En son filmin üstünden 10 seneye yakın bir süre geçmişti ki yeni bir Hellboy filmi müjdesi verildi serinin hayranlarına. Tabii ki bu yeni projede ne Del Toro, ne de Ron Perlman yer alıyordu. Film hakkındaki yorumlara geçmeden belirtmek istediğim bir nokta mevcut; ben tam bir Hellboy hayranıyım. O görkemli Superman, Batman, Spider-Man, Iron Man bir kenara dursun, Hellboy dediğiniz zaman benim için akan sular durur. Filmi nasıl bir heyecan ile beklediğimi anlamışsınızdır.

Film beni memnun etti mi? Hayır. Peki izlenebilir mi? Evet. Ne demek istediğimi alt satırlarda biraz daha net anlatacağım sizlere.

İlk önce Hellboy evreni ile bu filmde karşılaşacak kesim için bahsedeyim, Film diğer Hellboy filmlerinden bağımsız bir konu işlenmektedir. Karakterimizin dünyaya gelişinden tutun aslında kim olduğuna dair her şeyi anlatıyor film. Rahat bir şekilde gidip izleyebilirsiniz. Filmin en büyük günahlarından biri de bu kısa bir zamanda çok fazla şey anlatmaya çalışıyor. Ama bu konuya daha sonra değineceğim.

Filmin Konusu

Filmin konusu dünya üzerine gelmiş en güçlü cadı olan Nimue’nin tekrar dirilmesini ve kahramanımız Hellboy’un takım arkadaşları ile onu durdurmaya çalışmasını konu alıyor. Filmin ana konusu bu ancak filmde; Hellboy in Mexico, The Corpse, Wake the Devil, Wild Hunt, Seed of Destruction ve Darkness Calls hikaye bölümlerinden parçalar var. Bir çizgi roman serisinden bu kadar fazla hikaye bölümünü bir potada eritmek için oldukça tecrübeli bir senarist gerekmektedir. Film burada ilk fireyi veriyor.

Film size bir şeyler anlatmak istiyor ama bunu eyleme dökme yöntemi tam bir kaos ortamı. Film boyunca birden fazla iyi veya kötü karakterler ile tanışıyoruz ancak hiçbiri derinliğe sahip değil. Aslında film, iyi karakterlerin arka planını vermeyi atlamıyor. Ancak o kadar karakter var ki bir süre sonra ister istemez bazı karakterleri atlamak zorunda kalıyor, atlanılan kısım da kötü karakterler oluyor. Bir süper kahraman veya aksiyon filmi kötü adamlarının derinliği kadar ya da dişe dokunur bir amaç kadar güzel olur. Ancak Hellboy bu konuda da sıkıntılar yaşamakta.

Teknik Detaylar

Neil Marshall’ın işlerine baktığınız zaman gayet başarılı işlere imza attığını görüyoruz fakat Hellboy filminde diğer işlerine olduğu kadar özen göstermemiş izlenimine kapıldım. Del Toro filmleri ile karşılaştırmadan filmi izleyeceğim dedim ancak ister istemez karşılaştırmak zorunda kalıyorsunuz. Çünkü Del Toro’nun karanlık hayal gücünü ve çalıştığı başarılı ekibi arıyorsunuz. Del Toro demişken, Eski Hellboy ikilemesinde olduğu gibi bu filmin de en başarılı kısımlarından biri kesinlikle makyajlar. Oscar ödüllü makyaj ustası Joel Harlow ile çalışmalarının meyvesini toplamışlar. Kostüm kısımları ise filmin makyaj başarısının gerisinde kaldığı kesin. Ben, bu güzel makyajın daha güzel kostümler ile taçlandırılmasını beklerdim.

Filmin görsel efektlerine gelecek olursak, Jim Beagley liderliğindeki görsel efekt ekibi genel anlamda ortalamanın bir hayli üzerinde iş çıkarmayı başarmış. Film, R-Rated (yetişkinler için) sınıflandırması aldığını hatırlatmak isterim. Zaten filmin fragmanından da anlayacağınız üzere, Hellboy oldukça kanlı bir yapım. Ancak ülkemize bu film ne hikmetse +15 yaş sınırlaması ile vizyona girmiş bulunmakta. Filmin şiddet unsurunu göz önünde bulundurduğumuzda yaş sınırının arttırılması gerekli olduğunu düşünüyorum. Filmin sınıflandırmasından bahsetme sebebim CGI kullanımı. Filmin efektleri tok etkisi yaratırken, kan sahnelerinde ve spoiler içeren birkaç sahnede kullanılan CGI kullanımı biraz basit ve olmamış hissettiriyor seyirciye.

