Son yıllarda sinemamızda korku, fantastik ve bilimkurgu unsurları taşıyan filmlerde bir atış söz konusu. Bu bağlamda FABİSAD bünyesinde senarist, yazar, eleştirmen olarak eser ortaya koyan, çalışan isimlerle bir söyleşi gerçekleşecek. 

Doğu Yücel, Yiğit Değer Bengi, Işıl Beril Tetik, Yankı Enki ve Egemen Tokatlıoğlu ile 13 Ocak 2019 Pazar günü düzenlenecek olan söyleşiye edebiyat ve sinemaseverleri bekliyoruz. 

Söyleşi: Türk Dizi ve Filmlerinde Fantastik ve Korku Mümkün Mü? ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Film, Rusya’da anlamsız bir şekilde toplu intiharların yaşanması ile başlıyor. Tek başına yaşayan ve hamile olan Malorie (Sandra Bullock) ise her ne kadar Amerika’da yaşıyor olsa da bu durumdan etkileniyor. Bu intiharların artması ve Amerika’ya sıçraması ile büyük bir kaos başlıyor. Nedeni bir türlü anlaşılamayan bu intiharlardan korunmanın tek yolunun ise gözleri kapalı tutmak, herhangi bir şekilde gün ışığı ile temasa geçmemek olduğu kısa bir süre sonra anlaşılıyor. Çünkü dışarıda her ne görünüyorsa kişinin bilinçaltını etkiliyor ve hızlı bir şekilde intihara sürüklüyor. Malorie, bu kaos ortamında hiç tanımadığı birkaç kişi ile bir evde mahsur kalıyor. Birbirleri ile çok farklı karakterlerde olan bu kişiler hem birbirlerine destek olmaya, hem bu intiharların sırrını çözmeye çalışırken bir nevi ölüm kalım savaşı veriyorlar.

Son dönem korku/gerilim sinemasında etraftaki potansiyel tehlikeleri duymamak, görmemek ile hayatta kalma doğru orantılı olarak işleniyor. Hatırlarsınız, eskiden filmlerde canavar, hayalet ya da karşılaşılan tehlike her ne ise genellikle kısa bir şekilde açıklanır, en azından o tehlikenin geçmişini ve saldırıdaki motivasyonunu az çok öğrenirdik. Yeni dönem korku sinemasında saldırı motivasyonunun neye dayandığını tam olarak öğrenemediğimiz gibi bu belirsiz tehlikenin izleyicide merakı sürekli diri tutan bir etken olduğunu görüyoruz. Bird Box, bir annenin bu belirsiz kaos ortamında çocuklarını koruma içgüdüsü ile mücadele verdiğine tanık olduğumuz bir gerilim. Öyle ki gözleriniz kapalı, karanlığa teslim olmuş bir durumdasınız ve sevdiğiniz insanları nasıl koruyabileceğinizi düşünüyorsunuz. O kadar tekinsiz bir durum var ki karşımızda kendinizi ve sevdiklerinizi korumanız için karanlığı duyularınızla yenmek durumundasınız. Ancak gözlerimiz kapalı ne denli sevdiklerimizi koruyabiliriz, karşımızdaki tehlikenin ne olduğunu bilmeden karanlıkla nasıl savaşırız, bu durumda akıl sağlımızı nasıl koruyabiliriz, bu cevabı olmayan soruların hepsi bir paket halinde seyircinin üzerine bırakılıyor.

Film bazı açılardan M. Night Shyamalan’ın The Happening (2008)’i ile bir akrabalık kuruyor. Hatırlarsanız orada da benzer bir konu işlenmişti. Fakat Bird Box’ın çıtayı yükselttiği yer hiçbir suretle dışarıda gözlerin açılmaması gerektiği gibi bir durumun olması. Hatırlarsanız geçtiğimiz senenin en iyi korku filmlerinden A Quiet Place, bu tehlikeli metaforu “sessiz olmaz” üzerinden veriyordu. Bu sefer benzer bir durum “bakmama” üzerinden hikayesini kuruyor. Son yıllarda sayısı artarak çıkan bu türde filmler seyirciyi filmin içine çekip durumu seyirciye yaşatır nitelikte. Hangimiz A Quiet Place’de ses çıkmasın, aman dikkatli olalım içgüdüsü ile sinema salonunda sessiz sedasız gerilerek oturmadık? Bu hissi yaşatmak yeni dönem korku sinemasının en belirgin özelliği haline geldi. Bird Box ise benzer bir şekilde sizi karanlığa bırakıp aradan çekiliyor. Bir anda Malorie oluyorsunuz ve çocuklarınızı, sevdiklerinizi bu zifiri karanlıkta nasıl bulup koruyabileceğinizi düşünüyorsunuz. Üstelik gözlerinizi açtığınız anda ölümle burun buruna kalacağınızı bilerek.

Altın Küre ve Emmy ödülü sahibi Danimarkalı yönetmen Susanne Bier gerilim dolu sekansları son derece başarılı bir şekilde yansıtmış. Atmosfer yaratma konusunda hünerlerini sergileyen Bier’in yanı sıra Sandra Bullock ise bana göre son yıllardaki en iyi performansını sergilemiş. Elbette John Malkovich faktörünü de unutmayalım. Son dönem korku/gerilim türünde iyi örnekler veren Netflix ekranları bu sefer tekinsiz ve bir o kadar rahatsız edici ancak türün hayranlarını tatmin edecek bir film ile evlere konuk oluyor. Türün hayranları ıskalamasın…

Bird Box: Görmediğin Kadar Hayattasın ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Son yıllarda Stephen King uyarlamaları hem beyazperde hem de televizyon serileri olarak hayranların karşısına çıkıyor. Özellikle “IT” ile sinema salonlarında fırtınalar estirirken, Pet Sematary ve The Shining’in devamı Doctor Sleep de yoldayken bir yeni uyarlama haberi daha geldi. 1984 yılında Drew Barrymore’un başrolünde olduğu Stephen King romanı “Firestarter” yeniden sinemaya uyarlanıyor. Üstelik yönetmen koltuğunda tanıdık bir isim var, Fatih Akın!

