleri ve işleyişi konusunda artık yazmayacağım. Bundan sonraki yazılar daha çok oyunda yaptığım seçimler ve senaryonun işleyişi üzerine aktarmak istediğim yorumlar şeklinde ilerleyecek.

Yazının sonunda seçimlerimi içeren görseli de koyacağım. Siz de oynadıysanız gelin oyunu beraber tartışalım. Oyun hakkında bilgi edinmek için ilk yazıyı buradan okuyabilirsiniz. [DİKKAT! SPOILER İÇEREBİLİR!]

The Lost Lords

İlk yazımda Stark’ların başından geçen tüm trajediyi baştan yaşamaktan korktuğumu söylemiştim. Şimdi ikinci bölümü bitirdim, yumruklarım sıkılı, gözlerim dolu. Eğer Game of Thrones evreninde yaşasaydım eminim çok çabuk ölürdüm. Sanırım ben ne politik olmaktan ne de stratejik olmaktan anlıyorum.

Yeni bölüm bir hayli merak ettiğim Asher Forrester’la başladı. Beklemediğim bir şey değildi bu, herkesin merak ettiği o Asher Forrester’ı ilk saniyeden bize tanıtmaları oldukça normaldi ancak bir parça hayal kırıklığına uğradığımı söyleyebilirim. Evet Asher çok iyi dövüşüyordu ama beklediğim acımasızlık yoktu. Yanımızda ise bizden daha iyi olduğunu düşündüğüm kadın savaşçı Beshka vardı. Yunkai sokaklarında Targaryen kızı gelmeden 3 gün önce ödül avcılığıyla uğraşırken başımızı belaya sokmamız gecikmedi tabii. Asher kısımları bana çok duygusuz geldi. Karakterin içine girmeyi bir türlü başaramadım, belki henüz erken ancak beni ilk anda etkileyen bir karakter olamadı Asher. Targaryen kızı gelmeden Yunkai’yi de terk edince, Daenerys’i bir bölüm daha ileri iteledik sanırım. İkinci bölüm benim için pek de tatmin edici başlamadı ama işler çabuk değişti…

Yanlış Kararlar

Ramsay Ethan’ı öldürdükten sonra yeni bölümü açtığımda karşılaşacağım şeyin beni bu kadar şaşırtmasını beklemiyordum. Bir Forrester erkeği gitmiş, diğeri gelmişti. Öldü sandığım Rodrik Forrester, savaş alanındaki “soylu görünümlü” cesetlerin Forrester ailesine satılması amacıyla onu eve götüren bir aracın içindeydi. İşin kötü tarafı ben çok çabuk bağlanan bir insanım. Ethan’a o kadar bağlanmıştım ki (evet o kadar kısa sürede Ethan favori karakterim olmuştu) Rodrik’in dönüşünü buruk karşıladım. Rodrik de benden farksızdı emin olun, çünkü işgalin tam ortasına gelmişti. Bu noktada korkak kararlar aldığımı fark ettim. Daha uzun süre düşünüyordum, daha tedbirli olmaya çalışıyordum, ama hayır. Onur her şeydir ve bazen aileden önce gelir… Rodrik’in geri dönmesiyle bir parça otorite oluşturduysam da ikinci bölüm de benim için yanlış kararlar diyarı oldu.

Forrester’ları gerçekten seviyorum ancak her defasında aynı hataya düşüyorum. Karakterin eğilmesine, yenilgiyi kabullenmesine izin veremiyorum. Aldığım kararların bana dönüşleri de acımasızca oluyor tabii. Rodrik’le Talia’ya sarılıp onu teselli etmeye çalışsam da Ethan’ın öylece öldürülmüş olmasının verdiği sinirle düşmanlara karşı akıllıca yaklaşamadım. Yeni bir orduya ihtiyaç duyarken belki de tek şansım olan evliliği de elime yüzüme bulaştırarak ortada kaldım diyebilirim. Kadınları ikna etmek zormuş cidden… Açıkçası Rodrik’in geleceğinin pek parlak olduğuna inanmıyorum. Bir kere ölümden dönmüş olsa da Asher’ın bir orduyla Mereen’den gelmesi zaman alacaktır ve o zamana kadar evliliği de gerçekleştiremediğime göre Forrester ailesini yeni trajediler bekliyor sanırım.

Kral topraklarında Mira ile vakit geçirmek ise bir önceki bölümde olduğu kadar korkunçtu. Gerçekten hoşlanmıyorum Mira’dan ve bir de üstüne şimdi katil oldu! İşin komik tarafı, Mira’dan hoşlanmamama rağmen onu oyuna daha güçlü bir karakter olarak yansıtıyorum. Sanırım sevdiğim karakterlerin başına bir şeyler gelmesinden o kadar çok korkuyorum ki onlarla oynarken tereddüte düşüyorum. Ancak Mira öyle değil. O yüzden olay yerinde olduğumu bilen bir askerin varlığını umursamadan beni öldürmeye çalışan bir diğer askere bıçağı acımadan sapladım. Sevgili Mira Lannister’larla tehlikeli bir oyun oynarken Whitehill’leri de iyice karşısına aldı. En azından ben aldım! Bu yüzden az kalsın ölüyordum tabii… Bunun dışında Magaery yine tüm güzelliğiyle Kral Toprakları bölümlerini katlanabilir kıldı. Tyrion’ın da bunda büyük payı var tabii. Bunun dışında hala Joffrey’yi görememiş olmak üzüyor. Ancak düğün yaklaşıyor ve ben heyecanlanıyorum.

Adaletin Olmadığı Bir Diyar

Oyunun Duvar’da geçen kısmı ise nispeten daha keyifliydi ancak Forrester yaverinin kendini kanıtlama çabası oldukça kötü hazırlanmış. Yani oyunun mekanikleri aksiyona uygun değil, o yüzden mouse’la aptal gibi adamın söylediği yönlerdeki hedefleri vurmak ve oldukça keyifsiz bir kılıç antremanı yapmak pek de tatmin edici değildi üzgünüm. Jon Snow ise aynı dizideki gibiydi, biraz şapşal ama dinlersen çok mantıklı biri olarak bize destek oldu. Jon Snow hiçbir şey bilmiyor olabilir ancak oyunda Game of Thrones evrenini en güzel şekilde özetleyen cümleyi kurdu: “Men like that don’t get what they deserve”

İkinci bölümü her ne kadar ilkine göre oldukça durgun bulsam da her bölümde nefes kesici olaylar beklememek gerektiğinin farkındayım. Ancak bölüm sonları konusunda Game of Thrones asla hayal kırıklığına uğratmıyor. Lord Forrester ve Ethan’ın cenazesi ile biten bölümde Talia ikiz kardeşi için bir şarkı bestelemişti. Bu şarkıyla biten bölüm, hem tüylerimi diken diken etti hem de gözlerimi doldurmayı başardı. Forrester’ları daha kötü olayların beklediğine inanıyorum. Belli ki bunlar iyi günlerimiz. Ne yazık ki Game of Thrones evreninde oyunu kurallarına göre oynamıyorsan, kazanma ihtimalin yok. Yeni bölümün de bir “ara bölüm” tadında olacağına inanıyorum. Her ne kadar fragmanda ejderhaların müjdesi verilse de asıl olaylar için biraz daha vakit var gibi. O zamana kadar savaşa hazır olup olmadığımı ise zaman gösterecek. Yazıyı bitirirken tekrar dinlemek istersiniz diye Talia’nın seslendirdiği Ethan the Brave şarkısını paylaşıyorum…

Game of Thrones – Episode 2: The Lost Lords İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Tanıtıldığı ilk günden beri oynamak istediğim, ancak uzun bir süre önce aldığım halde bir türlü başına oturamadığım Murdered: Soul Suspect’i sonunda oynama fırsatı buldum.