Son olarak da filmin müzikleri ve şarkı seçimlerine değinmek istiyorum. Müzikler gayet güzeldi. Şarkı seçimleri ise filmin atmosferine uyumluluk sağlayan Eski Hard Rock, Country, Heavy Metal parçalarından oluşan zengin bir müzik yelpazesi sunuyor.

Kısaca toplayacak olursam; Film izlemesi zevkli. Size eğlenceli 2 saat vaat ediyor. Ancak senaryo, görsel efekt ve kurgu kısımlarındaki başarısız yanları göz ardı etmeniz gerekmekte.  

Cehennem Çocuğu Hellboy Ne Kadar Havalı? ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Karanlık Londra sokaklarında vampir olmak

İlk önce, cerrah doktor Jonathan Reid‘in yolda yürürken vampire dönüştürülmesi ile başlayan konumuza değinelim. Başlarda klasik bir vampir hikayesi gibi başlayan oyun, hikaye açısından sizi biraz sıkabilir. “Beni kim yarattı? Neden böyle bir yaratık haline dönüştüm? Ben aslında doktorum?” gibi yakınmaların cevabını ararken, bir yandan da İspanyol gribinden sarsılan, Londra halkına doktor kimliğimiz ile şifa olmaya çalışıyoruz. Bir diğer yandan da vampir avcıları ile mücadele ediyoruz.

► Oyunu uygun satın alma koşullarıyla Playstore’dan hemen alın

Oyunda tabii sadece kendimiz ya da vampir avcıları ile mücadele etmiyoruz. Londra’nın karanlık sokaklarında bir çok yaratık da kol geziyor. Oyunun hikayesi bu bölümden sonra ilgi çekici hale gelmeye başlıyor. Her vampir hikayesinde olduğu gibi, ana karakterin içindeki iyi ve kötü kavgası bu oyunda yine yüzümüze soğuk bir su gibi çarpıyor. Bu yaz sıcağında sizi serinletir mi bilmem ama ben bu filmi daha önce çok defa izlemiştim gibi oldum.

Oyun RPG türünde, türün sevenleri ile buluşuyor. Tabii ki her hareketimizin bir sonucu mevcut. Hatta oyunun herhangi bir zorluğu yok. Sizin aldığınız her karar ve davranışlarınıza göre oyunun zorluğu değişiyor. Peki bir RPG oyununa göre bu oyunun diyalog ağacı, türün seven oyuncuları tatmin edecek mi? Hem evet, hem hayır. O nasıl oluyor diye soracak olursanız da; Vampyr’in diyalog ağacı, oyunda yol katettikçe çeşitliliği artıyor. Ancak seslendirmeler o kadar ruhsuz ve düz olmuş ki. Diyalog ağacının çeşitliliği bile maalesef yeterli olmuyor. Vampir olmamıza rağmen, oyunun başındaki prolog dışında gündüz vakti bizi tedirgin etmiyor. Keşke bir gün dönümü göstergesi gibi bir şey olsaydı da en azından oyunun heyecanı biraz daha artsaydı demekten kendimi alamadım oyun boyunca.

Lestat mı? Louis mi?

Peki Vampyr’in oynanışı, RPG türünü yansıtıyor mu? Evet. O konuda oyunun hakkını yememek lazım. Yetenek ağacından tutun, saklanma alanlarımızda bulunan atölyelerimize kadar oyun RPG ruhunu yansıtmayı başarmış. Londra sokaklarındaki insanlar için hem iksir hem de kendimiz için iğneler hazırlayabiliyoruz. Ayriyeten silahlarımızı da yine atölyelerimizde geliştirebiliyoruz. Oyun içerisinde tanıştığımız kişiler hakkında ipuçları toparlıyoruz. Yeterli hipnotize seviyesine ulaşabilirsek, insanların kanlarını da sömürebiliyoruz. Kanını sömürdüğümüz insanlar ne kadar sağlıklı ise kanlarından o kadar fazla deneyim puanı kazanıyoruz. Tabii ki insanları öldürüp öldürmemek, sizin kendi vicdanınıza kalıyor. İsterseniz insanları tedavi edip, yolunuza da bakabilirsiniz. Acıktığınızda ise farelerden beslenirsiniz. Yani Lestat olmak da Louis olmak da sizin elinizde.