Scott Teems’in senaryosunu yazdığı film telekinezi gücü olan ve yangın çıkarma gibi bir özelliği olan küçük bir kızın hükümet tarafından kaçırılması ve üzerinde deneyler yapılması ile ortaya çıkan dehşet verici olayları anlatıyor.

Goldsman, Blumhouse’dan Jason Blum ile birlikte projenin başını çekiyor. Hatırlanacağı gibi Jason Blum son olarak Jordan Peele’in Oscar ödüllü “Get Out”u  ve M. Night Shyamalan’ın “Split” filmlerinde çalışmıştı.

► Stranger Things Dizisinden Eski Filmlere Saygı Duruşu

Film, Goldsman ve Blum’un birlikte çalıştığı “Paranormal Activity” ve “Stephanie” serisinin ardından üçüncü proje olacak.  En son “In The Fade” ile dikkatleri üzerine çeken yönetmen Fatih Akın ise yönetmen koltuğunda oturacak. Vizyon tarihi henüz kesinleşmemiş film için ön çalışmalar başladı.

Fatih Akın, Yeni Stephen King Uyarlaması Firestarter’ı Yönetecek ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Hayranlar bu eğlenceli serüvenin devamını izlemek istiyorlardı. Orijinal filmin hem senaristi hem de yönetmeni olan Chris Columbus yeni filmin senaryosunu bitirdiği haberini hayranlar ile paylaşmış heyecan yaratmıştı. Yeni filmin daha karanlık olacağını belirten Columbus hatta sevimli yaratık Gizmo’nun bu filmde ölebileceğinin sinyallerini vermişti.

Columbus bu röportajının ardından uzun süre sessizliğini korudu. Filmin akıbeti yine belirsizliğe doğru gidiyordu. En son Metro US’a konuşan Columbus filmin devam niteliği taşımayacağı bir reboot yani hikayenin baştan ele alındığı bir film olacağı ve üstünde çalıştıklarını dile getirdi. Bu da ilk iki filmin yok sayılacağı anlamına geliyor. Henüz yönetmen, senaryo ve oyuncular hakkında net bir bilgi gelmedi. Ancak ortada bir gerçek var ki Gremlinler de yeniden çevrim furyasına katılacak.

Gremlinler’e Devam Filmi Değil Yeniden Çevrim Geliyor ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Howard, Alden Ehrenreich’in hayat verdiği genç Han Solo’nun Harrison Ford’un canlandırdığı karakter ile pek bir bağlantısı olmadığını dile getirdi. Kısaca daha özgün, eski versiyonun bir yansıması olmadığını ima eden sözlerde bulundu.

George Lucas’ın Star Wars efsanesini başlatmasının tam 41. yılında vizyona girecek Solo: A Star Wars Story’e dair ilginç olaylar yaşanmaya devam ediyor. Lucas’ın yarattığı benzersiz evren ve karakterler bunca zaman sonra hala bir şekilde devam ediyor. Kendisi artık filmlere dahil olmasa da yarattığı bu mit nesilden nesile geçmeye devam ediyor. Orijinal üçlemede en sevilen karakterlerden biri olan ve Harrison Ford’un hayat verdiği Han Solo’nun gençlik yıllarını ve Lando ile olan dostluklarını anlatacak olan Solo: A Star Wars Story yakın zamanda seyirci ile buluşacak. Ancak yapım süreci oldukça sancılı geçen film daha vizyona girmeden pek çok eleştiri aldı.

Fragmanları pek beğenmeyen hayranlar ayrıca orijinal üçlemede Harrison Ford’un canlandırdığı ikonik karakter Han Solo’nun gençlik halini canlandıracak olan Alden Ehrenreich’i de yetersiz buldular. Daha gösterime bile girmeden bu kadar tepki toplayan filme dair geçtiğimiz günlerde filmin yönetmeni Ron Howard’dan da bir yorum geldi. Hayranların Harrison Ford’un tip ve hareketlerine bu denli uzak bir yeni Han Solo’yu sindiremediklerini anlamış olacak ki kendisi Empire dergisine bir açıklamada bulundu ve genç Han Solo’nun Harrison Ford’un canlandırdığı karakterin bir yansıması olmadığını belirtti.

Howard söyleşide şöyle konuştu, “Bu baştan beri belliydi. Karakter Harrison’ın bir etkileşimi, benzeri olmayacaktı. Kimse de bunu istemedi zaten. Han Solo karakterinin bir parçası, bir çeşit onun beden ve duygu dili olacaktı.” dedi.

Hayranların en büyük şikayeti olan Ehrenreich’in Ford’u anımsatmaması ve onun gibi davranmamasına Howard kanadından böyle bir cevap geldi. Yönetmenin açıklaması ne olursa olsun sonuçta insanlar orijinal üçlemede sevdikleri karaktere benzer bir yaklaşım bekliyorlar bu açık. Aksi halde Han Solo filmi denmesinin de pek bir manası kalmıyor. Bakalım Harrison Ford’un Solo’sundan uzak bir portre çizeceği adeta onaylanan Solo: A Star Wars Story hayranlardan nasıl bir geri dönüş alacak, hep birlikte 25 Mayıs’ta bunu öğreneceğiz.

Yeni Han Solo Filmi Harrison Ford’u Görmezden Gelecek ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

DİKKAT SÜRPRİZBOZAN (SPOILER) İÇERİR!