Bu noktada direkt konuya gireceğim. Oldukça ağır eleştirilere maruz kalmış olan oyunu, tüm kötü yorumlara rağmen beğendim. Çünkü oyun benim istediğim hemen hemen her şeyi sunuyordu.Oyunu ilk açtığımda direkt olarak aklıma Heavy Rain geldi. Gerek oyunun ağırlığı, gerek yarattığı atmosfer bana tüm oyun boyunca o efsane oyunu hatırlattı durdu. İnanılmaz karizmatik bir ana karakter, dedektiflik üzerine kurulu bir hikaye ve tabii ki doğa-üstü olaylar. Sevdiğim her şey var anlayacağınız. Ana karakterimiz Ronan, hikayeyi öyle güzel sırtlamış ki, oyuncunun karizmatik ana karakter arayışını rahatlıkla dolduruyor. Dedektiflik hikayelerinin özellikle ilgimi çektiğini düşünürsek, ana karakteri bir polis olan oyunu oynamamam imkansız gibiydi zaten. Hayatının her anını vücuduna dövme olarak kazımış olan Ronan öyle bildiğiniz polislerden değil. Hani şu klişe filmlerde olur ya, kötü geçmişe sahip adam polis oluverir… Ronan da öyle işte.

Uğruna hayatını düzelterek polis olmaya karar verdiği karısını kaybeden Ronan, tam bir sadık erkek profili. Az önce de bahsettiğim gibi konu çok klişe. Hatta oyun baştan aşağı klişelerle dolu ancak bazılarımız için klişe hikayeler en sevilesi hikayeler olabiliyor tabii. Her neyse. Sevgili Ronan karısını da kaybedince hırçın bir polise dönüşmüş tabii. Hani şu filmlerde yardım almadan kendi kendine olay yeri basan asi polislerden kendisi. Öyle polis üniforması da giymiyor hani, dedektifimizin kendine has bir tarzı var, imzası niteliğinde bir adet şapkası, dudağından düşürmediği bir de sigarası. Hikaye Ronan’ın “Bell Killer” lakaplı katilin peşinden tek başına gitmesiyle başlıyor. Bu Bell Killer dediğimiz katil de aman aman güçte bir karakter. Duvardan duvara vuruyor insanı yok artık dedirtiyor öyle böyle değil. Tabii bizim ana karakterimizi de çarşaf gibi silkeledi. Ronan’ın ağır çekim camdan düşüş sahnesiyle başlayan oyun, karakterimizin ölmesiyle rayına oturuyor. Yani sadece bir dedektif değil, iki dünya arasında sıkışıp kalmış bir dedektifiz artık ve katili bulup adaleti yerine getirmeden bize huzur filan yok.

Bunun dizisi var biliyor musun?

Hikaye bu noktada yer yer Ghost Whisperer tadında yer yer de Sherlock Holmes havasında gidiyor. Bunları eleştiri olarak yazdığımı sanmayın sakın zira firma oyunu yaparken zaten bu kaynaklardan bir hayli esinlendiğini açıkladı. Hatta bu esin kaynakları arasında Blair Cadısı falan da var ancak konuyu çok açık etmeyelim. Olaylar Salem kasabasında geçiyor, hani şu Salem cadı mahkemelerinin falan olduğu yer. Eh hal böyle olunca o kadar acı ve öfkenin içinde bir sürü hayaletin de kasabada dolanması şaşırtıcı olmaz herhalde. Bir de şeytani yaratıklar var ki, onlara sonra değineceğim. Tüm bunlar dışında oyunun olmazsa olmazı ise medyum insan yardımcımız. Çok bahsetmek istemiyorum kendisinden, oynadıkça güzel çünkü. Bu arada oyunda ne kadar klişe mekan varsa hepsini ziyaret ettiğimizi de belirteyim. Akıl hastanesinden mezarlığa kadar her yeri geziyoruz!

Ana konumuz her ne kadar Bell Killer’ı bulmak olsa da kasabada ışığa kavuşamamış bir sürü rahatsız ruh var. Bazıları da yardımımıza muhtaç. İşte bu noktada Melinda Gordon (bkz: Ghost Whisperer) gibi “Merak etme sana yardım edebilirim” triplerine giriyoruz. Yan görevlerimiz oluyor bunlar. İsteğe bağlı tabii hepsi, ayrıca öyle aman aman da çok değiller. Yan görevler oldukça kısıtlı, çözmesi ise bir hayli kolay. Gerçi genel olarak bakıldığında oyunun en büyük eksilerinden biri hiçbir davanın zorlayıcı olmaması. Bütün kanıtlar önünüze saçılmış, karar tablonuz size cevabı vermek için kendini parçalıyor adeta. Davaları çözmek için gerçekten Sherlock olmanıza gerek yok yani. Ancak genel olarak bakıldığında Sherlock Holmes’ün The Testament of Sherlock Holmes oyununda bile bulmacalar öyle aman aman düşündürücü olmamakla beraber, bulmacaları çözmüş gibi geçebiliyordun. Yeni neslin en büyük sıkıntısı oyuncunun çok düşünmeden hızlı ilerlemek istemesi sanırım. Üretilen oyunda “Al o zaman, cevap bu” diye üstüne atar tabii cevabı.

Yan görevlerde gördüğüm bir başka eksi ise karakterlerin birbirine çok benzemesi oldu. Sanki bütün şehir aynı birkaç hayaletten oluşuyor. İnsanı üzüyor tabii bu durum. Biraz daha özenli davranılabilirmiş…

Karanlıkta kalanlar

Bir hayaletle oynamak inanılmaz zevkli desem abartmış olmam herhalde. Odalar içinde fütursuzca dolaşmak, insanların bedenlerine girip düşünce okumak gibi pek çok eğlenceli şey yapabiliyorsunuz. Ancak her şey sınırlı. Öyle istediğin eve giremiyorsun yani. Bir kere kapısı açık olacak ki onlar da sadece görev bölgelerinde mevcut. Bu noktada yapımcı firmanın açık dünya oyun yapmamasını eleştirmeyeceğim, ancak inanılmaz potansiyeli olan bir oyunu açık dünya yapmayarak yazık ettiklerini düşünüyorum. Bunun dışında bir de kediler var. Kedi bedenlerini de ele geçirip sağa sola koşmak miyavlamak mümkün. Ancak kediler de ihtiyacımız olduğunda ortadalar sadece. Bu da işin keyfini bir parça baltalıyor.

Oyun boyunca etrafta toplayabileceğimiz hatıralar, bilgiler ve oyunun içeriğinde kullanılan konuyla ilgili detaylar var ki bence oyunun en güzel kısımlarından biriydi. Bunları acele etmeden sırayla toplaya toplaya oynayın derim zira oyun bittikten sonra son kayıt noktasına dönüyorsunuz. Yani oyun bitti şehirde turlayayım yok. O da beni bir parça üzdü açıkçası. Sıkılmadan okuyacağınız pek çok materyalle karşılaşacağınızı söyleyebilirim.

Salem’in iblisleri
İnanır mısınız bu kadar hayaletli, atmosferi karanlık oyunda jump scare yok! Benden tam not aldı bu konuda. Sağda solda yaklaşınca kaybolan ancak uzaktan sizi izleyen hayaletler tüylerinizi ürpertirken öyle bir anda önünüze hiçbir şey atlamıyor. Ben özellikle sevmediğim için o tarz gerilim yaratma unsurlarını, bu oyunda olmaması beni inanılmaz mutlu etti. Genel olarak “gerilim” teması üzerinde durulduğu için oyunu keyifli keyifli oynamak mümkün. Tabii bir de düşmanlarımız var oyunda savaşmamız gereken. Hayalet olduğumuz için silahı çıkarıp vuramıyoruz ama biz de iblislerle bir şekilde baş etmenin yolunu buluyoruz.

Oyunda süs niyetine konmuş, çirkin bir çığlıkla varlıklarını belli eden iblisler var. Genelde hep aynı format üzerinden ilerliyor iblislerin çıkışı. Olay yeri incelenir, içerideki dava çözülür, bir sonraki ipucuna gitmeden iblisler belirir, iblisleri geçtikten sonra bir sonraki noktaya gidilir. Bu noktada süs gibi konmuş birkaç iblisin amacını gerçekten çözemedim. Pek bir zorluk oluşturduklarını söyleyemeyeceğim. Şeytan çıkarma yöntemiyle iblisleri alt edebileceğiniz gibi sizi yakalarlarsa askıda kalmış ruhların içine saklanarak varlığınızı unutturabiliyorsunuz. İblislerde bir süre sizi arayıp nöbet yerine geri dönüyor.