Oyunun, dövüş mekaniğinde birden fazla silah seçimi mevcut ancak siz tabii ki iki tek el ya da bir adet çift el kullanabiliyorsunuz. Her silahın kendi içerisinde özellikleri değişiyor. Dövüş sırasında, bir büyük, dört adet küçük olmak üzere toplam beş adet yetenek kullanabiliyoruz. Bu yeteneklerimizi oyun menüsü içinden değiştirme imkanımız bulunuyor. Yeteneklerimize de yetenek ağacı içerisinde, oynama şeklimize göre geliştirebiliyoruz. Dövüş esnasında rakiplerimizi belirli silahlar sayesinde sersemletebiliyor, böylece düşmanımızın boynuna rahat bir şekilde yapışıp, hem kendi canımızı yeniliyor, hem de yeteneklerimizi kullanmamıza olanak sağlayan kan barını dolduruyoruz. Ancak oyun içerisinde Reid’i geliştirirken, özellikle Stamina değerine gidin. Çünkü Stamina barı dövüş  esnasında biterse, ne atak yapabiliyorsunuz, ne de savunabiliyorsunuz. Bu kısım sizin ne kadar dikkatli oynadığınıza göre değişebiliyor.

Grafikler…

Oyun grafik açısından çok fazla vaadi yok. Zaten oyunu yüklerken, 15 Gb’lık dosya boyutundan bile çok fazla beklentiye girmemeniz gerektiğini anlıyorsunuz. Ancak mekan tasarımları atmosferi güzel yansıtmayı başarmış. Oyunun haritası da çok büyük değil. Dontnod sanki oyunu 2012 senesinde geliştirmiş de bir köşe unutmuş, “Aa! Bizim böyle bir oyunumuz vardı.” diye piyasa sürmüş gibi. Animasyonların bu denli kasıntı gözükmesi de bu tezimi sanırım biraz destekler nitelikte. Ancak Vampyr, elinin en güçlü kartını müzik kısmında tutuyor. Olivier Derivière tarafından bestelenen müzikler gerçekten çok başarılı olmuş. Hatta aşağıya fragmanda duyduğumuz Blue Öyster Cult’ın sevilen parçası “(Don’t Fear) The Reaper” şarkısından coverlanan şarkıyı aşağıya bırakayım.

https://www.youtube.com/watch?v=naTUW0ms3zo

Son Karar

Son karar olarak önümüz, Steam yaz indirimleri. Bekleyin. Bu fiyat etiketi, Vampyr için biraz fazla. Güzel bir indirim yakaladığınızda alıp arşivlenecek, belki de birden fazla oynanabilecek bir oyun. Şimdiden herkese oyun dolu günler diliyorum.

“Vampyr” Olmak Zannedildiği Kadar Kolay mı? ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Sadece God of War olarak adlandırılan yeni oyunumuz, bu sefer İskandinav mitolojisini ele alıyor. İlk E3 fuarında tanıtılan oyunda Kratos’u gördüğümüzde hem çok mutlu olduk hem de çok merak etmiştik. Bir çok oyuncunun aklında “seri acaba tekrar baştan mı başlatıldı?” gibi soru işaretleri oluştu. Ancak böyle bir durum söz konusu değil. Oyun, God of War 3’ten sonrasını anlatıyor.

Olympos’ta yaşadığı olaylardan sonra Kratos’u iskandinavya topraklarında buluyoruz. Tamamen her şeyi geride bırakmış, evlenmiş hatta bir çocuğu bile olmuştur. Oyuna eşimizin cenazesi ile başlıyoruz. Ve oyunun asıl amacı olan eşimizin küllerini en yüksek tepeye götürmek üzere oğlumuz, Atreus ile yollara düşüyoruz. God of War en büyük artısını benden hikaye yönünden alıyor. Basit bir hikaye başlangıcı ile karşı kaşıya kaldığımız oyun, daha sonradan inanılmaz yönlere ilerliyor. Tabii ki hikayenin geri kalanını spoiler olmaması açısından anlatmayacağım. Ancak gerçekten güzel bir hikaye sizi bekliyor. Özellikle oğlunu tehlikeli bir dünyaya hazırlamak isteyen Kratos’un, Atreus ile olan diyalogları ve dik duruşu çok başarılı olmuş. Oyun size gerçekten o hissiyatı veriyor. Eski kamera açısını arayan bir çok oyuncunun yorumunu gördüm. Ancak şunu belirtmem lazım ki eski kamera açıları ile bu güzel hikayeyi olması gerektiği gibi kesinlikle veremezlerdi. Oyunda karşılaştığımız diğer yan karakterler ise oyuna çok güzel eklenmiş. Çok konuşan asabi cüce dostumuzdan tutun, onun titiz kardeşine, orman cadısına kadar bütün karakterlerin hikayeleri detaylı bir şekilde işlenmiş.