Yeni filmin konusuna gelirsek, Kaiju adlı yaratıkların dünya üzerinden silinmesinin üzerinden tam 10 yıl geçmiş, dünya huzura kavuşmuştur. Ancak herhangi bir tehlike olasılığına karşı pilotların askeri eğitimleri devam etmektedir. İlk filmden hatırlayacağımız Idris Elba’nın hayat verdiği Stacker Pentecost’un sorumsuz oğlu Jake, kara borsada Jaeger parçası satmaktan yakalanır ve hapse atılır. Yine ilk filmden hatırlayacağımız ve Jake’in üvey kız kardeşi Kumandan Mako Mori ise kendisine iki seçenek sunar, ya hapis yatacaktır ya da zorunlu askeri eğitime alınacaktır. Jake hapse atılmaktansa 6 aylık zorunlu askeri eğitimi tercih eder. Zaten kendisinin bir askeri geçmişi vardır ancak bir takım sebeplerden ayrılmıştır. Yani aslında aşina olduğu bir ortama girer. O sırada Shao adlı Çinli bir firma pilotlu Jaeger’ler yerine pilotsuz drone sistemli Jaeger üretimi ile gündeme gelir. Ancak ortada bir problem vardır, uzaktan yönetilecek olan pilotsuz drone Jaeger’lerin yapımında Kaiju hücreleri kullanılmıştır. Bu elbette sonradan ortaya çıkacak bir sırdır. Bir test sırasında drone Jaeger’ler bir şekilde bu hücreler ile bağ kurar ve kontrolden çıkar. Şehre saldırmaya başlayan bu yeni türü durdurma görevi ise Jaeger pilotlarına düşer.

Pacific Rim Uprising’in ilk filmi geliştirmek yeni bir şey katarak ilerlemek istediği aşikâr ancak bunu sağlıklı bir şekilde yapılamadığı ortada. Filmin tüm yükü son dönemde yeni Star Wars filmleri ile adından söz ettiren John Boyega’nın canlandırdığı Jake karakterinde. İlk filmde Charlie Hunnam, Idris Elba ve Rinko Kikuchi’nun uyumunu hissetmek mümkündü. Hatta filmde bir ağırlıkları vardı. Bu devam filmi ise daha çok genç oyunculardan oluşuyor ve ilk filmdeki –oyunculuk adına- o ağırlığı veremiyor. Jake’in filmin başlarında tanıştığı ve askeri okulda destek çıktığı, yetenekli genç pilot Amara ile olan ilişkisi, ilk filmdeki Becket ve Mori uyumundan çok uzak. Daha henüz çaylak mertebesindeki pilotların Kaiju’lar ile böylesine savaşabilmesi ise akla hiç yatmıyor. Bol bol binaların yıkıldığı, ortalığın kaosa sürüklendiği aksiyon sekansları izliyoruz. Elbette aksiyon sahnelerinin fazlalığı filmi kurtarmaya yetmiyor. Ayrıca orijinal filmdeki o gerilimi de veremediğini söylemeliyim.

İlk filmden hatırlayacağımız Dr. Newton Geiszler’ın Kaiju’lar ile bağlantısı sanki sırf bir sebep bulalım da Kaiju’lar tekrar dünyaya gelsin şeklinde zorlama bir etki yaratıyor. Shao firmasının yöneticisi ve başlarda kötü biri gibi lanse edilen Liwen Shao’nun son anda Jake ve Amara’nın kullandığı Jaeger’i kurtarması gibi pek çok tahmin edilebilir klişe de filmin seyir zevkini düşürüyor. İlk filmdeki karakter çatışmaları del Toro tarafından gayet iyi yansıtılmıştı. Bu filmde Jake ile Nate’in ve Amara ile Viktoria’nın karakter çatışmaları çok havada ve yapay ki çoğu zaman çocuk kavgasından hallice. del Toro’nun düzgün işlenmiş hikâyesi, kurgusundan eser yok. Kötü espri ve diyaloglar, zorlama dramalar bazı yerlerde “ehh yeter ama” bile dedirtebiliyor.

Kısaca del Toro’nun temelini attığı ama paragöz yapımcıların del Toro’nun takvimini beklemeyerek filmin iplerini Spartacus, Daredevil ve Buffy the Vampire Slayer gibi diziler ile tanınan, beyazperdede hiç tecrübesi olmayan Steven S. DeKnight’a vermesi hiç yerinde bir karar olmamış. Senarist kadrosu da tümden değiştirilen film aksiyon dolu bir bilim kurgu dizisinden bölüm gibi, yarın unutmanız olası. Yani en azından ilk filmin senaryosunda önemli yeri bulunan Travis Beacham ucundan el atsaymış belki bir nebze daha kurtarılabilirmiş. Her ne kadar filmin sonunda üçüncü filme bir kapı aralanmış olsa da şayet bu kadro ve bu bakış açısı ile çekilecekse hiç gelmesin. Kaiju’ları dürtmeye gerek yok, yerlerinde gayet iyi onlar!

Pasifik Savaşı: İsyan – Zorlamayla İsyan Olmaz ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

David S. Goyer‘in arkasında olduğu proje Superman’in atalarını anlatacak. Yani kısaca Krypton’daki olayları, gezegenin nasıl yok olma noktasına geldiğini adım adım izleme şansına sahip olacağız.

Adam Strange adında bir zaman yolcusunun Superman‘in dedesini gelecekte olacak korkunç olaylar için uyarması ile başlayacak olan serinin fragmanı da geçtiğimiz aylarda yayınlanmıştı. Şimdi ise yeni görseller düştü ve bu görsellerde Superman’in pelerini dikkat çekiyor. Ayrıca Superman’in dedesi Seg-El ve yasak aşk yaşadığı Lyta Zod’u da görüyoruz. Bu da seride ayrıca entrika rüzgârlarının da eseceğine işaret.

Superman hayranları her ne kadar kendisi gözükmese de Krypton’da neler yaşandığına ışık tutacak olan seriyi muhtemelen beğeneceklerdir. Bununla beraber geçtiğimiz günlerde DC, içinde yine Superman’in olmayacağı “Metropolis” adlı bir serinin de yolda olduğunu açıkladı. Lois Lane ve Lex Luthor’a odaklanacak olan dizi bakalım hayranları memnun edebilecek mi?

“Krypton” 21 Mart 2018 SyFy’de ilk bölümü ile seyirci ile buluşacak.

Bu da yayınlanan son fragman.

Yeni Superman Dizisi Krypton’dan Heyecan Yaratan Görseller ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

The Toronto Sun’a konuşan emektar yönetmen “Alien’in Star Trek ve Star Wars hayranları için, onlarla aynı seviyede olmaması için bir sebep yok,” dedi. Ortada 6 filmlik bir seri ayrıca spin-off’ları, çizgi romanları ve farklı birçok materyali olan, derin bir mitolojiyi barındıran bir efsaneden bahsediyoruz. Ancak buna rağmen henüz kimse bu efsaneyi Star Wars ve Star Trek arenasına sokmuş ya da bu şekilde değerlendirmiş değil.