Genel olarak baktığımızda hikaye tabanlı sizi çok yormayacak bir dedektif oyunu arıyorsanız Murdered: Soul Suspect tam size göre. Özellikle Ghost Whisperer’ı ayıla bayıla izleyen, Sherlock Holmes seven, doğa-üstü olaylarla ilgilenip cadılı filmleri kaçırmayan varsa şimdiye kadar oynamadığı hata!

Murdered: Soul Suspect İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Uzun zamandır hiçbir oyunun yayınlanmasını böylesine büyük bir heyecanla beklememiştim sanırım. Game of Thrones macerasına diziyle başlayıp, ilk sezondan sonra her sezon arası o kadar süre bekleyemeyeceğimi kabullenip kitaplara yönelmiştim. Kitapların atmosferiyle seriye daha çok bağlandığımı söylersem yanlış olmaz sanırım. Sonrasında dizinin yayınlanan her bölümünde sinirlendim ama yüzsüzce izlemeye devam ettim. Çünkü artık iflah olmaz bir hayrandım ve evet her bölümü eleştire eleştire izlemeye devam edecektim.

Telltale Games’in oyunla ilgili ilk duyurusunda ise “İşte!” dedim “İşte serinin hakkını verecek bir iş çıkacak.” Daha önce başarısız olmuş Game of Thrones oyunlarından sonra bu işi kıvırsa kıvırsa Telltale kıvırırdı diye düşünüyordum. Açıkcası başarısız olmuş Game of Thrones oyunları dedim ancak sadece bir tanesini oynadım, diğerini ancak satış sayısıyla eleştirebilirim. Oynadığım RPG‘yi de beğenen az sayıda insandan biriydim sanırım. Bana göre o oyun çok güzeldi, hikayeye ayak uydurmak kolaydı ancak oyun eksikti. Tabii bunu o zaman tam olarak kavrayamamıştım ancak şimdi Telltale Games’in çıkardığı işten sonra o oyundaki eksikliği daha net görüyorum.

Oyunu bir de Monster Tulpar model bir bilgisayarda üst düzey grafiklerle oynadık. Oyun dizideki karakterlerin birebir yağlı boya tabloları gibiydi ve muhteşem bir görselliğe şahit olduk.

Kitap mı dizi mi?
Oyun çıkmadan önce ilk merak ettiğim şey oyunun kurgusunun neye göre hazırlanacağı oldu. Sonuçta dizi ve kitap belirli noktalarda ayrılıyor. Hiçbir uyarlamada olmadığı gibi Game of Thrones’da da bir istisna söz konusu değil yani. Benim gönlüm kitaptan yanaydı ve oyunun diziyi baz alacağını duyduğumda ilk hayal kırıklığımı yaşadım. Tabii bu hayal kırıklığı ilk bölümden sonra tamamen gereksiz bir ön yargı olduğunu gösterdi.

Game of Thrones’un oyunu diziyi baz alıyor. Dizinin üçüncü sezonunun sonundan başlayan oyun muhtemelen beşinci sezonun başında da bitecek. Diğer serilerden alıştığımız gibi 5 bölüm de değil üstelik. Telltale’in Game of Thrones’u 6 bölüm sürüyor. Oyunun içeriğine geçmeden önce hiç Telltale Games’in oyunlarını oynamamış olanlar için bu bölüm kavramını açıklamak ve oyun dinamiklerinden de bahsetmek istiyorum.

Tıpkı dizide olduğu gibi oyunda da bölümler yer alıyor. Sadece ilk bölümün yayınlandığı oyunun bu yazı dışında 5 farklı incelemesi daha olacak yani. Dizi gibi haftalık değil ancak hemen hemen her aya bir bölüm düşecek şekilde bir dağıtım olacağını tahmin ediyorum. Altıncı bölümün sonunda da sezon finali bizi bekliyor tabii. Oyun firmanın diğer oyunları gibi interaktif. Konuşmalarınız, seçimleriniz oyunun geleceğini, oyun içindeki insanların size davranışlarını etkiliyor anlayacağınız. Yani diziyi izlerken “Ben olsam şöyle yapardım” diyorsanız işte size fırsat! Ancak tabii dizinin ana karakterlerine müdahale etme gibi bir seçenek yok. Ayrıca oyunun tıpkı diğer oyunlarda olduğu gibi aksiyondan ziyade diyalog tabanlı olduğunu da belirtelim. Aksiyon sahneleri yok değil ancak özellikle aksiyon arayan oyuncuları tatmin etmeyecektir.

Dizi kontrolüm altında!
Oyunun belki de en güzel yanlarından biri yukarıda da basettiğim gibi dizideki karakterleri bize sık sık gösteriyor olması. Daha önce yapılan RPG’nin en büyük eksikliği buydu. Herkes Cersei’den bahsediyor, Joffrey konuşuluyor ama karakterler ortada yok! Bu oyunda öyle değil. Hepsi kanlı canlı burada. Cersei, Tyrion, Margaery ve Ramsay ilk gördüklerimiz. Daha da güzeli karakterlerin dizi oyuncuları tarafından seslendirilmesi! Sanki oyunu oynamıyorum da diziyi yönetiyorum. Böyle bir his uyandırıyor işte Telltale Games’in Game of Thrones’u.

Oyuna başlamadan önce sıkı takipte olduğum için bazı küçük detayları biliyordum. Yani kontrolünde olacağımız aileyi biraz da olsa tanıyordum ancak oyunu açında bir kez daha her şeyi bilemediğimin farkına vardım. Oyunun işleyişi tıpkı dizideki gibi. Kuzeyde bir karakteri yönetirken bir anda güneyde Kral Toprakları’nda başka bir karakteri yönlendirebiliyorsunuz. Bu açıdan çok güzel bir adaptasyon olmuş çünkü firmanın bir önceki iki oyununda tek bir karakteri yönlendiriyorduk oyun boyunca. Ancak şimdi 3-4 karakteri yönetebiliyoruz. Hikayeyi oldukça zenginleştiren bu detay aynı zamanda Game of Thrones evreninde büyük tehlikelere de işaret ediyor. Her an stratejik adımlar atmak gerekirken bazen oyunun atmosferiyle duygularınıza hakim olamayabiliyorsunuz.

Dizideki ana ailemiz Kuzey’li Forrester’lar. Ancak ana aile dediysem sakın sadece aileden olanları kontrol ettiğimizi sanmayın. Örneğin oyuna Forrester’ların yaveri ile başlıyor, onun gözünden ilerliyoruz. Bu noktada oyunun konusuna çok girmeyeceğim, yazının devamında uzun uzun yazmayı planlıyorum ancak spoilerdan kaçınan okuyucular için sadece ailemizi tanıtacağım.

Oyunun belki de beni hayal kırıklığına uğratan tek kısmı Forrester ailesinin üyelerinin bana Stark’ları hatırlatıyor olması oldu. Ciddi anlamda üzüldüm, çünkü karakterler çok paralel geldi. Stark’lara bağlılıklarıyla bilinen Forrester’lar savaşta da yer alıyor. Lord Forrester ve oğlu Rodrick Forrester savaştayken ailenin en büyük kızı Mira Kral Toprakları’nda Margaery’nin hizmetinde. Bu noktada Mira ve Sansa arasındaki benzerlik can sıkıcı düzeyde olmuş diyebilirim. Lady Forrester ise ikiz kardeşler Ethan ve Talia Forrester ve en küçük oğlu Ryon Forrester ile hanedanlıkta bulunuyor. Oyunun belki de en dikkat çekici ve büyük umutlar bağladığım karakteri, Lord Forrester’ın Rodrick’ten sonraki en büyük oğlu Asher Forrester ise Essos’ta sürgünde bulunuyor.

Forrester’lar da tipik Kuzeyli ahlakını sonuna kadar barındırıyor. Onurlu ve gururlu bir aile olan Forrester’ların Stark’larla aynı kaderi paylaşabileceği olasılığı bile etkiliyor insanı zira tüm o dramı yeniden yaşamaya hazır mıyım emin değilim.

Bu noktadan sonra yazacaklarım dizinin 3’üncü sezonundan sonrası ve oyunun tamamı için büyük spoilerlar taşıyor.