God of War’un Oynanışı Eski Seriyi Aratmıyor

Gelelim God of War’un oynanışına. Oyunun tanıtımı yapıldıktan sonra bir çok oyuncunun endişesi, Kratos’un oğlu Atreus oldu. Oyunu oynarken Atreus acaba diğer yoldaş karakterlerin bulunduğu oyunlardaki gibi ayağımıza takılacak ve oyunu içinden çıkılmaz bir çileye dönüştürecek miydi? Bu durum ile ilgili soru işaretlerini kaldırmam gerekirse eğer, Atreus hiç bir şekilde oynanışı bozan ve bizi sıkıntıya düşüren bir karakter değil. Aksine düşmanlarınıza hasar vererek ve sersemleterek, mücadele sırasında size oldukça yardımcı oluyor. God of War’un oynanışı bu konuda çok güzel ayarlanmış. Yeni dövüş mekanikleri ise bana eski seriyi çok aratmadı açıkçası. Hatta eski seri üzerine çok fazla yenilik katılmış. Eski oyunlara alışık olan oyuncular, ilk başta kamera açısını yadırgayabilirler. Ancak bir süre sonra oyunun sizi yönlendirmesi ile zaten kolay bir şekilde alışıyorsunuz. Serinin yeni oyununda bizi yeni silahımız olan Leviathan baltası karşılıyor. Leviathan hem uzak menzil, hem de yakın menzil olarak kullanabiliyoruz. Baltamızı fırlattığımızda ise istediğimiz zaman geri çağırabiliyoruz. Bu durum da dövüşlerde tek bir silah ile daha aktif olmamızı sağlamış. Ayrıca bir de hasarlardan kaçınmamızı sağlayan ve geliştirildiği sürece dövüş dinamiklerinizi arttıracak bir kalkanımız da mevcut.

God of War size hikayenin akışına göre kademe kademe açılan bir dünya sunuyor. Serinin en yeni oyunu, tam olarak açık dünya sayılmaz. Ancak bu sizi endişelendirmesin, oynanış süresini uzatacak bir çok bölge ve görev var. Eğer siz de oyunların evrenlerini keşfetmeyi seviyorsanız, en az 40 saat bir oynanış süreniz mevcut. God of War, eski oyunlardan alıştığımız silah geliştirmenin yanı sıra yeni oyunda eklenen zırh imal etmek ve bu zırhları geliştirmek gibi RPG ögeleri de görebilmekteyiz. Atrues’un yayını ve zırhını da aynı şekilde geliştirilebiliyoruz. Zırhlarımızı geliştirebilmemiz, oyun içerisinde daha fazla keşif yaparak materyal toplamaya itiyor. Oyunda çeşitli sandıklardan bulacağınız materyaller ayrıyeten yaptığınız “İyilik” görevleri ve bulduğunuz hazine haritaları aracılığı ile de toplanma imkanınız var.  Bu da oynanış süresini yüksek ölçüde arttıran ögelerden. Oyun içerisinde diyarların dillerini çözebilmemizi sağlayan şifreler bulunuyor. Her diyarın dört adet şifre parçasını bulduğunuz zaman hem oğlumuz Atreus, o diyarın dilini okuyabiliyor hem de o diyara gitmemiz için gereken rüniği kullanabilir oluyoruz. Bu diyarlarda ise bizi zorlu karşılaşmalar beklediğini söyleyebilirim. Tabii ki dokuz diyarın hepsine giremiyoruz. Eğer oyuna ek paket gelirse, tahminen bu bölgeleri de o ek paketler aracılığı ile oynayabileceğiz.

God of War’un Görsel Anlatımı Çok Kuvvetli

God of War grafik açısından yeni jenerasyon konsolların tüm nimetini kullanıyor. Oyun içerisinde inanılmaz manzaralar mevcut. İskandinav mitolojisini gerçekten yansıtmayı başarıyor. Mekan tasarımı olarak oyun kesinlikle kendini tekrar etmiyor ve her yeni diyar ile oyunun grafiklerine olan şaşkınlığınız kat ve kat artmaya devam ediyor. İlk jenerasyon Playstation 4 üzerinde oynadığım God of War, yüksek görsel anlatımına rağmen sorunsuz bir performans sergilemeyi de ihmal etmiyor. Tabii ki 4K bir monitörünüz ve PS4 Pro’nuz varsa bu destansı grafikleri 4K çözünürlükte oynamanızı tavsiye ederiz. Oyuna giriş çıkışlarınız veya ölmeniz dışında herhangi bir yükleme ekranı ile karşılaşmıyorsunuz. Brok’un bize verdiği seyahat taşını kullanırken ya da Tyr’in tapınağında diyar değiştirirken bile Kratos ve oğlu arasında geçen konuşmalar çok güzel birer ekleme olmuş.

