Selamlar olsun hayalindeki sevgili adayı bir süper kahraman olanlar, kusursuz adaleti arayanlar, sonsuz gücü arzulayanlar, uçmak isteyenler, görünmez olmak isteyenler! En önemlisi de hayallerinin gerçekliği çekilebilir kılan olduğuna inananlar! Hepinize selamlar, I’m back to black!

Uzun bir aradan sonra baktım inceleme için sözde yazacaklarım boyumun iki misli olmuş ve artık “e bir zahmet” dedim.

Şimdiii…. Geçici olarak halen benimle çalışan sadıkların sadığı uşağım Sebastian size içeçecek bişiler getirirken, ben de size bugün spoiler içeriksiz, şık bir çizgi romandan bahsedeyim. Kendisini yazmaktan, kendisi hakkında konuşmaktan acayip zevk alıyorum yahu.. Batman ya Batman, kim olacak… Yegane aşkım. Depresif yiğidim. Pelerinini savuruşuna hasta… öhöm… Neyse efenim, bahsedeceğim çizgi romanın esas kahramanı Batman. Çizgi romanın konusu ise efsanevi Sandman’in yaratıcısı ve daha pek çok muhteşem kitabın yazarı Neil Gaiman. (Sandman ‘de ne epik seriydi arkadaş!)

Rafta görünce önce bir yazarın adını görünce pause tuşuna basılmış player gibi kalakaldım. İncecik, pırıl pırıl oracıkta duruyordu. Neil Gaiman’in adının yanında Andy Kubert adını da duyunca geri kalan olaylar silsilesini hatırlamıyorum. Elimde bununla beraber kapıdan çıkmıştım… Hep böyle oluyor zaten, bi girişi hatırlıyorum bi de çıkışı…

Şimdi efenim, hemen kısa bilgi de geçeyim; çini Scott Williams, renkler Alex Sinclair. Yapıtta sağlam kadro var anlayacağınız. Bir nevi Alan Moore’un “Whatever Happened to the Man of Tomorrow?”u gibi ve Batman’in bu hikayesinin biçimlenmesine yardımcı olduğunu şahsen düşünüyorum.

Konu desen sağlam ve ötesi, son Batman hikayesi. Yani Batman’in ölümü çerçevesinde dönen olaylar. Gotham şehrinin Kara Şövalyesi bir kara tabutun içinde yatıyor; tüm sevenleri, arkadaşları ve düşmanları, onu son yolculuğuna uğurlamaya geliyor… Hem arkadaşlarının hem de ölümcül düşmanlarının ağzından hayatından bir hikaye anlatılıyor.

Ne demek efenim nasıl öldü?! Neden ölmesin efenim, Batman’de senin benim gibi insan evladı, kınıyorum seni ve sana laflar hazırladım. Yazımı sonuna kadar oku çabbuk!

Superman, Wonder Woman, Spider-Man hakkında belki söyleyecek bir şeyleriniz olabilir; ama Batman’in ölümlü olması hikayede kırılma noktası yaratıyor.. Ultra güçlere sahip kahramanlar elbette ki bir kavgada kaybedebilirler ancak onlar “süper kahraman”. Batman de bir kavgada kaybedebilir ve Batman, sadece bir insan evladı.

Gaiman’ın hikayeyi oldukça ciddiye aldığını görebilirsiniz. Gerçi Gaiman’ın tarzı bu, o nedenle bu kitabı alacaklar Gaiman’in tarzına da aşina olursa daha kabullenilebilir olur. Neden kabullenilebilir olduğunu düşünüyorum? Çünkü Batman severler arasında, yıllardır süren serilerin arasında kemikleşmiş ve resmen takımlaşmış gruplar, sevenler var. Benim gibi favorilerini ayrı tutup da sadece Batman’e sebep her chapter’ı, yeni seriyi takip edenlere sıkıntı teşkil etmeyecektir.

Hikayedeki güzel noktalara da ufak ufak bir değineyim diyorum okurcuğum, hevesin artsın git al, ekonomiye can ver. Bu kitapta bir Alfred hikayesi vardır ki ne sen sor ne ben söyleyeyim, öyle ters köşeye yatırıcı, öyle şok edici. Bu hikayeden sonra Alfred; hepimizin bildiği o sadık, Bruce’un geriye kalan tek aile üyesi olarak kalmayacak. Bir daha asla Alfred ‘e eski gözle bakamayacaksın okur… Şimdi heveslendin, gördüm!

Az önce bahsettiğim gibi, Batman’ın ölümcül düşmanları, rakipleri de cenazeye katılıyor. İnsan bir tuhaf olmuyor değil, Two-Face’i, Joker’i orada görünce… Tüm kötüler, tüm düşmanları bir odada toplanmış, hepsi üzgün görünüyor ve Batman’in ölümünün yasını tutuyorlar. Bir mücadeleci düşünün ki, düşmanı bile saygı duysun ve onu kaybettiği için üzülsün. Kırılma noktası burası. Ne garip… Bak gene bir tuhaf oldum… Bence tipik bir çizgi roman hikayesi için nadide bir sahne olmuş. Çok etkileyici!

Sonunda Batman, basit bir ölümle ödüllendiriliyor. O tabut kapağı Batman’in üzerine son kez kapanmadan önce olacakları size anlatacak değilim herhalde. O kadarı size kalsın. Fakat kitabın bu hikayesinin sonundan bir not iletiyorum size;

“Batman olduğun için elde ettiğin tek ödülün ne olduğunu biliyor musun? Batman olmaya başlıyorsun.”

Çizgi roman, Neil Gaiman’ın 3 farklı hikayesini de kapsıyor. Bu bahsettiğim ana hikaye ile bağlantılı değil ama Batman etrafında dönüyor elbette. Ve kesinlikle onlara da bir göz atmanızı tavsiye ederim.

Beni biraz efkar bastı… Sebastian, kitleme yol göster çabuk. Bir dahaki incelemeye kadar karalar bağlamayın sakın! Okunacak ve hakkında konuşacağımız bir sürü çizgi roman var daha bizi bekleyen.

Hadi kalın sağlıcakla!

Adı: Batman: Pelerinli Süvari’ye Ne Oldu?
Yazar: Neil Gaiman
Çizer: Andy Kubert
Yayıncı: JBC Yayıncılık

Arka Kapak Yazısı:

“Batman – Pelerinli Süvari’ye Ne Oldu?” İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

İki kere iki dööört, üç kere üç dokuuuz, dört kere dört… Ooo sevgili çizgi roman severler gelmiş yine. Buyrun buyrun. Ben de siz gelene kadar alıştırma yapıyordum.  E madem toplandık o zaman hep beraber beş kere beeeş..

Tamam canım durun hemen. Bugünkü çizgi romanımızla alakalı bir giriş yapayım dedim hepiniz dağıldınız. Başka diyarların Batmanler’i, Spidermanler’i, Hulklar’ı ile tanıştıracağım sizleri! Siz şöyle bir geçin soluklanın, bir dinlenin hele. Sebastian! Kitleye zencefilli limonata yap çabbuk! 