Ama neden? Esas neden Alien hiçbir zaman diğer filmlerdeki gibi R-rating derecelendirmesine bağlı kalmadı. Alien, her yeni filminde ana akım bilim kurgu filmlerine karşın daha kanlı, daha sert olmayı tercih etmiş bir seri.  Star Trek ve Star Wars’un ise PG veya PG-13 dereceleri ile çok daha geniş bir kesime hitap ettiği aşikâr.

Bir başka sebep olarak ise yeni Alien filmlerinde radikal kararlarla farklı yönlere gidilmesi. Prometheus ve Alien: Covenant, Alien’ın ilk 4 bölümüne nazaran Xenomorph’ları merkezine almayan ilk devam filmi konumundalar. Scott aslında bunu bir ilerleme olarak görüyor. Serinin yapay zekâyı da kapsayan daha derin bir şeyler anlattığını vurgulama çabasında diyebiliriz. Scott’ın serideki bu değişik yönelimi henüz tam olarak anlaşılmış ve istenen başarıyı getirmiş değil.

Diğer taraftan yeni Star Wars ve Star Trek filmleri karşıt bir yaklaşım sergiledi. Star Wars, “Güç Uyanıyor” ve Rogue One ile eski serinin hissiyatını tam olarak verebilmiş değil. Ve yeni Star Trek filmleri ise seriyi daha ana akım bir boyuta getirdi. Bu gibi durumlar her ne kadar eleştirilse de bir o kadar yeni hayran kazandırdığı da bir gerçek.

Tüm Alien serisi içerisinde ilk iki filmin en özel ve en sevilen olduğunda herkes hemfikirdir sanırım. Diğer filmler hayranlar açısından görevini tamamlayan unsurlar, bütünü tamamlayan birer parça konumunda. Bunun aynısını Star Wars ve Star Trek serileri için de söyleyebiliriz. Star Wars’un “Yeni Umut” ve “İmparator” halkaları hayranlar tarafından en çok sevilen filmler ve Star Trek kanadında ise esasen sadece “Khan’ın Gazabı” kült bir klasik olarak görülüyor. Bununla beraber Star Trek’in televizyon serisi malum ve filmlerdeki pek çok boşluğu da dolduruyor denebilir. Filmlerinde her bir bölüm hayranlarda farklı ve karışık hissiyatlar uyandırıyor. Yine de Alien serisindeki dönüşüme oranla daha çok tutuluyor.

Scott’ın yeni Alien filmlerinin yolda olduğunu biliyoruz. Scott ‘David harika bir kötü karakter’ diye ekliyor söyleşide. Bizim de elbette daima usta yönetmene ve yeni filmlerine kapımız açık. Her ne kadar Alien, başta Star Wars’a bir tepki olarak ortaya çıkmış olsa da aynı arenada olmadıkları bir gerçek ve bunu da kabul etmek gerekiyor.

Ridley Scott, Alien’ı Star Wars ve Star Trek ile Kıyasladı ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

2015 yılında Star Wars: The Force Awakens (Güç Uyanıyor) vizyona girdiğinde herkes bunca seneden sonra nasıl bir filmin geleceğini merak ediyordu. Kamera arkasında diğer bir kült seri Star Trek’in yeni serisine imza atmış olan J.J. Abrams vardı. Hayranlar uzun bir süre sonra böylesine nostaljik bir film ile karşılaştıklarına hayli memnun olmuşlardı. (Ben hariç keza The Force Awakens beni hiç tatmin etmemişti). Bu sefer merkezine Rey adlı geçmişini bilmediğimiz genç bir kadını alan film, hikaye örgüsünü asilerin devamı niteliğinde “Direnişçiler” ve yıkılan İmparatorluğu yeniden şaha kaldırmak isteyen “İlk Düzen” üzerinden kuruyordu.  Film genel olarak iyi eleştiriler almış olsa da özellikle filmin 1977 yapımı “Yeni Umut”a oldukça benzer yanları olması sebebiyle bir o kadar da eleştiri almıştı. Rey ve Darth Vader’ın torunu, Han ve Leia’nın oğlu Kylo Ren arasındaki mücadeleyi izlemiş ve filmin sonunda Rey’in yardım istemek için Luke’a gitmesi ile veda etmiştik.

2 yıllık bir aradan sonra nihayet yeni film The Last Jedi (Son Jedi) vizyona girdi. Film The Force Awakens’ın kaldığı yerden devam ediyor. Rey, hem direnişçiler için yardım istemek hem de Jedi eğitimi almak için Luke’a gidiyor. Bu sırada direnişçiler ise İlk Düzen’in ağır saldırısı altında kaçmaya çalışıyor. Öncelikle şunu söylemek istiyorum, kimimizin çok sevdiği, kimimizin nefret ettiği bu film sıradan bir Star Wars filmi değil. Sıradandan kastım yanlış anlaşılmasın, alışageldik ve daha önce gördüğümüz bir senaryo örgüsü yok. (Filmdeki bazı sahneleri Empire Strikes Back ve Return of The Jedi’a benzetenler olduğunun farkındayım ama onlardan ayrılan noktalar çok fazla) Bol bol sürpriz, ters köşeler mevcut. Ve belki de bir Star Wars filminde bunları görmeye alışık olmayan seyirci için bu tuhaf bir durum. İşte bu nedenle hayranların ikiye ayrılmasına pekte şaşırmamalı.

Filmde paralel kurgu ile kahramanlarımızın hikayelerini izliyoruz. Yaklaşık 2.5 saat süren filmde bir yanda General Leia ve Poe Dameron’un İlk Düzen ile olan mücadelesini izlerken diğer yandan Rey’in Luke ile olan ilişkisini, bir diğer yandan Finn ve ekibe yeni katılan Rose’un direnişçilerin kaçması için sistemi bozabilecek şifre kırıcıyı bulmaları için çıktıkları macerayı izledik. Karşı tarafa baktığımızda ise yine kafası karışık ve öfkeli Kylo Ren’i gördük. Bu sefer Rey ile güç sayesinde daha da yakınlaşan ve hatta konuşabilen, birbirlerini görebildikleri sekanslara şahit olduk. Ve elbette Yüce Lider Snoke… Snoke noktası sanırım çoğu kişiyi şok etmiş durumda. Ona da geleceğiz.