Bear McCreary’nin Efsanevi Müzikleri

Oyunun müzikleri, Battlestar Galactica, The Walking Dead ve Davinci’s Demons gibi başarılı yapımlardan da tanıyacağınız Bear McCreary tarafından bestelendi. Eğer vaktiniz olursa oyunun soundtrack’ini de dinlemenizi kesinlikle tavsiye ederim. McCreary yine inanılmaz bir işe imza atmış. Müzikler yine oyun içerisinde çok başarılı oranda ve yerlerde kullanılmış. Hatta God of War’un müziklerini besteleme sürecini anlattığı bir videoyu da aşağıya bırakayım.

Uzun lafın kısası; God of War, son dönemlerde çıkmış en başarılı tek kişilik senaryoya sahip oyunlardan birisi. Kendini tekrar etmeyen hikayesi, dinamik oynanışı ve inanılmaz görsel anlatımı ile yılın oyunu olmak için en güçlü adaylardan. Eğer yeni nesil Playstation’a sahipseniz, kesinlikle kaçırmamanız gereken bir oyun olmuş. Şimdiden iyi oyunlar diliyorum hepinize.

İskandinav Topraklarında Bir Baba – God of War İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

John Krasinski’nin (The Office) yönettiği ayrıca güzel oyuncu eşi Emily Blunt (Edge of Tomorrow) ile birlikte başrollerini paylaştığı A Quite Place, 13 Nisan tarihinden itibaren ülkemizde vizyona giriyor. Ben de erkenden izleme fırsatı yakaladığım film hakkında düşüncelerimi sizinle sıcağı sıcağına paylaşmak istedim.

İlk başta filmin konusundan size biraz bahsedeyim. Dünyamız, kör olan ancak en ufak sesi kilometrelerce uzaktan duyup avlarını bulabilen ve nereden geldikleri belli olmayan yaratıklar tarafından istila ediliyor. Bu yaratıklara karşı hayatta kalmamızın tek olanağı tamamen sessiz olmak. Filmimiz de bu distopik hikayede hayatta kalmaya çalışan bir aileyi konu alıyor.

Gerilim Bizim İşimiz!

Açıkça söylemem gerekecek olursa John Krasinski; “Gerilim bizim işimiz.” dercesine bir iş ortaya koymuş. Filmin ilk dakikasından itibaren gerilim yükselmeye başlıyor ve filmin sonuna kadar sizin yakanızı bırakmıyor. Korku filminin en büyük unsuru olan tansiyonu yüksek tutmayı da yerinde kullandığı ses miksajı ve güzel kurgusu ile gerçekten çok güzel başarmış. Filmi izlerken, karakterler ve film ile o kadar empati kurmuşum ki ses çıkarmamak için nefes almamaya başladığımı hissettim. A Quite Place bu konuda da benden tam not almayı kesinlikle başarıyor. Ayrıca filmin yaratık modellemesi gerçekten çok başarılı olmuş. Filmin sonuna kadar yaratıkların tam tasvirini görememek de filme yine artı katmış.

Korku filminde bir diğer önemli unsur da kesinlikle oyunculuklar. Peki A Quite Place’deki oyunculuklar nasıldı? Tabii ki çok başarılı. Hani bazen performansından şüphe etmeyeceğiniz oyuncular vardır. Emily Blunt da benim için o oyunculardandır. Beni tekrar şaşırtmayarak, bu filmde de göz dolduran bir performans sergilemiş. Spoiler olmaması için yazamıyorum. Ancak güzel oyuncunun bir sahnesi vardı ki (izlediğiniz zaman hangi sahne olduğunu çok net anlayacaksınız.) gerçekten dillere destan. Filmi izlemeden önce John Krasinski’nin oyunculuğundan şüphe ediyordum. Çünkü genelde komedi türü ile tanıyıp, sevdiğimiz bir oyuncuyu, korku veya dram filmlerinde herhangi bir çerçeveye oturtamıyorum. Ancak bu yargılarım ilk başta 23 Numara filmi ile Jim Carrey ardından da John Krasinski kırmayı başarıyor. Zaten evli oyuncu çiftlerin aynı film içerisinde oynamasını ben gerçekten başarılı bir hareket olarak görüyorum. Çünkü bu performanslarına pozitif olarak kesinlikle yansıyor ve oyunculuklarına bir samimiyet katıyor. Çocuk oyunculara gelecek olursak, tabii ki üstün bir performans beklemeyin ama onlar da rollerinin üstesinden çok güzel gelmeyi başarmışlar.