Ehem. Alıştıra alıştıra söylüyorum, inceleyeceğimiz çizgi romanın temeli başta Matematik olmak üzere felsefe, tiyatro ve tarih içerikli. Ama başrolde matematik var tabii. Bu konuda baştan anlaşalım.

Lisans branşlarımdan biri olan matematik ile şahsen üniversiteye kadar, deniz seviyesinde giden bir ilişkim vardı açıkcası. Ne oldu ise ondan sonra oldu gerçi. Nefretten aşk doğar misali, matematiğe bakış açım değişti. Tabii bunda farklı durumlar söz konusu idi. Ama kendi fikrimce, böyle bir çizgi romanın okullarda matematiğe olan ön yargılı bakış açının değiştirilmesi için okutulmasının ya da en azından tavsiye edilmesinin tüm nesiller için çok faydalı olacağı görüşündeyim.  (Ulusa sesleniş vol. 1)

Bu çizgi roman, öncelikle dikkatimi kapak tasarımı ile çekti. Sonra konusuna bakınca “aha matematik hakkında çizgi roman!” deyip yapışmıştım. Fikir, öykü, senaryonun da Yunanların elinde çıkması beni mest etti doğrusu. (bu kısımda objektif olalım, matematik, felsefe, geometri gibi bilimlerine bu adamların katkısı inanılmaz boyutlarda bildiğiniz gibi.)

Konuyu genel olarak özetlersek; 20. yüzyılın en büyük felsefeci ve matematikçilerinden biri olan Prof. Bertrand Russell’in çocukluğundan başlayarak yola çıkan hikayeye, profesörün serüvenleri dışında Frege, Hilbert, Gödel, Winttgenstein, Cantor, Handel, Eukleides vb. gibi önemli düşünürler, bilim insanları da eşlik ediyor.

Hikayede kilit noktalar da bulunmakta. Örneğin harika mantık tartışmaları mevcut. Prof Russell’ın mantıkla uğraşırken nasıl kendi varlığından da şüphe eder hale gelip delirmelerin eşiğine geldiğini görebilirsiniz. (Mantıkçıların düştüğü önlenemez lanet)  Bir üniversitede nasıl savaş karşıtı olduğunu görebilir ve bununla ilgili yaptığı konuşmalardaki evrenselliği sezebilirsiniz. Gödel’in minik hallerini de görebilirsin. Sadece isimlerini duyduğumuz ünlü düşünürlerin, korkularına, başarılarına, başarısızlıklarına şahit olmak bence oldukça heyecan verici. Düşünsenize önünüze konmuş bir “Matematiğin temel prensibleri” kitabının yüzyılları kapsayacak bir hikayesi var. İçerisinde onlarca ünlü düşünür, bu arada arka planda olan tarihi olaylar, yeni keşifler, eski kuramların yıkılışı, savaşlar, ateşkesler, sanatsal olaylar…

Konuşma balonları adeta canlanıp sizi de içine alıyor gibi hissedebilirsiniz. Açıkcası benim altını çizdiğim, not aldığım, bir kaç kere okuduğum çok yer bulunmakta. Bu şekilde düşününce etkilenmemek mümkün değil sanırım. Hele kitabın içerisinde, mantık kuramını alt üst eden bir paradoksun anlatıldığı ve resmedildiği berber hikayesi var ki ben diyeyim mükemmel siz deyin ötesi..Bu kadar anlaşılabilir anlatılabilir ancak. Bak gene tüylerim diken diken oldu! Sebastiaaan camı kapaaat!

Ne oldu bir anda nutkunuz tutuldu?! Rahat olun sevgili çizgi roman severler, her ne kadar insanlığın büyük kısmının korktuğu hatta nefret ettiği felsefe ve matematik gibi iki büyük devi kapsasa da bu kavramların altında ezilmiyor , bunun bir çizgi roman olması ise bu kavramlara kesinlikle gölge düşürmüyor. Aksine ikisi arasında tam bir denge kurulmuş, sanatsal ve bilimsel gerçeklikler arasında harika uyumlu bir dans içerisinde meydana gelen bir kurgu olmuş. Burada yazarların başarısı, çizerlerin bu dengeyi senaryodan uzaklaştırmadan aktarabilmesi katıksız bir başarı gerçekten.

Eveeet, biraz da kitabın başarısından söz edelim;

25 ülkede yayınlanmış ve pek çok uluslararası ödül kazanmış bu başarılı yapıt aynı zamanda ABD ve bazı Avrupa ülkelerinin üniversitelerinde matematik,bilgisayar,felsefe,mantık ve tarih eğitimi alan üniversite öğrencilerine yardımcı ders kitabı olarak okutuluyor. (Bizim ülkemizden de atılımlar bekliyorum şahsen-ulusa sesleniş vol. 2)

Bu ödüller ve ünvanlara bakalım; TIME dergisi tarafından roman-dışı kategorisinde “En iyi ilk 10 kitaptan biri” seçilen Logicomix, Treviso Çizgi Roman Festivali “En İyi Çizgi Roman Ödülü”, New Atlantic Bağımsız Kitap Satıcıları Ödülü, Bertrand Russell Derneği Kitap Ödülü, Hollanda Kitap Satıcıları Ödülü dahil pek çok uluslararası ödül. Oldukça etkileyici değil mi?

Ayrıca kitabın yazarlarından Christos Papadimitriou yakın zamanda Gödel ödülünü de kazandı.

Doğuş Üniversitesinde Logicomix ile ilgili sempozyum, kitabın yayıncısı olan Albatros Kitap tarafından da sergisi düzenlendi.  (Tepe Nautilus’da)

Şu anda Beyoğlu Belediyesi Gençlik Merkezi Sanat Galerisinde , 28 Mart-6 Nisan tarihleri arasında sergi devam etmekte, bence kaçırmayın derim.

Size bir de ufak bir video tavsiye etmek isterim pek sevgili kitlem. Çizgi romanın doğuşu ile ilgili kısa ama oldukça etkileyici videoyu da aşağıda mutlaka izleyin!

Gördüğünüz gibi ön yargıları olanlarınız varsa onları alt etmek için elimden geleni yapıyorum, okumazsanız vallahi çok kırılırım,küserim, geceleri rüyalarınıza girer dört basamaklıları kafadan çarpmak için uğraşır dururum,evet..

Sebastiaaaan the sebastik uşak! Arkadaşları kitapçıya yönlendir çabbuk!

Diğer yazımıza kadar bol çizgili düşlü günler dilerim size!

“İşte bu düşüncelerle ilerleme, bilim ve umutla dolu yeni yüzyıla giriyoruz! İçimizdeki sese kulak verelim: İşte problem , çözümünü ara, çünkü çözüm bulunabilir.Çünkü bilimde bilinmezlik yoktur.”

Not-1: Kitabın arka sayfaları ünlü düşünür ve bilimadamlarının kısa özgeçmişleri ile donatılmış,harika bilgiler bulunmakta.