Radikal Kararlar, Yeni Bir Yol

Çok net söylemeliyim ki Rian Johnson radikal kararlar alarak çok farklı bir film ortaya koymuş ki benim oldukça hoşuma gitti. The Force Awakens’ta göremediğimiz ama bu filmde oldukça uzun bir süre yer verilen uzay savaşları Johnson’ın muhteşem bakış açısıyla dakikalarca nefes tutarak kendisini izletti. X-Wing ve Tie Fighter’ların amansız kapışması sanırım 2 saat sürse kimse hayır demezdi. Star Wars evrenine pek çok yenilik getirdiğini düşündüğüm bu film ayrıca kadın karakterleri ön plana çıkararak farklı bir perspektif sunuyor ki bu da bence gayet yerinde bir hamle.

Filmde aydınlık ve karanlık tarafın gerekliliği sorgulanırken Jedi’in kendi ile yüzleşmesi gibi dikkat çekici unsurlar var. Bazı hayranlar tarafından Luke’un bezmiş ve korkak halinden şikayetçi olanlar, inatçı keçiye dönmüş diyenler olduğu gibi eleştiriler yapıldı. Filmde de altının çizildiği gibi öğrencisini kaybetmiş ve hatta onu öldürebilecek noktaya gelmiş bir Jedi ustasının pişmanlığı var. Bir adaya kaçmış ve dediği gibi ölmeyi bekliyor. Aslında biraz da akli dengesini bu süreçte yitirmiş denebilir. Bu süre zarfında Jedi inancına oldukça kafa yormuş ve kafasında tartmış ki Rey’e Jedi son bulmalı diyor. Bakın burada aslında Luke’un düşündüğü olaylar, kibir yüzünden Kylo’yu kaybetmek mevzusu hatırlarsanız “Revenge of  the Sith” (Sith’in İntikamı, 2005)’te Darth Sidious tarafından Yoda’ya söylenmiş “Kibriniz sizi kör etmiş” söylemi ile uyuşuyor. Ve hatta Luke’un Rey’e Jedi kibri yüzünden Sidious ve Darth Vader’ın yaratıldığı konusundaki konuşma da bunu destekliyor. Yani Luke’un Jedi son bulmalı demesi düzenin yanlış olduğunu düşünmesinden. 

“Güç”ü Tanımlamak

“Güç”ün tanımı bu sefer gerçekten güzel bir şekilde ifade edilmiş ve sahnelerle harika bir şekilde desteklenmiş. Güç’ün kayaları kaldırmak, zihni okumak gibi şeylerden çok daha fazlası olduğunun altı çiziliyor. Bir nevi Yoda’nın “Empire Strikes Back”te yaptığı tanımı tamamlıyor. Bir başka nokta Luke ve Rey arasında sürekli bir anlaşmazlığın olması. Rey, daha çok eski inanca sahip çıkmak isterken Luke bu inancın yararsız olduğu düşüncesinde. Hatta bu nedenle Rey’i eğitmek istemiyor. Ve yine o kadar sinirleniyor ki eski Jedi öğretisi kitaplarını yakmak istiyor. Filmde sürekli “eskiyi bırakmalıyız” söylemi burada da kendisini gösteriyor. Bunu Rey ile Kylo arasındaki diyaloglarda da görüyoruz. Ayrıca burada bir parantez açmak istiyorum, “Güç sana özel değil, herkeste var, kullanmasını bilene” gibi bir söylem oluşturulmuş gibime geldi, bunun nereye varacağını da merak etmiyor değilim.

Yoda’nın Luke ile konuştuğu sahnede ise sanırım herkesin tüyleri diken diken olmuş, geçmişe bir yolculuk yapmıştır. Önemli olanın kitapların varlığı değil, kişide o bilginin var olması vurgulanırken Yoda’nın sarf ettiği “öğrencileri kendimizden daha iyi eğitmeliyiz” ve “en büyük öğretmen başarısızlıktır” gibi muazzam ifadeleri kullandığı sahneler Luke’un da inancını yeniden hatırlatan ve canlandıran anlardı diye düşünüyorum.

Snoke’un Kaderi ve Yarım Kalan Sorular

Yüce Lider Snoke ise bir düello aksine oldukça ilginç bir şekilde hayatını kaybediyor. Sanırım hayranların da burada aklı karışıyor. Çünkü Darth Vader ve Sidious’tan bile güçlü tasvir edilen Snoke’un henüz bir sith bile olmayan bir çocuk tarafından öldürülmesi şaşırtıcı. Ancak ben bu durumu şöyle görüyorum; o anda nefretten gözü dönmüş Snoke’un Kylo’ya fazlaca konsantre olmuş olması ve Kylo’nun her nasılsa Rey’e odaklandığını Snoke’a inandırması ve o anda dikkati dağılan Snoke’a darbe indirmesi şeklinde yorumluyorum.

Bu noktada “o kadar güçlü bir sith tehlikeyi nasıl hissetmez?” sorusu sorarsanız şayet ben de size şunu derim, “Return Of The Jedi” (Jedi’in Dönüşü, 1983)’a dönüp bakalım; Sidious Luke’a öldürürcesine Force Lightning ile işkence yaparken Dart Vader’ın ona iki kez bakıp kaldırıp aşağı atacağını tahmin edememesi gibi bir durum söz konusu olabilir. En azından benim düşüncem bu yönde. Snoke kimdi, neden geçmişine değinilmedi gibi pek çok soru kalmış olsa da bunun son bölümde yanıtlanması muhtemel. Hayranların çok kızdığı bu cevaplanmamış sorular için fazla aceleci davranılıyor diye düşünüyorum. Sonuçta yönetmenler, senaristler her şeyin farkındalar, ortada bir vizyon farkı olması doğal. Bazı soruların son anda cevaplanması ya da hiç cevaplamayarak gizemini koruması gibi farklı tercihlerde bulunabilirler. Bu hoşunuza gider ya da gitmez, bu durum beni rahatsız etmedi. Farklı bir yöntem izlemeleri hoşuma dahi gitti. Burada beklentiler devreye giriyor elbette. Keza kafalardaki şablonlar her daim filme oturamayabiliyor.