Game of Thrones – A Telltale Game Series İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

İlk keşfettiğim günden beri benim için adeta bir bağımlılık olan The Binding of Isaac hayatımdan 133 saat çaldı. Üstelik tüm Steam achievementlarını da açamadım! Oyun içindeki tüm eşyaları ve sırları açamamış olsam da Rebirth’ün geleceğini duyduğumdan beri heyecan içindeydim. Peki Rebirth beklentilerimi karşıladı mı?The Binding of Isaac Rebirth’ü şimdilik sadece 3 saat oynadım. Yani yazı için oyuna ilk bakış diyebiliriz. Çünkü 100’ün üstünde pasif eşya, trinket, aktif eşya ve her odanın sonunda düşen yardımcı eşyadan bahsediyoruz! İlk izlenimlerimi sırayla anlatmadan önce oyunun beni heyecanlandırdığı kadar mutlu ettiğini de söyleyebilirim. Oyunla ilgili gözlemlerime gelmeden küçük bir detayı belirteyim; daha önce hiç Binding of Isaac oynamadıysanız ya da Rebirth’ü duymadıysanız oyunu bir devam oyunu sanıyor olabilirsiniz. Rebirth bir devam oyunu değil, ilk oyunun yeniden yapılmış halidir. Tabii oyunu açar açmaz artık ilk oyundan çok daha zengin bir oyunun oyuncuları karşılayacağını da eklemeliyim.

Neden oyunu yeniden yapma ihtiyacı hissettiler?

Biraz ilk oyundan bahsetmek gerekirse, Binding of Isaac flash tabanlı hazırlanmıştı ve ciddi anlamda sorunlar barındırıyordu. Oyun içi çok fazla bug vardı, oyun yapımcının istediği efektlerden yoksundu. Çeşitli eksiklikler vardı. Örneğin her eşya birbiriyle mükemmel birleşimi oluşturmuyordu. Oyunun temelinde bulduğunuz eşyalarla bir tam tur içinde karakterinizi geliştirdiğinizi düşünürsek bu oldukça önemli bir detay. Örneğin atışlarınıza eğim katan Wiggle Worm ile ağzınızdan lazer çıkaran Brimstone beraber çalışmıyordu. Dalgalı bir lazeri görmek hepimizin hakkı! Oyundaki buglara değinmeyeceğim bile. Ancak elbette ben bu oyunu 133 saat, büyük bir keyifle oynadım ve bazıları için bu süre çok az bile gelebilir ancak belli bir kesim bana “işsiz” diyecektir. Ancak yazının başında da belirttiğim gibi, Isaac bağımlılık yaratıyor.

Aynı konu, gelişmiş oyun deneyimi

Rebirth bir yeniden yapım olduğu için tabii ki oyundaki hikayeyi bire bir taşımış. Isaac bir gün habersiz oyun oynarken sevgili Annesi Tanrı’nın sesini duyar ve oğlunu feda etmesi gerektiğini işitir. Isaac de evin bodrumuna kaçar. Oyunanışı bilmeyenler için anlatacak olursak, 3’üncü kişi bakış açısıyla Isaac’i yönlendiriyoruz ve oyunda yer alan her katta farklı odalara girip çıkarak oradaki düşmanlarla dövüşüp oyunu bitirmeye çalışıyoruz.

Rebirth’ün animasyon ve ses açısından ilk oyuna göre çok daha iyi olduğunu söyleyebilirim. En çok korktuğum şeylerden biri oyunun müziği ve seslendirmeleriydi. Bu konuda gerçekten iyi iş çıkardıklarını düşünüyorum ancak tabii ilk oyuna o denli alıştıktan sonra insan ilk etapta oldukça yadırgıyor diyebilirim. Sevmediğim tek şey ise Anne’nin yeni seslendirmesi oldu. İlk oyunda çok daha korkunç ve etkiliydi, şimdi pek hoşuma gitmedi. Animasyonlar ise oldukça iyi hale getirilmiş. Grafik açısından oyun ilk etapta ilk oyunu oynayanları itebilir ancak zamanla alışılıyor. Ben uzun süredir oyunun resmi blogunu takip ettiğim için bu konuda bir sıkıntı yaşamadım.

Isaac artık daha kalabalık

Oyunu açtığımda ilk gözüme çarpan şey ilk oyunda olmayan üç adet save dosyası oldu. Artık oyunları farklı alanlara kaydedip yayın yapıyorsanız ya da bir YouTube serisi oluşturacaksanız ona göre oynayabiliyorsunuz. Ayrıca yarım kaldığınız bir seri varsa yarısında bırakıp devam edebiliyorsunuz. Güzel bir detay olmuş bence, çoğu kişi bunun gerekliliğini savunuyordu. Ancak ben gereklilik konusunda o kadar emin değilim, biraz oyunun ruhunu ve tarzını öldürdüğünü düşünüyorum ancak işe yarar bir özellik olduğu tartışılmaz.

Oyun Normal ve Hard olmak üzere iki zorluk seviyesi barındırıyor artık. İlk oyundan çok daha zor olmasına karşın biraz daha zorlaştırmak isteyenleri Hard kısmı tatmin edebilir. Ayrıca tüm achievementları açmak istiyorsanız oyunu Hard’da oynamanız gerekiyor çünkü Hard, hem Normal seviyesinin hem de kendi seviyesinin achievementlarını açıyor. Takip ettiğiniz belirli YouTube yayıncıları varsa onların Hard ya da Normal’de oynayıp oynamadığını da ekranın sol tarafında çıkan “Hard” simgesinden ayırt edebilirsiniz.

İlk oyunu uzun süre oynamış olanlar şüphesiz ki ilk açtıklarında çok zorlanmayacaktır. Hatta ben oyunu ilk oynayışımda tam bir tur tamamladım üstüne iki farklı karakter daha açtım. Ancak oyun ilerledikçe yeni düşmanlar ve farklı odalar zorluyor. Yeri gelmişken söyleyeyim Isaac artık yeni oynanabilir karakterlere de sahip. Bunların arasından ilk dikkatimi çeken Azazel oldu. Bana biraz fazla güçlü bir karakter gibi geldi ama oynanışı kesinlikle çok keyifli.

Yeni düşmanlarla dolu oyunda sinirinizi bozacak pek çok küçük düşman bulunuyor. Boss’ların sayısı da artırılmış ve kesinlikle harika olmuş bu durum. Bir süre sonra aynı Boss’larla oynamak insanı sıkabiliyor çünkü. Benim en çok sevdiğim detaylardan biri farklı boyutlardaki odalar oldu diyebilirim. Büyük odalar daha kalabalık düşmanlarla geliyor ve zorluğu da artırıyor tabii ki. Kat isimleri de artık gerçeği yansıtıyor. Örneğin Curse of Darkness’da bütün odalar gerçekten de karanlık. Etrafı görmek bir hayli zor ve renk efektleri çok daha iyi yansıtılabiliyor.

Yeni eşyalar, yeni heyecanlar

Oyunun en çok merak edilen yanlarından biri de eşyalardı. Eşyaların birbiriyle koordinasyonu ve yeni eşyaların sahip olduğu güçler merak ediliyordu. Eşyalar artık birbirlerini çok daha geniş bir yelpazede etkiliyor. Örneğin eskiden Technology alındığında o lazerin dümdüz izlediği yol değiştirilemezdi ancak şimdi üstüne onu hareket ettirebilecek pasif eşyalarla rengini dahi değiştirebiliyorsunuz.

Oyunla ilgili çok fazla detay vermek istemedim çünkü Isaac oynadıkça güzelleşen, bilinmez eşyalarıyla keyifli hale gelen bir oyun. Çok fazla spoilerın oyunun keyfini kaçıracağını düşünüyorum ancak oyunun çok fazla “sır” barındırdığını da söylemekte fayda var. Gizli odalara yenileri eklendi ve bazıları artık bombalarla açılabilecek gibi değil. Eminim oyunu oynaya oynaya öğrenmek isteyecek bir kitle vardır o yüzden çok açık etmek istemiyorum ama çok keyifli sürprizler sizi bekliyor.

Oyunun her ne kadar tamamıyla yenilendiğini söylesem de eski odaların birebir aynılarını da görmek mümkün. Ancak Heart’ın savaş mekaniği bile değişmiş. O yüzden Rebirth ilk oyuna göre pek çok yeniliği içinde barındırırken, ilk oyunu özletmeyecek her detayı da beraberinde getiriyor. 3 saatlik bir oynama süresiyle ilk izlenimlerimi bu kadar tutmak zorunda kaldım ancak ilerde, eşyaların tam listesi çıktığında yine amatör bir çeviri çalışmasında bulunabilirim. Rebirth’ün daha çok vaktimi çalacağı kesin…

Daha önceki The Binding of Isaac Kılavuzu ve İncelemesi yazısını buradan okuyabilirsiniz.