Not-2: Çok sevdiğim ve değer verdiğim, mizah kültürümün bir kısmını borçlu olduğum sevgili Atilla Atalay’ın karakteri Sebastian’ı bir müddetliğine benimle çalışmaya ikna ettim, sayın Atalay’ın affına sığınırım :)

İşte Logicomix’in doğuşu videosu:

“Logicomix” İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Sevgili çizgi roman severler nassısınız? Bugün genel kültürünüze kültür ekleyecek yeni bilgiler ile karşınızdayım. Çıkarın kağıtları yazılı yapıcam! (Dur yaw, o öyle değildi)

Son dönemlerde izlediğimiz pek çok fantastik film genellikle bir çizgi roman uyarlaması olarak karşımıza çıkıyor. Biz de düşündük, taşındık, belki gözünüzden kaçmış olabilecek olan çizgi romanlardan filmlere uyarlanan bazı filmleri anlatalım dedik. Bakalım hatırlıyor musunuz?

Dredd 3D (2012):

Millet!! Dredd  piyasaya sürüldüğünde neleredeydiniz?! Oldukça iyi bir o kadar da eğlence unsuru yüklü bir film. O kadar iyi bir çıkış yapacağı planlanan bu film, ne yazık ki başlamadan bitti yani beklenen ilgiyi görmedi.  Aslında film, B sınıfı bir filmden daha fazlasını da iddia etmiyordu ama yine de hakkının yenmiş olduğunu düşünüyorum kendimce.  Eminim bir gün kendine, bir video oyunundan daha fazlasını arzulayan bir hayran kitlesi bulacaktır diye düşünüyorum.

The Fantastic Four (1994):

Yo yo dostum! Bu Jessica Alba’nın Invisible Woman’ı oynadığı Fantastik Dörtlü değil, yanlışın var. Bu film, 1950’li yıllarda Vincent Price’ın başrollerde oynadığı Edgar Allan Poe hikayelerinden uyarlama filmleri ile tanınan yönetmen ve yapımcı Roger Corman’ın 1994 tarihli süper über düşük kalitedeki yapımı. Hatta bir şehir efsanesine göre bu film o kadar kötü, o kadar kötüymüş ki; o dönemin yapımcısı Avi Arad mevcut tüm baskıları toplamış ve yok etmiş. O kadar ucuz ve o kadar korkunç ve vasat olmasına dayanamamış Marvel. Şöyle bir bakın isterseniz, özellikle The Thing hilkat garibesine dönmüş. Kaya adamın da bir karizması var canım, oldu mu hiç!

Steel (1997):

John Henry Irons (aka Steel) belki, DC Universe’in duyurduğu Death of Superman hikayesinden en ilham almış olanlardan biri. Irons, grubun en insan ve de en düşük süper-güçlü üyesi. Bu da onu daha hoşa giden ve etkileyici kılıyordu. Bir tür alçakgönüllü, mavi polar giymiş siyahi bir Batman gibi adeta.

1997 yapımı bu filmde Steel’i de ünlü ve sempatik basketbolcu Shaquille O’Neal oynuyordu.

The Incredible Hulk Returns (1988):

Mark Rufallo’nun en son The Avengers filmindeki oldukça başarılı Hulk tiplemesinden sonra, belki de asla bilmek istemeyeceğiniz bir NBC yapımı bir televizyon filmi. Bazı otoriteler, bu filmin 3 post-serilik Hulk filminin en iyisi olduğunu çünkü içinde Hulk ve Thor’un süpersonik takım ruhunu yansıttığını iddia ederler. Ama bence çok heyecanlanmayın. Bana göre oldukça aptalca idi. Lou Ferrigno’nun Hulk’ı ile eğlenebilirsiniz belki ama Eric Kramer’in Thor’u pek de cool görünmüyor şahsen.. Yine de Incredible Hulk’ın, Daredevil versiyonundan çok daha iyi.

Bu filmde Hulk’ı canlandıran Lou Ferrigno, 2008 yılında vizyona giren ve Edward Norton’ın Hulk’ı canlandırdığı “The Incredible Hulk” filminde de küçük bir rol almıştır.

Nick Fury: Agent of S.H.I.E.L.D. (1998):

Nick Fury… Evet şu an hepimizin gözlerinin önünden Samuel L. Jackson geçiyor, biliyorum. Fakat başka bir boyutta, içinde Nick Fury’nin olduğu başka bir film de var. Televizyon için yapılmış, David S. Goyer tarafından hikayesi yazılmış ve başrolde de Kara Şimşek serisi ile büyük üne kavuşmuş olan David Hasselhoff tarafından oynamıştı.

Bu üç kötü işaretin bir arada bulunduğu film için çok da iyi şeyler söyleyemeyeceğiz maalesef.

The Punisher (1989):

Her genç kız gibi bir zamanlar benim de rüyalarımı süsleyen Punisher için ne desem az. Tabii, benim rüyalarımdaki başrolde, 2004 yılında vizyona giren The Punisher’ın başrol oyuncusu Thomas Jane oynuyordu. Bu filmde ise, hepimizin Rocky IV veya He-Man filminden tanıdığı, benim de pek hoşlanmadığım Dolph Ludgren başrolde oynuyor. Tabii bu film, Punisher: War Zone kadar kanlı ve şiddet içerikli değil. Otoriteler ise bunun Thomas Jane’in fake Punisher’ından çok daha başarılı olduğunu söylüyor. Ludgren’in Frank Castle rolüne çok daha uygun olduğu, kirli ve tehlikeli bir dünyanın parçası olduğunu başarı ile yansıttığını düşünüyorlar. Kendisinin olması gerektiği  gibi acımasız ve kuralsız bir tipleme çizme de çok başarılı olduğunu ifade ediyorlar. Olabilitesi mümkün tabii ama burada kişisel davranıyorum maalesef ve Thomas Jane’e tüm paramı yatıyorum!

Man Thing (2005):

Hayır efendim, bu Kaptan Mağara Adamı değil. Böyle kımıl kımıl, yeşil, pis kokulu (burada farazi konuştum olmayabilir de günahını almayayım), yeşil bir bataklık şeysi. Dolayısı ile insanlar bunun süper kahraman evreninin bir parçası olduğuna inanmakta zorluk çekebilirler tabii. Zaten zavallım da o nedenle pek popüler olamadı. 

Kendisi aniden insanların karşına çıkıyor ve kendisinden korkanları dokunarak yakabilen bir yaratık. DC’nin Swamp Thing’i kadar popüler değil yani, karıştırmayın sakın. Yaratığın tiplemesi ve dizaynı için bekli göz atmaya değebilir diye düşünüyorum. Çirkin diye öldürelim mi yani?

Virus (1999):

Bak şimdi… Bunu pek severim ben mesela… Pek çoğumuz da hatırlayacaktır. Zaten Jamie Lee Curtis’i de pek severim. Başrolleri Curtis ile birlikte Baldwin kardeşlerin William’ı paylaşılıyor. Böyle bir Alien vari, pek robotik ufak tefek minnak yaratıkları falan kontrol eden bir ilginç-anlaşılmaz bir organizma mevcut. O nedenle sevmiştim ben. Çoklu denklemleri de severim içinden çıkamadığım için. (Ne dedim ben şimdi?)