Rahatsız Edici Sessizlik

Film isminden de anlaşılacağı üzere çok sessiz. Hatta bazı durumlarda sağır edecek sessizliğe bile bürünmeyi başarıyor. Filmdeki diyalog süresi toplam 20 dakikayı geçtiğini sanmıyorum. Bu bazı izleyiciler için hoş karşılanmayabilir. Hatta bir çok kişiyi filmden soğutabilir de ancak bana göre filmin atmosferini korumak amacı ile yapılmış güzel bir hareket olmuş. Peki filmi bu kadar övdüm de yapımın sevmediğim kısımları yok muydu? Evet, vardı. Tansiyonu yüksek tutmak amacı ile yapılmış bir kaç sahne bana çok zorlama geldi ve sanki çok ekşi bir erik yemişim gibi surat ifadesi ile bıraktı. A Quite Place’in, Marco Beltrami tarafından bestelenen müzikleri ise filmin hem dram yönünü hem de gerilim yönünün altını doldurmayı gerçekten başarmış.  Ayrıca Krasinski, filmin finalini de tatmin edici şekilde bağlamayı başarmış. Bu konuda da emin olun sinema salonundan memnun şekilde ayrılacaksınız.

Uzun lafın kısası; güzel ayarlanmış gerilim ve dram sahneleri ile A Quite Place, şimdiden korku filmi severlerin yeni gözdesi olmaya aday görünüyor. Ancak şunu da hatırlatmakta fayda var; eğer bir korku filminden beklentiniz adrenalin patlaması yaşamaksa bu film pek de size göre gibi görünmüyor. Hatta oldukça sıkılabilirsiniz bile. Eğer gerçekten siz de benim gibi korku filmi seviyor ve gerçek korkunun, çaresizlik pençesinde hayatta kalmak olduğuna inanıyorsanız bu filmi kesinlik sinemada izlemenizi tavsiye ediyorum. Şimdiden iyi seyirler.

Gerilim Bizim İşimiz – A Quite Place Filmi İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Geçtiğimiz sonbahar aylarında, Oyunun teknik alfasına erişim sağladığımda, geniş haritada tek başıma biraz gezinme fırsatım oldu. Daha sonraki oturumlarda ise farklı insanlar ile geniş bir mürettebatın içinde yer aldım. Oyun çok zevkliydi ve gerçekten oyunun teknik alfası olmasına rağmen çok eğlenmiştim. Zaten kendi mürettebatın ile açık denizde korsanlık yapabildiğimiz bir oyun her zaman hayalim olmuştu. Sea of Thieves, alfa aşamasında bile bunu bana hissettirmeyi başarmıştı, evet ama oyunda bir şeyler eksikti. Ee peki, bu oynadığımız daha alfa sürümü değil miydi? Oyuna daha fazla içerik gelmeyecek miydi? Hem evet, hem hayır. Evet, çünkü oyuna eklenecek daha çok içerik vardı. Hayır, çünkü oyunun aslında bize sunmak istediği, tüm çıplaklığı ile buydu; Arkadaşlarınız ile geçireceğiniz müthiş eğlenceli anlar.

Oyunun çıkış tarihi ile birlikte fiyat etiketi de açıklandığında bir çok oyuncu gibi benim de biraz canım sıkılmış ve bu fiyat etiketinin oyunun başarısını gölgeleyeceğini düşünmüştüm. Bir nebze de öyle oldu açıkçası. Bir çok oyuncu, 60 Dolar fiyat etiketine sahip bir çok oyuna göre Sea of Thieves’in içeriğini çok az buldu. Bir duruma göre haklılar. Bunu ben de bir çok oyuncunun bu fikrini savunuyorum. Ancak şunu yadsımamak gerek son zamanlarda video oyun oynayanların, içerik algısı her oyun ile örtüşmüyor. Sea of Thieves size bir hikaye, bir hedef (herkesin oyunlardaki hedefleri de göreceli olabiliyor.) sunmuyor olabilir ama geniş bir dünya ve kendi maceranızı arkadaşlarınız ile yaşama imkanı sunuyor.