The Binding of Isaac Rebirth’e İlk Bakış ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Uzun bir tatilden eve döndüğünüzde nasıl bir karşılama beklersiniz? Sizi hava limanından gelip alan bir aile? Evde heyecanla sizi bekleyen bir kardeş? Belki de bir türlü yerleşilememiş boş bir ev.

Gone Home oyuncuya böyle bir gizem veriyor işte. Oyuna başlamadan önce hiçbir fikrimin olmamasına özellikle dikkat etmeye çalışmıştım çünkü oyun boyunca bir gizemi çözmeye çalışacağımızı biliyordum. Bu yüzden en ufak bir spoilera bile tahammülüm yoktu. Bu sebeple oyuna başladığımda nasıl bir oyun olduğuyla ilgili zihnim boş bir kağıt parçası gibiydi.

Dışarıda gece olmuştu, deli gibi yağmur yağıyordu ve ben iki katlı evin kapısındaki nota bakakalmıştım. O an bir korku oyununun içine düştüğümü düşündüm, ki ben korku oyunlarını çok severim, heyecanla eve girdim ve beklediğim atmosferle karşılaştım. İki katlı müstakil bir ev, yeni taşınılmış diye düşündüm çünkü her yerde kutular vardı,  ev karanlık tabii ki ve o an anlamamıştım ama evin en büyük kızı eve dönmüş kimsenin umrunda değil!

Kendi kendime söylene söylene ışıkları yaktım tabii mümkünatı yok oynayamam çünkü öyle. Yavaş yavaş evi keşfetmeye başladım. Oyun grafikler açısından çok güzel cidden. Hafif bir interaktivite de mevcut desek yalan olmaz sanırım. Evdeki pek çok şeyi alıp inceleyebiliyorsunuz. Kalemler, bardaklar, pizza kutuları, boş soda şişeleri… Tam bir ev! Ama darmadağınık bir ev! Sağa sola küçük notlar serpiştirilmiş, küçük kardeşimiz tarafından. Küçük dediğim de 17 yaşında, tam ergenlik zamanları yani.

Eşyaların yerlerini istediğim gibi değiştirebiliyor olmak çok hoşuma gitti gerçekten ama hiçbirini kullanamamak çok üzücüydü. Mesela ailemin nerede olduğunu öğrenmek için komidinin üzerindeki not defterinin en üst sayfasını kursun kalemle taramak istedim. Böylece en son yazılmış olan notu okuyabilecektim fakat yapamadım. Yani o kalemleri ellemek falan hep kandırmaca! Ama sağa sola fırlatabilirsiniz tabii neden olmasın? Ara ara çakan şimşekler ise boş bir anınızda sizi yerinizden fırlatacak kadar güçlü. Bir de bodrum ve tavan arası var ki…

Yazının bundan sonraki ara bölümü spoiler içermektedir. Oyunu oynarken adım adım hissettiklerimi ve yaşadığım hayal kırıklığını anlattım bu sebeple oyunun hikayesi hakkında spoiler almadan yazıyı tamamlamak isteyenleri üçüncü başlığa davet ediyorum.

Hiç Bu Kadar Aptal Hissetmemiştim

Oyuna başladıktan sonra emin oldum bu bir korku macera oyunuydu. Evdekileri kesin kesip biçtiler ve ben bir odada annemin ve babamın, tavan arasında da kız kardeşimin cesedini bulacağım! Tavan arasından da öyle eminim ki! Çünkü ergen kız kardeşim orayı gizli mekanı yapmış bir de kırmızı yeşil ışıklarla uyarı asmış dışına. Kırmızı ışık yanarken kimse girmesin diyor. Tahmin edersiniz ki kırmızı ışık yanıyordu…

Evi dolaşıyorum babamın bunalım dolu hayatı ve annemin saçma sapan hayranlık duyduğu bir adamla ilgili notlar buluyorum bir yandan, ki çok utanç verici çünkü babamın “büyüklere özel” dergisini bile buldum. Bir yandan da kardeşimin evin eski sahibi ile ilgili notlarını okuyorum. Ruh çağırmışlar falan, hatta Ouija tahtası buldu bir tane! Dışarıda da yağmur şimşek, ödüm patlıyor hayalet çıkacak diye. Bir yandan da kız kardeşimin bunalımını okuyorum notlarda. Yeni okuldan bir arkadaş edinmiş, kız bizde kalıyormuş falan filan. Kendi yolladığım kartlar da sağa sola saçılmış. Hayır 3 farklı ülkeden kart yollamışım bu adrese ev hala yerleşmemiş… Burada biraz garipsedim.

Üst katta banyolardan birine girince küvetteki kızıllıkla beraber “İşte başlıyoruz!” diye düşündüm. Kesin yani öyle eminim ki… 5 saniye sürdü bu öz güvenim çünkü yerdeki kırmızı saç boyasını buldum. Hala bir atraksiyon yok yani anlayacağınız.

İşin en eğlenceli kısmı ise bu tarz evlerdeki bodrumlar tabii. Bodrumun anahtarını bulunca önce inmek istemedim. Neden yani? En büyük Amerikan filmi hatasıdır karanlık bir bodruma inmek, hem de böyle bir havada! Bir de süreli kız kardeşimin sağda solda bıraktığı kasetleri çalıyorum, daha da beter! Ama indim tabii ki oyun ilerlemiyor yoksa. Ev ev değil özel tasarım perili köşk. Her yerde gizli geçitler, kısa yollar. Neden yani? Hala bir atraksiyon bekliyorum ama, gölgelere bakıyorum, arkamdan bir şey geçer mi? Biri çığlık atar mı? Atraksiyon yok tabii. Bir yandan da düşünüyorum acaba hayalet biz miyiz? Bütün ışıkları kapıları açıyorum falan evde dolanıyorum. Sonunda The Others filmi gibi bir şey mi çıkacak karşıma acaba falan diye bayağı bir umutluyum yani anlayacağınız. Keşfe devam, kız kardeşim de bu arada bir kızdan hoşlanıyormuş ama işin oralarında değilim hiç. Hoşlansın yani tamam ee hayalet nerede??

O arada evdeki herkesin dramını da öğrendim ne gizli kaldı ne saklı. Küçük bulmacalar var ama çözmek için Sherlock Holmes olmaya gerek yok. İki dakikada çözebiliyorsunuz, şifreler falan ortalıkta uçuşuyor yani. Böyle böyle en sonunda tavan arasının anahtarını buldum. Annemler de tatile gitmiş onu öğrendim bu arada. Yani aylardır evde yokum dönüşüme evlilik tazelemesi tatiline çıkıyorlar. Alındım açıkçası. Neyse çıkacağım tavan arasına ama korkuyorum çünkü kardeşimi ölü bulacağımdan artık kesin eminim. Çünkü sevgilisi uzaklara gidiyor ve bunalımda kendisi, e 17 yaşında hayatın tüm yükü de omuzlarında nasıl olmasın! Hayalet yoksa intihar etmiş kız kardeş var diyerek tavan arasına çıktım ve BAM! Oyun bitti arkadaşlar. Hayalet yok, ölü kız kardeş yok. Kaçmış evden sevgili ergenimiz sevgilisiyle. Annemler de anlayacaktır falan yazmış. Hayır sürüne sürüne dönecek haberi yok! Neyse bana da bir ders oldu tabii ki sen en azından oyunun  türüne bak!

Bir Şeyler Eksik

Şaka bir yana oyunu yaklaşık 2 saatte bitirdim. Kısacık bir oyun yani kendisi. Korku oyunu falan da değil, öyle hayaletler falan yok anlayacağınız. Kendisi  türünde de yazdığı gibi tam bir macera, point and click oyunu. 90’larda geçtiğinden etrafta X-Files kasetleri falan bulup mutlu olabileceğiniz bir oyun. Kurgu muhteşem değil ama belki ben başından beri “korku” beklentisiyle oynadığım için bir hayal kırıklığı da yaşıyor olabilirim. Aynı zamanda 2014 BAFTA’da yılın en iyi çıkış yapan oyun ödülünü de aldığını belirtmekte fayda var. Fakat en kısa haliyle oyunu tanımlayacak olsam, interaktif kısa hikaye oyunu derdim sanırım. Ne kadarını keşfedeceğiniz size kalmış, ne kadar öğreneceğiniz fakat kısa bir hikaye okuyor olacaksınız oyun boyunca.