Bulletproof Monk (2003):

Evvel zaman içinde kalbur saman içinde mi ne Chow Yun-Fat adında kainatın en cool adamı varmış. Sonra ne hikmetse bir gün ansızın Amerika’ya gelivermiş bu cool abimiz. Gerisi oldukça saçma olarak ilerleyen bu filmde , Yun-Fat abimiz antik bir kağıt parçasını korumak için bir koruyu bulmak zorundadır. Bu koruyucu da American Pie serisinin Stifler’ı Seann William Scott olarak belirlenir kendisi tarafından. Sanırım film ile ilgili bu kadarını bilmeniz yeterlidir diye düşünüyorum. Fazlası beyin kıvrımlarınıza zarar. (Keri: Ben çok severim bu filmi :) )

American Splendor (2003):

Aha bak bu film var ya okuyucu bu film! 2003’ün en özgün ve en sevdiğim yapıtlarından biri idi. Gündelik hayatın ardında gizlenen imgelerden tasarlayan çizgi roman yaratıcısı Harvey Pekar’ın hayatını anlatan American Splendor, Amerika’da, geçtiğimiz yılların en çok beğenilen filmlerinden biridir. Üç ayrı tarzın (animasyon, belgesel, drama) bir arada çok güzel kullanıldığı özgün bir yapım aynı zamanda.

Harvey Pekar’a Brechtian yaklaşımlarda bulunan nerd karakteriyle büyüleyen, Hope Davis’in dişçilerin gizli yaşamlarında oynayan kadın olmadığına yemin ettirebilecek kadar tuhaf ve ortalamanın bir hayli üstünde performans sergilediği, “Life is complex stuff” cümlesiyle anında kafa onayı toplayan iki yönetmenli, güzel afişli, standard caz soundtrackli, aslında derdi olan “çizgi roman” destekli bir film olan American Splendor’u izlemenizi şiddetle tavsiye ederim sevgili çizgi roman severler. Gülerken düşündüren, sağlam hikayeli filmleri severiz değil mi? 

Aha bu son film de sizin ev ödeviniz olsun o halde. Diğer yazıya kadar bol renkli, çizgili günler dilerim efenim.

Çizgi Romanların Pek Bilinmeyen Filmlerine Dair ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Gökyüzü yıkılıyor! Gökyüzü yıkılıyor!

Tekrar merhaba sevgili çizgi roman seveler. Bu seferki incelememiz Vertigo’dan (DC Comics) Bağdat’ın Aslanları (Pride of Baghdad).

Türkçede bu anlamının yanı sıra bir de Bağdat’ın gururu anlamı da vardır. Gerçek bir hikayeden esinlenen bu çizgi roman Brian K. Vaughan tarafından kaleme alınmış olup, Niko Henrichon tarafından da çizgilere aktarılmıştır. Vaughan’ı heralde bilmeyen yoktur. Y: The Last Man ve Ex-Machina ile çeşitll otoriteler tarafından en iyi yazar/en iyi çizgi roman yazarı/en iyi yeni seri gibi yığınla ödülün sahibi oldu. Yine çok popüler bir tv dizisi olan Lost’un senaristlerinden biri oldu. Wizard dergisi tarafından tüm zamanların en iyi on çizgi roman yazarı arasında gösterildi.

Elimizde bulunan çizgi roman tam anlamı ile bir duygu bombası. Görkemli ama fazla yürek parçalayıcı. Hikaye, 2003 baharında, Amerika istilası (ki bu bir gerçek) altındaki Irak’ta geçiyor. Kahramanlarımız ise, bombardıman esnasında Bağdat hayvanat bahçesinden kaçan dört aslan. Onların özgürlüklerinin peşinde koşması, umutsuz bir hayatta kalma mücadelesi ile çevriliyor. Buna bir de, o güzelim Binbir Gece Masalları’na konu olmuş, egzotik  Doğu’nun başkenti olan Bağdat’ın artık yıkılmış, paramparça olmuş hali de eklenince içiniz parçalanmaya başlıyor.

Detaylara inmeden bahsetmek istediğim noktalar var. Çünkü hikaye, bir çizgi roman bu denilemeyecek kadar derin, çarpıcı siyasi ve toplumsal mesajlar ile yüklü.

Bombardıman öncesi terk edilmiş hayvanat bahçesinde açlık içerisinde sonlarını bekleyen Zill ve ailesi, bombardıman sonrası yıkılan duvarlar ile kendilerini gerçek bir mücadelede buluyorlar.Kendi aralarındaki hesaplaşmaları, insanlara olan atıfları vurucu bir biçimde gözler önüne seriliyor. Kaçıştan sonraki hengame, içsel ayaklanmalar ve hayvanat bahçesi ahalisinin gruplaşarak bir anda kendilerini hedef almaları ile daha da büyüyor. Bu olay, kanla boyanmış, yapayalnız Bağdat sokaklarında, çeşitli tehlikeler, acı kayıplar, ümitsiz sorgulamalar ile beraber sönüp gidiyor. Ta ki Zill ve ailesi için ufukta, kurtuluşa giden kızıl bir umut belirene kadar. O umut da daha sonra Amerikan askerleri tarafından, her zamanki gibi nedensiz yere yok ediliyor…

Elbette ki bu hikayede bir fabl söz konusudur. Aslanlar, zalimce katledilmiş, öldürülmüş, tecavüze uğramış, evlerinden-ailelerinden-hayatlarından “bir kaç kişinin” keyfi doğrultusunda koparılmış Irak halkının ta kendisi. Hayvanat bahçesinden kaçış ve hayatta kalma mücadelesi de, hepimizin görsel ve yazılı basından takip ettiği ve pek çok kişinin de kayıtsız kaldığı Irak halkının kurtuluş mücadelesi. Oysa ki onlara zaten vaad edilen kusursuz bir özgürlüktü değil mi? Ancak başkalarının elinden verilebilecek tek şeyin özgürlük değil de sömürü olduğunu, tarihinde yine tekerrür etmesi ile Irak halkı pardon aslanlar görmüş oldu ne yazık ki…

Bu kaçış esnasında, onca savaş, acı ve üzüntü içerisinde iken hayvan cinslerinin birbiri ile çatışması, birbirini yok etmeye çalışması ironik bir biçimde insanoğlunun yaşamdaki yok etme içgüdüsü ile pek örtüşüyor. Romanın sonlarında, askerler ile karşılaşan aslanlar yerine, orada burada gördüğümüz öldürülmüş, elleri gözleri bağlanmış ya da çaresizlikle ellerini başının arasına almış Irak halkının yitik insanlarını koyun teker teker. Birden tüm dünya tarihi boyunca duya duya artık kanıksadığımız, insanoğlunun kendinden güçsüzü, hayvanı ya da doğayı katletme, yok etme duygusu karşısında çırılçıplak kaldığınızı hissediyorsunuz. Sadece kağıt üzeri çizgilerden oluştuğunu sandığınız o aslanların gözlerinde tüm bu nedensiz yıkımı, o isimlerini asla bilemeyeceğiniz insanların yüzlerini görürsünüz. Buna müdahale edememenin acısını ta yüreğinizde duyar, çaresizliğinize öfkelenirsiniz. Kurtuluşlarına koşan aslanların kurşuna dizildiği an ise, acı ve öfke sizi tamamen kuşatmış, kendinizi  o çizgilerin 3. boyuta geçtiği yerde bulursunuz. O sözde barış güvercinlerinin sığındığı yıldızlı kırmızı-beyaz-mavi gölgelere lanet edersiniz. Halbuki bu ne ilktir ne de son olacaktır. İşte bu çizgi roman, bu farkındalığı bu kadar kusursuz ve çarpıcı bir biçimde yaratabildiği için bir çizgi romandan çok daha ötededir.