Bu noktada bir de filmin deneysel yönünü göz önünde bulundurmakta fayda var diye düşünüyorum. Filmin baştan beri söylemi “eskiyi bırak”. Yani film aslında alıştığımız bir gidişatı da terk etmemiz gerektiğini söylüyor zaten. Klasik bir ilerleme ve klasik bir Sidious – Luke ya da Obi-Wan – Anakin sahnesi görmeyeceğimizi işaret ediyor kanımca. O nedenle altı ısrarla çizilen bu söylem ile deneysel bir gidişatı beklemek gayet doğal. Filmin zaten bu kadar sürprizli ve ters köşe yapması da Johnson’ın bu söylemine adeta sırt yaslıyor. Bir de artık Snoke kim, tanıyor muyuz, Rey’in ailesi Obi-Wan mı Luke mu gibi sürekli bir akrabalık veya tanıdık ilişkisi beklemekten vazgeçmek gerekiyor sanırım.

Kylo ve Rey Arasındaki İlişki

Jedi ve Sith’i bitirelim, yeni bir başlangıç yapalım diyerek Rey’e el uzatan Kylo’nun geleneklere bağlı ve umudunu kaybetmeyen Rey’den yana şansı şimdilik gülmeyecek gibi görünüyor. Ancak Snoke’un ölümünden sonraki Royal Guard’lar ile yapılan çifte düellonun gözlere bayram ettirdiği kesin. Ayrıca ben bu yeni filmlerde Kylo Ren’e fazla yüklenildiğini düşünüyorum. Sebebi ise filmin zaten Kylo Ren’i ihtişamlı bir kötü, sith lordu gösterme gibi bir derdi olmamasına rağmen herkesin fazlaca “Böyle sith mi olur?” şeklinde söylemlerle eleştirmesi. Film, Kylo Ren’i kafası karışık babasını öldürmüş, hocası tarafından hayal kırıklığına uğramış ve bir Sith lordu tarafından aklı çelinmiş çocuk olarak göstermek istiyor. Adam Driver bu rolün altından başarı ile kalkmakla kalmıyor şu ana kadarki en iyi performanslarından birisini sergiliyor.

Rey ile olan ilişkisi, birbirleri ile güç sayesinde iletişim kurarak yakınlaşmaları filmin en ilginç yanlarından biriydi şüphesiz. Bazıları bunun duygusal bir yöne doğru gittiğini düşünebilir. Ancak ben yine de son bölümde durumun böyle bir yere evrileceğini düşünmüyorum. Kısaca hemen gaza gelip”Star Wars sıradan bir aşk hikayesine döndü” gibi aceleci cümleler kurmamak lazım.

Hepsi Makine, Özgür Ol, Asla Katılma

Filmde bir başka değinilen nokta, daha önce “Rogue One”da da belirtilen “aslında kimse sadece iyi ya da kötü değildir, gri taraflar da vardır” alt metinlerinin burada bir kez daha gözler önüne serilmesi. Kumarhane sahnesinde, oradaki zenginlerin İlk Düzen’e silah temin ederek zengin oldukları belirtilirken şifre kırıcı karakterimiz DJ’in çaldığı gemide yalnızca İlk Düzen’e değil, direnişe de silah satıldığını hologramda göstermesi ve söylemesi, Finn’i hayal kırıklığına uğratıyor. Ayrıca DJ’in para karşılığı Finn ve Rose’u ele verdiği sahnede Finn’e dönüp “Bugün onlar kazanır, yarın sen” cümlesi dünyadaki silah ticaretinin ve buna bağlı savaşların kaçınılmaz olduğunu bir manada dile getiriyor. Yani savaşlarda kazanan taraf olmaz, işin kuralı böyle, o gün senin paran vardır sen silah alırsın yenersin, şartlar onu gerektirir, başka bir gün ise diğeri. Hatta kendi sözleriyle iyi, kötü diye bir şeyin olmadığını söylemesi, silahları (ve ayrıca tarafları) ima ederek “hepsi makine, özgür ol, asla katılma” demesi bile tarafların aslında hiçbir şekilde masum olmadığına vurgu yapıyor.

Kökleri Korumak

Rey ve Luke arasında geçen pek çok etkileyici sahne var. Bunlardan birisi de Luke’un Jedi felsefesinde kafasına yatmayan kısımları anlatmasına rağmen Rey’in ısrarla “seni bırakmam” tavrı aslında filmde bir paradoksu barındırıyor. Yani filmde eskiyi bırakmalıyız dense de eninde sonunda “Ben son Jedi olmayacağım” şeklinde bitirilmesi, özde bu felsefe ve inancın devam etmesi, köklerin korunması gerektiğinin bir işareti olarak yorumlanabilir. Yani her ne kadar yenilikçi bir film olsa da en azından karanlık-aydınlık taraf bağlamında farklı bir yöne gidileceğini sanmıyorum. Zaten son sekansta bunun toparlandığını söylemiştim. Bu noktada da çok fazla kafa karışıklığı yarattığının farkındayım ancak bunu da bir süreç ve son filmde daha da netleşecek bir detay olarak bakmamız gerektiği kanaatindeyim.

Renkli Karakterler, Başarılı Oyunculuklar

Karakterlere ve oyunculuklara değinmek gerekirse, Oscar Isaac’in hayat verdiği direniş pilotu Poe Dameron, asi yanını sürekli ortaya koyarak bu filmde gerçek potansiyelini göstermiş.  Direnişçilerin yeni lideri olma yolunda emin adımlarla olgunlaşarak ilerliyor. Finn’in ise bu filmde çok etkili olduğunu söyleyemeyeceğim. Ancak Captain Phasma ile olan sekansı gerçekten etkileyiciydi. Filme yeni katılan Rose karakteri ise sanki görevde Finn yalnız kalmasın diye ortaya çıkmış gibi. Olmasa da olurmuş hissiyatı uyandırdı. General Leia ve Luke özlediğimiz ihtişamlı karakterleri ile arz-ı endam ederken Rey ve Kylo ise filmdeki çoğu kilit sahnede beraberler ve gerçekten bu sahneler çok iyi kotarılmış.