Gone Home: Bir Eve Dönüş Hikayesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

ofabeautifulnight isimli tumblr kullanıcısında Harry Potter severlere dev hizmet!

İngiltere ve Londra haritalarını önüne çekip Harry Potter evreninde bahsedilen bazı yerleri haritada işaretleyen kullanıcı bu hazırladığı tumblr postuyla Harry Potter sevenlerin dikkatini çabucak çekmeyi başardı.

Eğer yakın zamanda İngiltere seyahati düşünüyorsanız işte hikayede bahsedilen bazı noktalar;

Harry Potter Evreni İngiltere’nin Neresinde? ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Evet evet yanlış okumadınız. Dizinin yeni sezonunun çıkmasına artık günler kalmışken Vanity Fair dergisinin bu aya ait kapak konusu tabii ki sansasyonel dizimiz Game of Thrones‘tu.

George R.R. Martin’in de katıldığı röportaj ise okuyucuları biraz paniğe sürükleyecek gibi.

Daha önce George Martin’in dizinin gidişatı ve sonu ile ilgili senaristlerle konuştuğunu ve onlara dizinin nasıl bitmesini istediğini anlattığını yazmıştım. Tabii bu durum Martin’in başına kötü bir şey gelmesi durumunda olacaktı fakat işler ufak ufak değişmeye başladı. George Martin’in de aslında oldukça farkında olduğu bu değişiklik ise dizinin kitaplara hızla yaklaşması yönünde.

“Onlara ana noktaları ve olayları verebilirim fakat daha ara detaylar henüz hazır ve oturmuş değil. Umuyorum ki onların bana yetişmesini engelleyeceğim.”

Diyor sevgili Martin. Pek iç açıcı bulmadım bu açıklamasını ben zira Martin ilk kitabı 6 senede ikincisini ise 5 senede tamamladı ve biz bu iki kitabı 50’şer dakikadan 20 bölümde yedik bitirdik. HBO’yu da uzun süre bekletemeyeceği de bir gerçek. En hareketli ve bana göre serinin en güzel kitabı olan 3. kitabı ise iki sezona bölmek gerçekten akıllıca bulduğum bir tutumdu çünkü atlanamayacak çok güzel ve çok fazla detay vardı fakat okurken içime baygınlıklar getiren 4. kitap için bir koca sezon eder diyemiyorum. Özellikle 4. sezonun afişlerinde gördüğüm üç gözlü karga bana 5. kitaba dair şeyler içerebileceği sinyallerini bile veriyor. Bu sezonu izlemeden kesin bir şey söylemek mümkün değil fakat bana göre 5. sezona son iki kitabı çok rahat sığdırabilirler. Yine de çok iyimser bir tavırla bakacak olursak Martin’in önünde 2 senesi daha var.

Peki neden bu kadar panik oldum? Hemen açıklayayım. Kitaptan diziye geçerken çok fazla detayın kaybolduğunu ve değiştirildiğini düşünüyorum. Hatta en yakın kızgınlığım bu konuda Red Wedding’de yapılan o koca değişiklik! Bu sebeple eğer dizi kitaptan önce biterse çok yavan bir son elde edeceğimize inanıyorum ve kitabı okurken de motivasyonumu kaybedeceğimi düşünüyorum. Hiçbir zaman önce film sonra kitap insanı olamadım sanırım. Kitapların bu kadar detaylı ve iyi işlenmiş olmasını Martin’in uzun çalışmalarına borçlu olduğunu düşünüyorum fakat aceleye getirirse bu sefer de kitapta bir yavanlık olur diye korkuyorum.

Belki de Game of Thrones serisinin diziye dönüştürülmesi için biraz erken davranıldı ne dersiniz? Siz dizide mi yoksa kitapta mı bitirmeyi tercih ederdiniz seriyi?

Game of Thrones Dizisi, Kitap Serisinden Önce Mi Bitiyor? ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Efsane seri Walking Dead‘in oyununun ikinci sezonunun ikinci bölümü geçtiğimiz hafta çıktı. Bu kadar çabuk beklemiyordum aslında, hemen de oynayamadım üstelik. Oyunu oynarken kendimi, tepkilerimi kaydetmek istedim bu sebeple küçük bir hazırlık yapmam gerekti fakat asıl sorun bu değildi tabii ki. İlk sezon kayıtlarım silinmişti!

Aşağıdaki yazıyı ilk iki sezonu beraber oynamış biri olarak yazacağım yani. Daha yoğun olacak her şey bu durumda. Bir de oyun incelemesi olmadığını belirtmek isterim yazının. Çünkü ikinci bölümde gelip oyunun mantığını işleyişini anlatmak çok da mantıklı gelmedi açıkçası. Ama yine de hayır ben merak ediyorum diyenleri ilk yazıma davet ediyorum.

Peki bu yazıda neler olacak? Aslında oyunu kaydetme amacımla aynı bu yazının da amacı. Tepkilerimi yazılı olarak görmek ve başka insanların da düşüncelerini öğrenmek. Bu yüzden yazım tamamen spoilerlardan oluşacak önceden uyarıyorum. Sonra vay efendim ben duymadım, yok efendim ben bilmiyordum kabul etmem yorumlarda!

Her Dost Bir Düşman

Yazıya başlarken biraz yeni karakterlerden bahsedelim. Daha sonra size muhteşem aydınlanmamı da anlatacağım karakterler hakkında.

İlk sezonda da beni sinir eden Rebecca ile başlamayı düşünüyorum. Tanrım! Hamile bir kadın için bize çok kötü davranmıyor mu? Yani bilmiyorum bana mı öyle geliyor, seride kadınlara karşı bir şeyler mi var? Yani çok sevdiğimiz kadın karakter bir anda alnının ortasına kurşun yiyebiliyor ya da delirip arkadaşlarını vurabiliyor. Sürekli mızıldanan kadınlar, serti oynayayım derken kötü olan kadınlar? Yani neden bir tane bağ kurabileceğimiz bir kadın karakter yok? Bilemiyorum açıkçası Christa’nın da üzerine inanılmaz gidildi oyunda ki oyunun başında Omid’in ölmesinden sonra tam bir sinir karaktere dönüşmesi inanılmaz itici yaptı onu. Neyse Rebecca’ya dönelim burada Walking Dead üzerinden feministlik falan yapmayacağım tabii ki. Açıkça sevmediğim karakterlerden biri oldu Rebecca fakat Clementine benimle çok fazla aynı fikirde kalamaz diye düşünüyorum çünkü hormonların da etkisiyle Rebecca bize oyunun ikinci bölümünün sonlarına doğru iyi davranmaya başladı. Bir şeyleri farkına varması güzel ama kendi içinde bulunduğu durumun stresini başkasından çıkartmaya çalışıyor gibi geldi bana oyun boyunca. Ayrıca kocasını da aldatmış olması bana çizgi romandaki ana karakter olan Ricky ve karısının hikayesini anımsattı. Kısacası Rebecca’yı sevemedim, bağlanamadım. Olmadı.

Bir de Luke var bizi Pete ile ormanda bulan. Yazının bundan sonrasında kendisi benim için Romeo olarak devam edecek. Yanlış anlamayın tabii çok ayılıp bayıldığım bir karakter değil, aksine altından çok fazla şey çıkacağını düşündüğüm bir karakter Luke ama o çekici gülümsemesiyle kesinlikle Clementine’ı etkilediğini düşünüyorum bu sebeple o artık Romeo. Kararlar alırken neden bilmiyorum, Clementine olarak onu olabildiğince üzmemeye çalıştım çünkü ekip arasında ikinci sözde güvenebileceğim insanın o olduğunu düşünüyorum.