Yayınlandığı tarihten itibaren, çeşitli büyük otoriteler tarafından tam not alan ve çeşitli ödülleri toplayan bu çizgi romanın benim için yeri hep ayrı olmuştur. Bu şekilde farkındalık yaratabilen, büyük ses getirebilecek yapıtların daha fazla olması, insanoğlunun uyanışı için bir zemin hazırlayabileceğini düşünmüşümdür hep.

Kesinlikle okunması,hatta zihninize kazınması,ara ara tekrar okunup tazelenmesi gereken gerçek bir edebi eserdir Pride of Baghdad…

“Eski kinleri gütmenin vakti değil

Kurtuluş erişebileceğimiz bir yerde iken değil…”

Not: Bu kitabı okurken, Pucci’nin meşhur aryası olan Mrs Butterfly’ı dinlemiştim hep. Bu ikili birleşince ortaya ölümcül bir güzellik çıkıyor. Nedense bu ikili o günden beri bana hep, birbirlerini çağrıştırmaktadır.

Kitabın künye bilgilerine buradan ulaşabilirsiniz.

Bağdat’ın Aslanları – Pride of Baghdad ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Antonio Altarriba’nın babası 4 Mayıs 2001’de intihar etti. Bu şekilde başarısızlık ve hüsran dolu hayatına son noktayı koydu. Aynı biçimde, geçen yüzyılda bir çok erkek ve kadın daha adil bir dünyayı inşa etmeye girişt ve tarih onlara sırt çevirdi, hayali kanatlarla uçmak istediler ve yere çakıldılar.

Bu sözler Antonio Altarriba tarafından Uçma Sanatı adlı eserinin arkasında yer alan kısa özetten alınmadır. Bu kitap, 1910’dan 2001’e kadar süren, bir insanın hayatındaki zorlu ‘tutunamama’yı anlatıyor. Altarriba tarafından öyküsü kaleme alınan eserde, çizimler Kim’e ait.

Hikaye, siyahın ve beyazın sonsuza kadar uzanan zıt beraberliği ile, bir oğulun ağzından bir babanın hikayesini anlatması ile başlıyor. Daha doğrusu açılış, son perde ile gerçekleşiyor; hikayenin sonu ile. Antonio’nun kaldığı akıl hastanesinde, intihar etmeden önceki son bir kaç dakikasını hızlı bir flashback olarak görüyorsunuz. Ardından her sonun başladığı noktaya dönüyoruz.

4. kattan atlayan Antonio’nun düşerken ulaştığı her katta, hayatının dönemlerine gidiyorsunuz. Ki bana göre, hikayenin iki olayı bu şekilde bağlaması gerçekten çok etkileyici. Koca bir hayatı, içindeki her bir yüz, olay, kayıplar ve kazançlar, unutulmaya yüz tutmuş duygular, yerine getirilmemiş sözler, yitip giden umutlarla beraber bu kısacık düşme süresine sığdırmak…

3. Kat

Küçük bir köyde, bir kaç dönüm toprak parçası ile başlar Antonio’nun hayatı. Bu katta, köyünü, babasını ve ağabeyini ne kadar sevmeyişini,  çocukluk hayallerini, ilk aşkını göreceksiniz. İlk umutların tohumları bu katta atılmaya başlıyor. Ve tabii ki ardından ilk isyanlar geliyor, umutları yağmur gibi sulayıp serpilmelerini sağlamak için. Sonra ilk kayıplar. Antonio ilk kez, bu katta ölümle tanışıyor. Ölümden sonraki  düşüş ve boşluğu yaşıyor. Ardından tekrar doğrulup devam ediyor yeni yaraları ile beraber.

“Bomboş  günler geçirdim… Özlemekten başka bir şey yapmaya gücümün olmadığı günler…”

2. Kat

Köy hayatını geride bırakıp şehre gelen bir taşralı. Bu sırada İspanya’da devrim ateşi harlanmaya başlamıştı bile. O dönemlerde bir salgın gibi çeşitli ülkelerde başlayan bu yangın İspanya’yı da sarmıştı. Burjuva Cumhuriyeti’ne karşı birlik olan Proletarya özel mülkiyete son vermek için birlik oluyor, toprak ağalarının, kilise yönetiminin ve engizisyoncuların hakimiyetine son vermek için güç birliği oluşturuyorlardı. Başlarda duruma tam anlam veremeyen Antonio için, hayatının en haraketli dönemlerini kapsıyor bu süreç.  18 Temmuz 1936 Frankist askeri ayaklanması ile beraber, İspanya artık bir iç savaşa merhaba demiştir. Falanjistler ile komünistler (diğer deyişle anarşistler) sert ve keskin çizgiler ile gruplara ayrılırken vaktinde bizimde aşina olduğumuz grup çatışmalarına girerler. Antonio’nun siyasi fikirleri, ilk olarak bu zamanlarda netleşmeye, şekillenmeye başlar. Siyasetin kanlı ellerinin en ücra köşelerde kalmış,en yoksul köylere bile ulaştığını farkettiği zaman artık kendisi için çok geçtir çünkü cepheye katışmıştır.

Bundan sonra olaylar, Antonio’nun anarşist tarafa ani geçişi, komünizmin sönmeyen isyan ateşi, ne tanrı-ne vatan-ne efendi mottosu, kurşun kardeşliği şeklinde devrimin kilit noktaları üzerinden devam ediyor. Bu katta, fiziksel olduğu kadar düşünsel olarak da gelişen bir Antonio görüyoruz. Tarihi oluşturan, değiştiren insanlığın, yön verebilme gücünün bu kadar etkili ama kazanılmış bir ivmeyi de yolundan çeviremeyecek kadar etkisiz olduğunu fark etmek bence oldukça acı.

Almanya ile girilen savaş,kaybedilen ve kazanılan cepheler,unutulamayan dostluklar, yoksulluk,kaçış, toplama kampları, açlık, ölüm, umut ama hep umut… 2. Katın en kısa hali bu şekildedir.

1. Kat

Savaş bitmiş,direnişler sona ermiş ve dünya değişmişti. Bir anarşist olan Antonio, dünya  için çalışmanın belki de savaşmaktan daha iyi olacağını düşünür. Ve yerleşik düzene uyarak, toplumun gürbüz kedisi olarak kendine bir eş seçer ve düzenli,sıradan dinamiklerin oluşturduğu bir hayat yaşamaya başlar. Aslında artık tek istediği huzurdur. Ancak  hayatının bundan sonrası ise kişisel bir travma halini alıyor. Çevresindeki insanların kaypaklığı, iki yüzlülüğü, aldatma, yalan, hile, kayıp, çöküş, bunalım hepsi bu kata dahil oluyor. Bu kat daha bireysel olup; daha çok Antonio üzerinde derin psikanaliz çözümlemesini bizlere sunuyor. Travmanın adım adım büyümesini, beraberinde getirdiği kabuslarla birlikte siz de yaşamaya başlıyorsunuz. Tüm bunların sonu artık geri dönüşü olmayan bir kaostur.