Bir çok aynı fiyat etiketine sahip oyun, size en fazla 10 saat gibi bir oynanış sunarken, Sea of Thieves ise bundan çok çok daha fazlasını, yani arkadaşlarınız ile çok da rekabetçi ruhuna girmeden hem eğlenerek hem de daha fazla zaman geçirebileceğiniz bir evren sunuyor. Hatta Rare bu noktada bütün oyuncuları aynı seviyede tutmayı başaran bir sistem geliştirmiş. Oyunda yaptığınız tek ilerleme sizin görüntünüz ile ilgili. Yani paçavra da giyseniz, altın kaplama kılıç da kullansanız bütün oyuncular eşit. Bu da oyuncuların çekinmeden diğer oyuncular ile mücadeleye girmelerini cesaretlendiriyor. Yani oyunda bütün içeriklerden geri kalmamanız için her şey düşünülmüş. İki kişinin idare ettiği bir şalupa kullanıyor olsanız da arkadaşlarınız ile yapacağınız strateji sonucu, dört kişinin idare ettiği iki adet kalyonu bile rahatlıkla indirebilecek (tabii ki biraz korsanlık sinsiliğini çalıştırmak gerekiyor.) bir sistem mevcut oyunda.

Uzun lafın kısası; Sea of Thieves’in 60 dolar fiyat etiketini hak etmediğini düşünüyorsanız, Xbox GamePass ile bir ay boyunca deneyip sonra oyunu satın alma konusunda düşünebilirsiniz. Şunu bir kere daha hatırlatmakta fayda var; eğer oyunun PvP içeriğine karışmadan, sadece PvE içeriğinden yararlanacaksanız, Sea of thieves sizi bir süre sonra kesinlikle sıkacaktır. Eğer sizin içerik anlayışınız diğer oyunların bize tek düze sistem olarak sunduğu, bir hedef doğrultusunda dümdüz ilerlemekse (oyun ne kadar açık dünya olsa da) ve kendi maceranızı kendiniz yazmak değilse, Sea of Thieves’e kesinlikle yaklaşmayın bile. Unutmayın, Sea of Thieves arkadaşlarınız ile birlikteyken değerlenen bir oyun. Bol oyun ve macera dolu haftalar dilerim.

Sea of Thieves – Oynamak ya da Oynamamak ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Alex Garland özellikle Ex Machina’nın başarısından sonra isminden sıkça duyurmaya başladı. Bu sene ise karşımıza Jeff Vandermeer‘in çok satanlar listesinde uzun süre yer edinen Southern Reach serisinin ilk kitabıyla aynı ismi taşıyan Annihilation filmi ile karşımıza çıkıyor. Annihilation’ın fragmanını izledikten sonra ilk kitabı okuma fırsatı buldum. Ancak tüm seriyi henüz bitiremedim. Zaten bugünkü konumuz da Natalie Portman (Black Swan, V For Vendetta), Jennifer Jason Leigh ve Oscar Isaac‘in baş rollerini paylaştıkları Annihilation filmi. Evet, kitap ile filmin ismi aynı, temel taşlar aynı ancak bir süre sonra film tamamen farklı bir yönde ilerlemeye başlıyor. Kitap ile film arasındaki artı ve eksilere daha sonra değineceğim. Ancak bu konu hakkında daha derine inmeden size, bağımsız bir yapım gibi film hakkındaki eleştirilerime geçmek istiyorum.

Annihilation Filminin Konusu

Filmin konusu kısaca şu şekilde; Lena (Natalie Portman), eşinin göreve gidişinin ardından bir yıl geçmiş ve ondan haber alamamıştır. Eşi Kane‘in (Oscar Isaac) ansızın eve dönüşü ile Lena, sevinç ve tedirginlik arasında kalır. Çiftin tekrar birbiri ile buluşmalarından bir  süre sonra Kane birden kriz geçirmeye başlar. Kane’in geçirdiği kriz, Lena’nın devletin yürüttüğü gizli bir göreve tanıklık etmesine sebep olur. Parıltı adı verilen ve gün geçtikçe büyüyen bir sınır, etrafındaki tüm doğayı ve bu sınıra keşif gezisine giden Kane’i de değiştirmiştir. Lena, eşine olanları araştırmak için parıltının sınırları içerisine yapılan keşif gezilerine katılmaya karar verir.