En sevdiğim karakter kesinlikle ama kesinlikle Pete idi! Pete’in ölmesini yediremiyorum kendime Yani o kadar emindim ki ölmeyeceğinden. Pete bacağında sıyrık sayılabilecek bir ısırıkla kurtuldu ona saldıran zombiden. Bildiğiniz üzere Walking Dead evreninde öyle Resident Evil’daki gibi bir virüs durumu yok. İnsanlar ısırıldıkları için değil, öldükleri için zombi oluyorlar. O kadar küçük bir ısırıktan direkt ölüme gitmesi beni çok üzdü fakat oyunda bunu göstermeye hazır değiliz sanırım. Pete bacağını kesiyor mu bilmiyorum fakat benim oynadığım versiyonda Pete’in bacağını kesmesini istemedim. Lee’nin kolunu kesmiştim ve çok kan kaybetmişti, Pete’i de kurtarabileceğim hiçbir şey yoktu. O şekilde ölmesi kesinlikle haksızlık olurdu bu yüzden ona bir sigara verdim ve rahatlasın diye Nick’i kollayacağımı söyledim. Nick’ten nefret ettiğimi belirtmeme gerek yok bu noktada sanırım? Tam bir Ben vakası. Ben’i ilk sezondan hatırlarsınız, hani şu uzun boylu, salak sarışın çocuk. Kenny’i çıldırtan…

Alvin, Carlos ve Sarah üzerinde pek konuşmayacağım. Üçünü de pek sevmedim. Sarah ciddi anlamda sinirlerimi bozuyor ve katlanamıyorum. Clementine’a çok üzülüyorum çünkü bir önceki grubun bunların yanında biraz daha düzgün olduğunu düşünüyorum. Kısacası yeni ekipten hala nefes alan çoğu kişiye güvenemiyorum.

OH MY GOD! THEY KILLED KENNY! YOU BASTARDS!

Pekala Kenny’i görünce sevinmeyen kaç kişiyiz?

Aklımın ucundan bile geçmiyordu. Yani Christa belki Lily ve hatta şu nehir kenarında bizden su isteyen adam (ki ben vermedim o suyu. Neden vereyim ki? Daha sonra Pete’in ihtiyacı oldu zaten…) bile olabilirdi ama o beli incinmiş, her tarafı zombilerle çevrilmiş Kenny?

Yani Lee ölmüşken Kenny nasıl yaşıyor olabilir? Neden yaşıyor? İnanılmaz sinirlendim. Lee’nin kolunu kestim ben! Sonra da başına bir kurşun sıktım ve bu adam sakat beliyle o sokaktan kaçtı! Tabii bunlar benim düşüncelerim. Clementine benim yanımda çok şirin ve tatlı kalıyor. Şirretlikten uzak fakat çok da samimi olmayan bir kavuşma yaşadım Kenny ile. Tabii bu sırada oraya giderken arkadaşlarından birini vurduğumuzu bilmiyordum (Aptal Nick!). Oyunun en heyecanlı noktası benim için şu Carver ve çetesinin Kenny’lerin mekanını basmasıydı sanırım. Carver galiba oyundaki valimiz. Öyle hissediyorum yani. Her neyse ben Bonnie gelene kadar 400 Days oyununu aklımdan çıkarttığımı fark ettim. Kim ya bu adamlar falan diye düşünürken Bonnie geldi ve BAM! 400 Days oyununda kampa yollamıştım ben Bonnie’yi. Tabii Rebecca’yı bizi almaya gelen kadın sanıyordum fakat değilmiş. Böyle olunca Matthew’a daha çok üzüldüm çünkü onu vurduğumuzda anlamamıştım kim olduğunu. Oyun benimle oynuyordu resmen!

İnanmayacaksınız ama oyunun sonunda Walter’ı ikna ettim Nick’i kurtarmaya. Neden hiç bilmiyorum fakat ettim işte. Ne oldu? Walter gibi bir adam öldü. Walter’ı kurtarabilir miydim bilmiyorum fakat Alvin’i kurtardım. Oyunun en hoşuma giden kısmı da bu oldu çünkü istesem hem Walter hem Alvin hem de Nick ölebilirdi. İlk oyuna göre daha büyük değişimler yaratabiliyor olmamız cidden çok güzel. Önce Pete sonra da Walter ölünce anladım ki Game of Thrones oyununun hazırlıklarında olan Telltale Games George Martin’in acımasızlığının etkisinde fazlasıyla kalmış. Bütün sevdiğim karakterleri kıyma makinasına sokmaya kararlılar gibi gözüküyor.

İkinci bölümün ilkine göre daha iyi olduğunu düşünüyorum. Çünkü Clementine artık oturdu bu grupta ve insanlar ona yavaş yavaş güvenmeye başladılar. Gerçi oyun boyunca her işe ben koşuyordum biraz abarttılar gibi geldi ama… Şimdi Carver kampında neler olacak bilemiyorum ama Bonnie kesinlikle şirin Clementine yüzümü göremeyecek!

Walking Dead 2. Sezon 2. Bölüm: Kimseye Güvenemiyorum! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Az beklemedik arkadaşlar. 10 bölüm sonrası 1 sene dolmak üzere ve 6 Nisan’da Game of Thrones dizisinin 4. sezonuna kavuşmuş olacağız. Eh nereden baksanız bir aycık kalmış büyük güne haliyle her gün yeni bir haber, yeni bir görüntü karşımıza çıkıyor. Bu seferki haberimiz ise bol spoilerlı bölüm isimleri!

İlk dört bölümün isminin açıklanmasıyla beraber isimler üzerinden bölümlerin alakalı olabileceği konuları yazacağım bu yüzden spoiler sevmeyen kızgın arkadaşları şimdiden uyarmak istiyorum. Hâlâ vakit var, şimdi gidin ve kendinizi kurtarın! Biz de o sırada bölümlere geçelim:

1. Bölüm: “Two Swords” (İki Kılıç)

Bu sezonun diğerinden daha olaylı ve kitaba bulaşmamış arkadaşlar için daha şok edici olacağını düşündüğümü söylemiş miydim? Ama ilk bölümden büyük olaylar beklemiyorum tabii ki. Two Swords üzerine kafa yoracaksam bizi klasik bir giriş bölümünün beklediğini söyleyebilirim. Evet biliyorum çok şaşırtıcı bir şey söyledim! Bölüme ismini veren Two Swords’un ise Jamie ve Brienne’e gönderme olduğunu düşünüyorum. Tarth Bakiresi Brienne’i gerçekten çok özledim bu yüzden onunla başlamak kulağıma güzel ve duygulu bir giriş gibi geliyor. Görev aşkıyla yanıp tutuşan Brienne’in Jamie ile arasında gelişen ve değişen ilişkisini de daha rahat görebileceğimiz bir bölüm olacaktır kesinlikle. Biliyorsunuz Tywin Lannister bir tanecik yakışıklı oğlu için Ned Stark’ın kılıcını eriterek yeni bir kılıç yapmıştı, fakat Jamie eksik haliyle o kılıcın hakkını veremeyeceğinin bilinciyle ve ilginç Lannister dışı kişilik kırılmasıyla kılıcını yeniden adlandırıp Brienne’e verecek. İkisi arasındaki duygusal kırılma sahnelerinden biri bu ve gerçekten birbirlerine, özellikle Jamie’nin Brienne’e güveni konusunda önemli bir sahne. İleride şimdi tohumları ekilmiş güvenin bir de hasatı olacak çünkü…

Eh Jamie eve döndüyse Joffrey’i de şöyle bir görürüz değil mi? Ne de olsa kendisi düğün hazırlıklarında ve eminim hepiniz onu çok özlemişsinizdir.

2. Bölüm: “The Lion and the Rose” (Aslan ve Gül)

İkinci bölüm de kral topraklarındayız gibi gözüküyor. The Lion and The Rose kesinlikle evliliğin habercisi. Aslına bakarsanız Lannister düğününü hemen ikinci bölümde beklemiyordum ben fakat isim cidden çok açık duruyor. Avuçlarım ve hatta boğazlarım kaşınıyor bunu nasıl anlatırım bilemiyorum! Bu yazıyı yazarken Castamere Yağmurlarını dinlediğimi söylemiş miydim? Eğer bu bölüm hayranların deyimiyle “Purple Wedding” bölümüyse bu sezon düşündüğümden de heyecanlı geçecek demektir. Çalan çanların sesini siz de duyuyor musunuz?