“Hayatımın geri kalanında artık hiç mutlu olamayacağımı biliyordum. Ama en azından özgür olmak için çabalayabilirdim.”  

Yere varış

Bu son bölümde, yaşadığı travmaların etkisi ile artık derin depresyonda olan Antonio’nun son zamanlarına şahitlik ediyorsunuz. İnsan umudunun son damlasına kadar tükenişi adeta ilmek ilmek işlenmiş bu son bölümde. Özellikle beni en çok etkileten, Antonio’nun ağır depresyonu nedeni ile gördüğü halüsinasyonlar ve kendisi ile olan mücadelesi.  En etkileyici kısımlarından birisi de artık birer ölü olan tanıdıkları tarafından yargılanışı. Kararın bildirilmesi ile Antonio, son yapacağı şey için elindeki son umudunu kullanıyor. Bu sefer her şey yolunda olacaktır. Nitekim oluyor da. Antonio için vakit, uçma zamanıdır. İşte bu da başlangıcın sonu…

“Pekala, zamanı geldi. Uçma zamanı…”

Not: Kitabın sonunda, İspanya iç savaşının dinamikleri hakkında bilgilendirici bir arka plan yazısı bulunuyor.

Not-2: 2010 Salon del comic- Barcelona ödülü

Not-3: Şiddetle tavsiye edilir.

Uçma Sanatı İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Today, the whole world knows him as Magneto, the most radical champion of mutant rights that mankind has ever seen. But in the past, he was just another schoolboy 

Tüm çizgi roman severlere selam olsun! Bu seferki incelememiz Marvel’dan geliyor. X-Men dünyasının kötü adamı Magneto’nun tek ciltlik yani one-story tarzı öyküsünü inceleyeceğiz. Magneto kimmiş,nereden gelmiş,ne yer ne içer hepsini öğreniyoruz!

Magneto, nam-ı diğer mıknatıs adam, bildiğiniz üzere X-Men diyarında Horde takımının güçlü ve önemli bir karakteri. Onu sadece filmlerden tanıyanlar, bu karakterin aslında ne kadar etkileyici ve trajik bir geçmişe sahip olduğunu bilemeyebilir. Çünkü filmlerde bu konuda bir açıklama yok ya da ufak da olsa geçmişine bir gönderme yapılmıyor. En fazla Profesör X ile olan yakınlıklarının başlangıcını anlatıyor (X-Men: First Class). Dolayısı ile bugün, bu gizemli kötü adamın(?) geçmişine bir dalış yapıyoruz.

Gerçek ismi Max Eisenhardt olan Marvel’ın en harika ikonlarından olan Magneto, yahudi olan ailesi ile beraber Nazi dönemi Almanya’sında yaşamaktadır. Kalabalık ama gerçek anlamda sevgi dolu bir aileye sahiptir. Üstelik birbirlerine de oldukça bağlıdırlar. Max hikayenin başında 9 yaşında olup, Aryan ırkının bulunduğu bir okulda okumaktadır. Okulda annesi ile beraber çalışan, yine kendi yaşında bir Roman kızı olan Magda’ya saf, temiz –çocuksu duygular beslemektedir. Başlangıcı genel hatları ile bu şekilde. Daha sonra sevgili Magneto’muzun başına gelenler, az çok Nazi dönemine ait bir şeyler okumuş, dinlemiş olanların tahmin ettiği gibi…

Max’ın hayatında dönüm noktası olan, bu eserin de oldukça etkileyici bir kısmı olan, kurşuna dizilme sahnesi gerçekten inanılmaz. Max’in ve ailesinin gözlerindeki çaresizliği, kendilerine doğrultulmuş namluların gölgesinden görebilirsiniz. Bu kısımda biraz detaylı açıklama yapmak zorundayım çünkü okumayan arkadaşlarında bir şekilde dikkatini çekecek nokta bu kısımda fazlası ile bulunuyor. Tüm ailesi ile beraber kurşuna dizilen Max, bir çukura gelişigüzel atılıyor ve tahmin edersiniz ki kendisi tek kurtulan oluyor. Nedeni ise bildiğiniz gibi Max’ı Magneto yapan özellik. (Bu eserde Max’ın manyetik özelliğine çok az değinilmiş.)

Max’ın çukurdan kurtulduktan sonraki hikayesi ise Schindler’in Listesi’ni aratmayacak denli yürek parçalıyıcı… Masum bir çocuğu, bir dark village haline getiren olaylar silsilesinden sonra ben şahsen Magneto için ‘dünyayı yıksa’ yeridir demişimdir. Eh, sonradan ona yakın şeyler de yapmadı değil.

Hikaye, Max’ın Nazilerden kaçması, yakalanışı, Auschwitz’de geçirdiği 2 yıl ve orada yaşadıklarını konu alıyor. Bu kadar bilindik bir konuda, odak noktasında bir süper kahraman olunca konu birden kilişe olmaktan çıkıyor. Greg Pak (yine Pak, hep Pak!),
burada da yine sürükleyici, okuyucuyu içine hapseden bir dünya yaratmış. Ben hep diyorum bu adam işini gerçekten biliyor. Carmine Di Giandomenico’nun taramaları gerçekten çok etkileyici. Alışılmış güçlü, kısa ve sert vuruşlu çizimlerin aksine, daha titrek,daha çekingen ama daha fazla ‘kelime yüklü’. Hikaye ile tamamen bütünleşmiş bir tarz. Renklendirenler, Matt Hollingsworth, Marko Djurdjevic ise dönemi anlatan renkleri adeta konuşturmuşlar. Sayfalara bakınca, tavan arasından yıllar sonra çıkan, tozlanmış, yıpranmış bir fotoğraf albümüne bakıyormuş izlenimine kapılabilirsiniz. Gerçekten bir ekip olarak dört dörtlük iş çıkarmışlar.

Genel olarak bir çizgi roman bekleyenler, kesinlikle daha fazlasını göreceksiniz. Eserin en arkasında ise dönemle ilgili çeşitli notlar bulacaksınız. Bir de siyah beyaz resmedilmiş , yine Nazi Almanya’sında geçen etkileyici bir gerçek yaşam öyküsünü bulacaksınız. Ki bu öykü de en az eserin kendisi kadar etkileyici. Nazi’lerin meşhur psikopat bilim adamını da bu hikayede görebileceksiniz. (tabii bu bir süpriz değil) Bu öykü, kahramana  adanmış olup tüm çizgi roman dünyasındaki çizer-yazar tayfasından ne kadar büyük bir destek aldığını da yine kitabın sonunda göreceksiniz. Fazla spoiler vermeyeyim biraz heyecanlanın da gidin alın! (emir kipi)

Çeşitli ve sağlam otoritelerden tam not almış bu çizgi romanın ödüllerinden bazılarına bir bakalım;

• Best Miniseries of 2008 – IGN
• Lo Mejor de 2009 – Zona Negativa
• Favorite Collected Miniseries of 2009 – ComicList
• Best Comic of 2009 – YouOffendMeYouOffendMyFamily
• ComicAttack Top 5 of 2009 list

Özetle karşınızda, koleksiyonunuzda kesinlikle olması gereken nadide parçalardan biri bulunuyor. Yeni başlayanların ise hiç bir sıkıntı çekmeden alıp okuyabileceği, hatta çizgi roman evresine adım atmalarını sağlayacak bir ilk basamak olacaktır. Realiteye paralel giden konusu ile muadilleri arasından sıyrılarak tamamen farklı bir yerde duran bu tek hikayelik çizgi romanı bir şekilde edinmenizi şiddetle öneririm. 