Ne Bekledim Ne Buldum?

Bir film izlerken en çok aradığımız özellik ne olur? Tabii ki izlediğimiz filmin bizi sıkmaması. Annihilation’ı izlerken ben sıkılmadan izledim. Açıkçası filmin Netflix üzerinden yayımlanması da bunun sebeplerinden biri olabilir. Filmin sizi sürekli merak ettiren bir yapısı olduğu da aşikar. Çünkü filmin temelleri gerçekten güzel bir yapıya oturmuş durumda. Annihilation bu güzel yapı taşları etrafında hızlı bir ivme kazanarak zirve noktasında final yapabilmeyi başarmış bir film. Ayrıca H.P. Lovecraft sevenlere de şöyle küçük bir sürpriz verebilirim; Annihilation, yaratık tasarımları ve sizi rahatsız eden final atmosferi ile sizi memnun edecek. Tabii ki bu konuda filmin görsel ekibini ayrıca tebrik etmek lazım. Parıltı sınırlarına girdiğimiz anda karşılaştığımız atmosferi gerçekten çok güzel yansıtmışlar.

Oscar Isaac ve Natalie Portman sevdiğim iki oyuncudur. Özellikle Oscar Isaac, Ex Machina’daki rolü ile gerçekten başarısını bir çok kişiye kanıtlamış bir oyuncudur ki Annihilation filminde de yine başarılı bir performans ile karşımızda. Natalie Portman ise Lena karakterinin hakkını gerçekten vermiş. Kitaptaki karakterle birebir olmasa da benzer bir karakter vardı Natalie Portman’ın performansında. Bu iki oyuncunun filmde gerçekten güzel bir kimyası oluşmuş. Başka projelerde de bu ikiliyi görmek isterim açıkçası. Jennifer Jason Leigh’in (The Hateful Eight, Makinist) performansı da bahsedilmeye değerdi. Psikolog Dr. Ventress rolünde izlediğimiz Leigh, yine kitaptaki Psikolog rolünü güzel bir şekilde yansıtmayı başarmış. Son zamanlarda bir çok başarılı yapımda ismi geçen Benedict Wong (Martian, Doctor Strange), bu filmde biraz sönük kalmış. Bunun sebebi belki de filmde çok fazla yer bulamamış olmasından dolayı olabilir. Ancak Wong’dan sanırım biraz daha iyi bir performans görebilirdik diye düşünmeden de edemedim doğrusu.

Filmde Gördüğüm Kötü Yanlar Var Mı?

Filmin hep pozitif yönlerinden bahsettik, peki Annihilation’ın hiç negatif yanı yok mu? Tabii ki, var. Film, 1 saat 55 dakikalık güzel bir seyir imkanı sunsa da ağzımızda “bu yemekte bir şeyler eksik ama ne?” tadı bırakıyor. Bu hissin en büyük sebeplerinden biri; üç kitaptan oluşan bir serinin, tek bir film içerisinde sonuçlanmaya çalışmasından kaynaklanıyor. Yukarıda da bahsettiğim gibi Annihilation hızlı bir ivme alıyor. Ancak bu durum filme pozitif yanlar katsa da bir çok negatif yanı da beraberinde getiriyor. Filmin süresi, bize bu güzel yapı taşlarından oluşan hikayeyi anlatmak için maalesef yeterli olmuyor ve film konuyu yetiştirebilmek adına hızla ilerlerken, senaryo içerisinde oluşan boşlukları da beraberinde getiriyor. Annihilation’ın ağzınızda kekremsi bir tat bırakmasının bir başka sebebi de maalesef filmin müzikleri. Fragmanda duyduğumuz müzik, filmin yapısını güçlendiren tek parça. Geoff Barrow ve Ben Salisbury‘in müziklerini bestelediği  Annihilation, daha akılda kalıcı ve güçlü notalar hakkettiğini net bir şekilde söyleyebilirim.

Sonuç

Kısaca Annihilation, bilimkurgu ve gerilim türlerini başarı ile birleştiren bir yapım. Filmin eksik yönleri olsa da seyircisine sunduğu güzel bir görsel ile filmin eksi yönlerini kapatmayı başarıyor. Ancak siz de filmden önce kitabı okuduysanız, filmin artı yönleri maalesef sizin için yeterli olmayabiliyor. Eğer kitabı okuma niyetiniz varsa ilk önce filmi izlemenizi tavsiye ederim.

Bol Mutasyon İçeren Netflix Filmi – Annihilation ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.