3. Bölüm: “Breaker of Chains” (Zincir Kıran)

Pekala yeter bu kadar kral toprakları! Zaten 2. bölümdeki o heyecanlı, dillere destan düğünden sonra bir süre oraya uğramayacağımızı düşünüyorum. Açılışı madem büyük yaptık ejderhalarla devam edelim demişler gibi geldi bana. Bu noktada Daenerys’in kölelerin zincirlerini kırmasına gönderme yaparak Mereen’i kuşatmasını anlatıyor olabilir. Khaleesi’nin ilerleyişiyle beraber edindiği güçlerin yanı sıra insanlarıyla kurduğu bağı da tekrar tekrar görme fırsatımız olabilir. Daenerys’in en büyük zayıflığının bu noktada olduğunu düşünüyorum ben şahsen. Hiç kayıp vermeden savaşı kazanamazsın ve savaşlarda masumlar da ölür.

Bu bölüm Daenerys konusunda çok emin değilim. İkinci bölüm düşündüğüm gibi ilerlerse çok büyük bir sona sahip olacak ve tabii ki günah keçimiz, kral topraklarının en sevilen cücesi Tyrion’ın yargılanışını da izleyebiliriz. Ama yine de ben paramı ejderhalara yatırıyorum.

4. Bölüm: “Oathkeeper” (Yemintutan)

Sizce de biraz üşümenin vakti gelmedi mi?  Peki sorarım size -bir piç bile olsa- Starklar dışında Oathkeeper sıfatı kime yakışır? Pekala bence şimdi duvara gidiyoruz. Jon Snow bölümü olacağını düşündüğüm bu bölümde Jon’u bayağı sıkıştıracaklar gibi. Kara kardeşlere ihanet etmiş gibi davranmak zorunda bırakılan Jon Snow son bölümde saçları ateşle öpülmüş sevgilisine acılı bir şekilde veda ettikten sonra yeni bölümümüzde muhtemelen duvara varıp aslında yeminini nasıl tuttuğunu anlatacak. Açıkçası çok hızlı başlayan dizinin burada temposunu biraz düşüreceğine inanıyorum. Tabii ara sahnelerde nerelere gideriz bilemem ama Jon Snow ve bol bol açıklama odaklı bir bölüm olacak gibi.

Pekala ortalama 50-55 dk olan dört bölümü böylece yedik bitti! Daha dizi başlamadan bitmiş gibi hissediyorum. Peki kral topraklarında başladık, ejderhalara gittik, duvara ulaştık ya beşinci bölüm? Şimdilik bir açıklama yok ama ben kesinlikle Arya’yı görmek istiyorum. Ya da Serçeparmak’ın soğuk kanlılıkla vadiyi ele geçirdiği şu sahne… Sizin en çok beklediğiniz sahne hangisi peki?

Game of Thrones Dizisinin Bölüm İsimleri Açıklandı ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Hafta sonuna doğru internete çok büyük bir bomba düştü!

Kulaktan kulağa dolaşan fısıltılara göre Wachowski Kardeşler yepyeni bir Matrix üçlemesi ile geri dönüyor!

Haberi duyunca elim ayağım titredi “Nasıl yani??” diye. Bir dönemin efsanesi olan Matrix’in yepyeni bir üçleme ile dönecek olması hem heyecan verici hem de korkutucu aslında. Yeni üçlemenin büyük çıkış sağlayacağı neredeyse kesin gibi fakat çuvallama olasılığı efsaneye leke sürebilir. Ki burada efsane olarak üçlemenin ilk filmini baz alıyorum zira onu takip eden iki film için “yani Matrix sonuçta bu lütfen!” diyebilirim ama tabii sadık bir hayran olduğum için bu fikrimi çok dillendirmeyeceğim. Dedikoduların kaynağı olan blogdaki içeriğe bakacak olursak:

“Bize Wachowski Kardeşler’in senaryoyu çoktan yazmaya başladığı ve taslakları ile stüdyoya kapandıkları söylendi. İlk üçlemenin sonunda bize Neo’nun ‘ilk’ olmadığı belirtilmişti. Bu noktadan yola çıkarsak senaryo pek çok farklı yöne gidebilir.”

Filmin senaryo potansiyelinin gerçekten çok yüksek olduğunu düşünüyorum. Her ne kadar Keanu Reeves’siz bir Matrix görmek istemesem de yine de bu fikir beni heyecanlandırdı. İlk üçlemeyi 1.632 milyar dolara mal eden kardeşlerin bütçeyi biraz daha genişleterek hayranları memnun etme olasılığı çok yüksek.

Üçlemeyle ilgili hiçbir detay kesin değil ama Matrix’in oluşmasını konu alan taslaklar belirli noktaları işaret ediyor. İlk üçlemede yer alan diğer oyuncuların projeye dahil olup olmayacağı ise henüz belirsiz.

Ne dersiniz? Wachowski Kardeşler bu üçlemeyle eleştirilerin kurbanı mı olur yoksa efsaneyi küllerinden yeniden mi doğurur?

Wachowski Kardeşlerden Yeni Matrix Üçlemesi! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

90’ların sonu 2000’lerin başında 4 sezon süren aksiyon-bilimkurgu dizisi Farscape‘i hatırlıyor musunuz?

Eğer cevabınız evet ise size güzel bir haber geliyor!

Hafta başında gelen habere göre daha önce dizinin bazı bölümlerinin senaryosunu yazan Justin Monjo, Farscape için yeni bir film senaryosu üzerinde çalıştığını duyurdu. Filmin yönetmeni ise daha önce diziye katkısı bulunmuş olan Brian Henson olacak gibi gözüküyor.

Daha önce dizi için bir televizyon filmi yapılmıştı fakat bu yeni gelen projenin bir televizyon filmi mi yoksa sinema filmi mi olacağı  henüz kesin değil. Bir spin-off hazırladıklarını belirten Monjo yeni nesile Farscape’i tanıştırmaya hazırlanıyor gibi duruyor.

Ayrıca Monjo’nun şimdilik ertelenen bir HBO projesi daha var. Georce C Chesbro’nun yazarı olduğu The Beasts Of Valhalla için bir çalışması daha mevcut. Dizideki cüce dedektif için ise düşündüğü karakter bilin bakalım kim? Tabii ki Peter Dinklage.

Farscape Filmi Mi Geliyor? ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Disney Prensesleri belki de pek çok küçük kızın rol modeli. Mükemmel görünüşleri, pürüzsüz tenleri, kusursuz vücutları ile sanki kalıplaşmış bir “güzel kadın” imajı yaratıyorlar küçük çocuklarda.

Bir anda tanıştıkları ve hayatlarının aşkına dönüşen Prensleri ile meşhur olan bu Prensesler pek çok feminist grubun ise tepkisini çoktan çekmiş durumda fakat özellikle bir artist bu çizgi filmlerde çok da tartışılmayan bir eksikliğe dikkat çekiyor:

“Hiçbir Disney filminde engelli bir kahraman gördünüz mü?” Alexsandro Palombo şahsi blogunda sorduğu bu retorik soruyu yine kendi kendine yanıtlamış “Tabii ki göremezsiniz çünkü bu Disney standartlarına aykırı!”

Çeşitli engelleri olan Disney Prenseslerini çizdiği çalışmasında aynı zamanda daha önce cevaplanmamış bir soruyu da gündeme getiriyor Palombo. Sizce Disney Prensesleri engelli olsalardı filmleri bu kadar izlenir miydi? Ya da aynı yaşam standartlarına devam ederler miydi? Ve benim en çok merak ettiğim, çok iki yüzlü bulduğum, o beyaz atlı uyuz prensler acaba prenseslerimize yine aynı davranır mıydı?

Palombo bir dergiye verdiği röportajda açıklamalarına şöyle devam ediyor:

“İki sene önce çok nadir görülen bir kanser türü teşhis edildi bedenimde ve ameliyatla bu temizlenirken vücudumun bazı kısımları felce uğradı. Ben şuan engelli bir insanım ve hayatımın her anında ayrımcılığa maruz kalıyorum. Bu çalışmamla beraber toplumumuzda yapılan bu büyüm ayrımcılığa karşı bir farkındalık yaratmaya çalıştım.”

Bu çarpıcı çalışmanın şimdiden bir etki yarattığı gerçek. Peki siz bu çalışma ile ilgili ne düşünüyorsunuz?

Toplum Ayrışmasına Disney Prensesleri İle Cevap! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.