Rise of the Magneto’ya kadar hayallerinizin peşinde koşmaya devam edin. Kalın sağlıcakla!

He wasn’t always Magneto.

X-Men Magneto: Testament İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Beware the Court of Owls,

That watches all the time.

Dünyanın en büyük çizgi roman şirketlerinden biri olan DC,  tüm DC evrenindeki super hero hikayelerinin resetlenip yeni baştan yola çıkılacağını söylediği zaman, kuşkusuz tüm çizgi roman sevenler çok heyecanlanmıştık.  Eh tabii ki de sevindirici bir haberdi bu, düşünsenize süper kahramanların en yenileri bile 30 sene öncesinden başlayan hikayelere sahip. Arada değişik tek ciltlik kısa öykülerin de bulunduğu, pek çok çizer ve yazarın dahil olduğu bir süreç. Hepsi geçtiği dönemin bir takım siyasal, psikolojik izlerini de taşıyor olması cabası..

Bu kadar uzun bir süreden beri gelen bir oluşumda, tabii ki biz koleksiyonerlerin tüm serilere sahip olması mümkün değil. Artık teknolojiden, sahaflardan belki açık artırmalardan faydalanarak bir şekilde arayı kapattık… Kimimiz ise sonradan merak sardık bu fantastik kahramanlara…  Daha fazlasını bilmeliyim dediğimiz anda kendimizi orjin noktasında buluveriyoruz tabii..

Hal böyle olunca DC, girişte bahsettiğim gibi resetlenmiş yeni, gıcır gıcır, bol aksiyonlu, çok sayko, bol emek verilmiş birbirinden nefis serileri piyasaya sürmeye başladı. Biz çizgi roman tutkunları da nefeslerimizi tuttuk ilk ganimetlerimize sahip olmak için heyecanla bekledik.

İlk olarak bahsedeceğim The New 52 serisinden Batman: The Court of Owls Volume 1. Beni tanıyanlar bilirler, Batman benim için tutkudur. Onun gerçekçiliği, karamsarlığı, yarı depresif, çokça hüzünlü, acı ile bütünleşmiş hali, her zaman ciddi ama gururlu, hırslı ve kararlı, oldukça da inatçı ruh hali beni her zaman çok etkilemiştir.  Bir süper kahramandan ziyade öncelikli olarak bir idoldür. Aslında herhangi biri olacak kadar sıradan gibi gelse de bazılarımıza, asla herhangi biri kadar yüzeysel olamayacak derin, kompleks bir karaktere sahiptir. Bunda dolayı benim için her zaman öncelik Batman’dir.

Şimdi gelelim bu çizgi romanımıza; efenim süpersonik derece de harika çizer olan Greg Capullo yeni seride. Kendisinin de aynen Lee Bermejo kadar hayranı olduğumu belirtmek isterim. (Bermejo’yu- Azzarello ile the Joker adlı tek hikayelik öyküden hatırlayabilirsiniz.)  Scott Snyder ise yazar olarak seride bulunuyor.  American Vampire, Detective Comics, Batman, Batman: Gates of Gotham ve Swamp Thing yazarın tanıdığımız eserlerinden bazıları. Jonathan Glapion ise harika taramaları ile karşımızda.

Seriye ismini veren Court of Owls, Gotham şehrininin organize suç grubu ve gizli bir topluluğu. Gücün ve refahın simgesi olan Atinalı baykuş amblemleri antik Yunan dönemlerine uzanır.  Topluluk üyeleri kimliklerini bir sır gibi, baykuş suratlı maskelerinin altında saklarken, grubun destekçilerinin kim oldukları ise soru işareti. Yüzyıllardır var olan antik bir gizli anlaşma olan ve Gotham halkı tarafından şehir efsanesi olduğu var sayılan The Court of Owls, şehrin en bilindik ama dikkat çekmeyen, en eski yapılarında kendilerine yuva yapmış bulunmaktalar. Bu topluluğun etrafı ise Talon adı verilen suikastçiler ile çevrili. Gotham kentinin en eski ve varlıklı ailelerinin bir meçhul(?) cinayetlere kurban gitmesinin ardında kimlerin bulunduğunu kestirmek güç değil bu durumda.  Tabii ki, buna Bruce Wayne’nin ailesi de dahil. Amaç ise tamamen duygusal. Varlıklı ailelerin ortadan kalkması ile elde ettikleri maddi kazançları, politik etki için kullanmaktadır.  Vakti ile sirkte gösteri yapan küçük çocuklar, bu gizli topluluk tarafından kaçırılarak, özel eğitimlerden geçirilir, özel olarak yetiştirilir ve birer Talon haline gelir. Hiç küçümsenmeyecek güce, çevikliğe ve dövüş tekniklerine sahip bu suikastçiler, bu seride Batman’i oldukça zorluyor. Aslında değinilecek çok nokta bulunmakta seride, ama fazla spoiler vermemek ve serinin ağzınızı sulandırması için sadece genel hatlara değinmeyi tercih ediyorum.

Seride Batman’in sağ kolu Robin de bulunuyor. Robin’in konuya dahil olma biçiminden açıkçası çok etkilendim. Ufak bir ipucu vererek sizleri meraklandırayım; burada devreye Joker giriyor.  Bruce’un sadık yardımcısı, onu en iyi tanıyan kişi olan Alfred, komiser Gordon’da hikayede bulunuyor. Ayrıca merak edenler için; Wayne Tower’ı hiç bu şekilde görmemiştiniz. Mükemmel bir hikaye de Wayne Tower’ın temellerinde yatıyor.  Snyder, tower’ın mimarisi için düşündükleri eski hikayeler ile kopmaz zincirler kuruyor.  Kahramanımız bu hikayede, kendi ailesinin başına gelenleri sorgulayıp, yine üstün sorgulama ve şüphe etme kabiliyeti ile doğru izin peşine düşüyor. Ancak Batman burada, bu sene vizyona giren Dark Knight Rises ‘da işlendiği gibi bir düşme, yıkılma evresine de düşüyor. Yalnız buradaki düşüş evresi sadece fizyolojik değil, daha çok psikolojik olarak da kendisini tüketiyor. Bu travma esnasında, Batman’ın deliliğin sınırları etrafında nasıl gezindiğine şahit olacaksanız. Bu ciltte en beğendiğim kısımlardan biri olan,  bu delilik, vazgeçmişlik dalgasında Capullo tek kelime ile kendisini de aşıyor. Sert hatlı çizimler, karanlık tonlar ve kırmızının size alt üst eden etkisi, yıpranmışlık teması Capullo tarafından özenle işlenmiş.  Özellikle dövüş sahnelerinde, çizgi roman mı okuyorsunuz film mi izliyorsunuz fark edemeyebilirsiniz.  Tabii buna bir de benim seriyi okurken, Hans Zimmer’in Dark Knight Rises soundtrack’ini dinlememin de kendi üzerimde ölümcül bir etkisi olduğunu söylemem gerek.  Ayrıca cildin son sayfalarındaki Cover Gallery’de ise size son darbeyi vuracak şaheserler bulunmakta. Huşu içinde bunlara bakarken nefesiniz kesilebilir, benden söylemesi.