Mark Hamill’in yıllar sonra Luke olarak dönüşü destansıydı. Vedası yürek burksa da hafızalara kazınacak bir performans sergilemiş. Leia’ya bu filmde uzun uzun yer vermeleri çok güzel ve anlamlıydı. The Force Awakens’ta çok sınırlı yer alan Leia’ya bu defa gerçekten uzun ve ihtişamlı bir rol biçilmiş. Ayrıca malum uzay sahnesi çok eleştirilmiş olsa da benim hayli keyif aldığım bir andı.

Rey ise ilk filmde olduğu gibi yine filmin parlayan yıldızı olmuş. The Force Awakens’ın nadir sevdiğim yönlerinden birisi olan Daisy Ridley, performansı ile yine harikalar yaratmış. Luke ile olan ilişkisi güzel yazılmış, aralarındaki diyaloglar etkileyiciydi.

Adam Driver’ın adeta karakterle bütünleştiği ve muazzam bir performans sergilediği Kylo Ren’in hala kafasının karışık olduğunu, duygularından emin olamadığını bu filmde bir kere daha gördük. Flashback’ler ile hem Kylo hem de Luke açısından ilişkilerini etkileyen olayların nasıl geliştiğini görürken Luke’un karanlık tarafını da görmek, en azından iki farklı cepheden resmedilmesi güzel bir detaydı.

Filmde yeni tanıştığımız ve başarılı aktör Benicio Del Toro’nun canlandırdığı şifre kırıcı DJ ise az ama öz gözüktü diyebilirim. Onun görevinin daha çok yine gri alanları göstermek, bir tarafa körü körüne bağlanmamak gerektiğini anlatmak olduğunu düşünüyorum, keza usta aktör başarılı ile rolünün hakkını vermiş.

Captain Phasma’ya gelirsek, Game Of Thrones dizisi ile tanıştığımız Gwendoline Christie’in hayat verdiği karakter aslında potansiyeli çok yüksek bir karakter olarak gösterilse de nedense oldukça her iki filmde de kısır bir şekilde kullanılıyor. Ancak bu filmde en azından Finn ile güzel bir kapışma sekansı izledik. Sanırım bu film ile seriye veda edecek ama umarım geri döner (yine). Başarılı İrlandalı oyuncu Domhnall Gleeson’ın canlandırdığı General Hux ise Rian Johnson’ın azizliğine uğramış gibi. İlk filmde pek hırslı görünen Hux bu filmde şamar oğlanına çevrilmiş. Esasen The Force Awakens’ta nadir sevdiğim şeylerden birisi de Hux idi. “A New Hope”da Tarkin’i çok seven biri olarak onun gençliği gibi ciddi, sert ve karizmatik resmedilmesini umuyordum ama filmden de anlaşılacağı üzere bir Tarkin – Vader uyumu ortaya çıkmıyor. Aslında saydığımız, filmde olan tüm karakterler renkli, iyi ve eğlenceli ancak sorun altlarının çok dolu olmamasından kaynaklanıyor bir nebze. Sanki biraz daha destek gerekiyor bu bağlamda. Senaryodaki bazı aksaklıklar da göze batsa da eğer bu gibi detayları çok problem etmezseniz filmden keyif almanız mümkün.

Yeni gezegenler ve yeni ırklar George Lucas’ın kurduğu evrene uyumlu bir portre çiziyor. Zaten bundan dolayıdır ki Lucas filmi beğendiğini söylemiş.

Filmde pek çok komedi öğesi mevcut. Bazı hayranlar bundan da rahatsız olmuşa benziyorlar ancak beni çok da rahatsız etmediğini söylemem gerek. Esprilerin yanı sıra Porg ve Caretaker denilen yaratıkları izlemek epey keyifliydi. Filme ayrı renk kattıkları kesin.

Filmin müzikleri yine her zaman olduğu gibi John Williams imzalı ve az da olsa yeni bestelerin yanında orijinal üçlemeden de parçalar duymak hayli heyecanlandırdı. Eskiye filmlere nazaran daha az bestesi olmasına karşın her halukarda Star Wars’un olmazsa olmazlarından birisi de hiç kuşkusuz John Williams…

Ve aramızdan ayrılanlar… Muhteşem bir Luke sekansı seyrettikten sonra güce kavuşması çok etkileyiciydi. Sanıyorum benim gibi orijinal üçleme ile büyüyenler için oldukça duygusal anlardı. Şahsen çocukluğumda “A New Hope”ta iki güneşe bakarak hüzünlü bir şekilde ufka dalan genç Luke’u hatırlayınca, ölürken yine aynı şekilde o ufka bakarak güce kavuşması yüreğimi burktu. İnsan o günlere dönüyor, o hisleri hatırlıyor. Bu benim açımdan eşsiz ve hafızama kazınan bir veda oldu.

Geçtiğimiz sene ani ölümü ile hayranları yasa boğan, gönüllerin daimi prensesi Carrie Fisher’ın hayat verdiği General Leia’yı 9’uncu bölümde nasıl göreceğimiz, ya da görüp göremeyeceğimiz ise hala muamma. Gönül ister ki yeniden görelim ancak CGI olarak görmeyeceğimiz açıklandığına göre kaderi hakkında nasıl bir karar aldılar, bekleyip göreceğiz. Rian Johnson’dan sonra ise ipler 9. bölümde yine J.J. Abrams’a geçiyor.

Kendi bakış açısı ile Star Wars’a farklı bir yorum getiren Rian Johnson’ın The Last Jedi’i, orijinal üçlemenin tonuna yakın, biraz deneysel, biraz karmaşık, köklere bağlı ama aynı zamanda yenilikler sunan, kimilerinin muhtemelen beğenmeyeceği ama benim de içinde yer aldığım bir kesimin oldukça seveceği, seri içerisindeki favorilerinden olacak bir film.

Star Wars: The Last Jedi – Radikal, Cesur ve Nostaljik ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Geçmişte kendisine yönetmesi/yapımcısı olması için pek çok teklif geldiğini ama bunları kabul etmediğini söyleyen del Toro, geçtiğimiz aylarda vizyona giren ve Universal’ın klasik canavarlarının günümüze uyarlanmış serisinin ilk filmi olan The Mummy’i geri çevirdiğini söyledi. Yalnızca The Mummy değil, tüm Universal canavar evreni yani “Dark Universe” del Toro’ya emanet edilecekti ancak bunu o zaman istemediğini söyledi. Şimdi ise bundan dolayı oldukça pişman.

Kendisine Thor, I Am Legend, and Man of Steel gibi filmler için teklifler gelen ama hepsini geri çeviren başarılı yönetmen sadece Universal canavar evreni için pişmanlık duyduğunu dile getirdi. del Toro şöyle konuştu, “Pek çok harika iş için açık bir şekilde ‘Hayır’ dedim ve dönüp bir kez olsun bile arkama bakmadım. Ancak bir tanesi için oldukça pişman olduğumu söyleyebilirim. 2007 yılında bana Universal canavar evreni, ‘Dark Universe’i teslim etmek istediklerini söylediler, hem de tüm seriyi. İster misin diye sorduklarında kibar bir şekilde geri çevirdim. Bana pek çok seçenek de sundular ancak ben istemedim. Şimdi itiraf etmem gerekirse oldukça pişman olduğumu söyleyebilirim.” dedi.

Tom Cruise’un başrolünde olduğu ve Dark Universe’in ilk filmi olarak belirlenen The Mummy’nin hayal kırıklığı yaratması Universal canavar evreni için de büyük darbe oldu. Şimdi ise seri büyük oranda askıya alınmış durumda. Belki bir süre sonra reboot yani tüm hikayeyi baştan alacak bir film ile yeniden çekim yoluna gidilir kim bilir. Ancak mevcut şekilde bu başlangıç Universal canavar evrenine yakışmadı. Belki stüdyo ünlü yönetmen Guillermo del Toro’nun pişmanlığına kulak verir ve onunla yeniden bir evren inşa eder kim bilir? Universal bu konuda nasıl bir hamle yapacak bilinmez, bekleyip göreceğiz.

Guillermo del Toro: Keşke Universal’ın Korku Canavarları Filmlerini Çekseydim! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Ancak şöyle de bir durum var ki teknolojik gelişmeler özellikle sinema alanında doğru kullanılmadığında fayda yerine zarar da verebiliyor. Buna pek çok filmde şahit olduk. Sinema salonuna gidip “efektler gözlerimi yaktı” dediğiniz anlar muhakkak olmuştur. Bu nedenle CGI dediğimiz şey her zaman doğru tercih olamayabiliyor.

70 ve 80’lerde çeilen ilk üçlemenin büyüsü de buydu belki. O zamanın koşullarında zorluklarla yapılan efektler insanlara hem gerçeklik duygusu aşılıyor hem de hayranlık bırakıyordu. Ancak şu anda kullanılan yöntemlere insanlar o kadar alıştı ki hayranlık yerine “keşke yapmasalarmış” dedirtebiliyor.

Elbette yanlış anlaşılmasın ortaya gayet güzel sonuçlar da çıkıyor. Ama burada Star Wars bazında konuyu daralttığımızda eski usülün daha bir güzel olduğunun altını çizmek istiyorum. Hatta ve hatta 2015’te başlanan yeni halkanın ilk filmi The Force Awakens’ta yeniden maket kullanılmaya başlanması bilgisayarla yapılan efektlerin doyuruculuktan ziyade seyirciyi sıkmaya başlaması ve kör göze parmak bir hal alması gibi etkenlere bağlanabilir.

George Lucas’ın 1999 senesinde başladığı Öncül Üçleme dediğimiz Prequel seride yeşil perdenin avantajı ile görsel efektlere o kadar sırtını yasladı ki eski Star Wars filmlerinde aldığımız tadı yakalayamaz olmuştuk. (Filmler güzeldi sadece eski tadı alamadığımızdan bahsettiğimi belirteyim) Adamın hayali buydu belki de anlayış göstermek lazım lakin seyircinin istediği ve Star Wars ruhunu insanlara aşılayan mantalite görsel efektlerden ziyade ortadaki fikirdi diye düşünüyorum.

Şimdi geçmişten günümüze Star Wars filmlerine ufaktan bir göz atalım. Sizce bu değişim iyi mi kötü mü, siz karar verin.

Eski Usül Daha Mı İyiydi? Maketlerden CGI’a Star Wars Evreni ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Uyarlamanın yönetmenliği için The Dark Knight üçlemesi, Dark City ve Man of Steel gibi başarılı filmlerin senaristliğini üstlenmiş olan David S. Goyer ile konuşulduğu gündemde.

Sadece yönetmenliğini değil senaryoyu da kaleme alacak Goyer’in bu işin altından kalkıp kalmayacağını ise zaman gösterecek. Uzun zamandır beklenen bir uyarlama olduğu için elbette bunun da bir ekstra yük getireceği aşikar. Hatırlayacak olursanız ilk Masters of the Universe uyarlaması 1986 yılında çekilmiş, He-Man rolünde ise Rocky IV’ten hatırlayacağımız acımasız Rus boksör Ivan Drago’ya hayat veren Dolph Lundgren‘i izlemiştik. Teknik imkansızlıklar nedeniyle filmde hayranların beklediği çoğu detay yoktu. Bu nedenden ötürü yıllardır uyarlamanın hakkını verecek bir film bekleniyor.

Yapımcı firma Sony, filmin vizyon tarihini 18 Aralık 2019 olarak belirlemiş durumda. Henüz hikaye ve oyuncular belli olmasa da somut adımların atıldığını görmek sevindirici. Bakalım uzun bekleyişten sonra hayranları memnun edecek bir uyarlama çıkacak mı?

The Dark Knight Senaristi He-Man Filmini Yönetebilir ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.