Hikaye kilit bir noktada bitiyor ama seri bitmiyor elbette. DC’nin resmi sitesinde serinin devamını inceleyebilirsiniz. Bu kadar harika bir ekip ile hikayenin, tek cilte sıkıştırılmaması gerçekten sevindirici.

Böyle iken, benim gibi tutkunları için adeta bir hazine halini geliyor bu seri. Emekle işlenmiş, gerek görsel olarak gerek içerik olarak sizi fazlası ile tatmin edecektir. Bence bundan yeni bir sinema serisi olur. Hem de enfes olur.  Nolan kardeşlere buradan sesleniyorum, bu fırsat kaçmaz!

Sevenleri zaten çoktan edinmiş olacaktır, ancak henüz başlamamışlar için şiddetle tavsiye edebileceğim bir seri. Gelmiş geçmiş en gerçekçi kahraman olan Batman (aka Bruce Wayne)’i daha yakından tanımak için harika bir başlangıç.

Not: Bruce Wayne’i hiç bu kadar yakışıklı görmemiş olabilirsiniz… (Christian Bale’in affına sığınıyorum burada)

They showed me that the real Gotham.

A city of owls… 

Batman: The Court of Owls ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Önce her şey toz bulutuydu… Büyük patlama, 1985 yılında Alan Moore‘un limitli serisi Watchmen ile başladı.

Çizgi romana yeni bir bakış açısı getiren, yenilikçi vizyona sahip, süper kahraman olgusunu sıfırdan yaratan bu eser, kelimenin tam anlamı ile devrimci bir ruh taşıyordu. Bu fantastik dünyanın tanrıları, Alan Moore  ve Dave Gibbons seriyi bütünleştirmek ve her şeyin bir başlangıcı olduğunu belirtmek adına, prequel (bir nevi ön giriş) olarak,  1940’lı yılların süper kahramanlarının hikayesini konu alan; Rorschach, Minutemen, Comedian, Dr. Manhattan vb serileri yarattılar. Böylelikle Watchmen dünyasının, bu çok katmanlı, yapı söktürücü dünyanın sınırları bir nebze olsun belirlenmiş oldu. O gün bugündür fenomen haline gelen bu seri, uzun süredir etrafta dolanan Watchmen 2 projesi söylentileri ile şimdi yeniden gündemde.

Watchmen’in vaftiz babası olan DC Comics, yakın zamanda Before Watchmen ile bu yeni projeyi teyit etti. Orijinal hikayenin öncesine uzanacak bu projede, 7 ayrı mini-seri bulunuyor. DC Comics sitesinden duyurulan serilerin ve yazar-çizerlerin isimleri de şu şekilde;

Rorschach (4 sayı) – Yazar: Brian Azzarello, Çizer: Lee Bermejo

Minutemen (6 sayı) – Yazar ve çizer: Darwyn Cooke

Comedian (6 sayı) – Yazar: Brian Azzarello, Çizer J.G. Jones

Dr. Manhattan (4 sayı) – Yazar: J. Michael Straczynski, Çizer: Adam Hughes

Nite Owl (4 sayı) – Yazar: J. Michael Straczynski, Çizerler: Andy ve Joe Kubert

Ozymandias (6 sayı) – Yazar: Len Wein, Çizer: Jae Lee

Silk Spectre (4 sayı) – Yazar: Darwyn Cooke, Çizer: Amanda Conner

Her hafta bir sayı yayınlanacak ve her sayıda Len Wein’ın yazıp, John Higgins’in (kendisinden fazla haz etmesem de) resimleyeceği, iki sayfa süren bir ek öykü olan The Curse of the Crimson Corsair sunulacak. Yani çizgi roman içinde çizgi roman olacak. İlk sayının çıkışının yaz aylarını bulacağı belirtiliyor.

Bu arada bir de bardağın öteki yanına da bakmadan geçmeyelim derim.

Bu yeni projede ilginçtir ki bu fenomen’in iki yaratıcısı Alan Moore ve Dave Gibbons bulunmuyor. Hatırlarsanız Alan Moore Watchmen’in filmi çekilirken de filmin çekilmesine itiraz etmişti ve kendi eserinin çizgi roman olduğunu belirtip filmin hiçbir yerinde adının geçmemesini istemişti. DC Comics, Warner Bros.’un bir alt kuruluşu olduğundan ve yayın hakları DC Comics’te olduğundan dolayı Warner Bros., filmi rahatça çekebilmişti. Alan Moore ve Dave Gibbons’un işin içinde bulunmaması konusunda Watchmen severler şimdiden iki farklı gruba ayrılmış durumdalar.

Azımsanmayacak bir kısmı Alan Moore’suz bir Watchmen’in fiyaskodan ibaret olacağı görüşündeler. Diğer bir kısmı ise, DC Comics’in bu fenomenin ününe zarar getirmeyecek bilince sahip, sağlam bir firma olduğu görüşünde. Brian Azzarello ve Lee Bermejo ikilisinin (kendilerinin de sağlam fanları bulunmakta) Rorschach bölümlerini devralmasına sevinen bir Watchmen sever olarak, sadece bu konuda ben de kendimi ikinci gruba dahil edebilirim. (Küçük bir not: Lee Bermejo’yu Joker çizimlerinden hatırlayabilirsiniz.)

Watchmen’in yarım asırdan fazla olan ömrü boyunca, anlatmak istedikleri herşeyi Moore ile aktardıklarını belirten Gibbons, “DC’nin bu girişiminin nedenlerini anlıyorum ve bu girişime dahil olan bütün yazar ve çizerlerin bizim işimize saygı göstermesini diliyorum. Bu yeni eklentilerin dilediği başarıyı yakalamasını umarım,” şeklinde bir açıklamada bulunmuş. Moore ise bunun “tamamen bir utanç” olduğunu belirterek “ben para istemiyorum, sadece bunun gerçekleşmesini istemiyorum” diyerek yeni projeye ne kadar olumsuz baktığını gözler önüne sermiş oldu. Moore’un tavrı anlaşılabilir bir tavır aslında. Sonuç olarak kendi yarattığı hayallere başkalarının dokunmasını istememesi normal. Ancak bu durum karşısında herhangi bir girişimde bulunmayacağını, DC Comics gibi dev bir firma ile bir avukat ordusu karşısında adalet hanımın kollarında teselliyi aramayacağını da belirtiyor. Bu noktadan sonrası ise gerçekten arapsaçı halini alıyor. Basına da önceden yansıyan bazı haberlerde, DC’nin Moore’a yeni Watchmen serilerini yazması koşuluyla Watchmen’in tüm haklarını geri vermeyi teklif ettiğini ve Alan’ın bunu reddediği ya da Alan Moore’un DC tarafından kazıklandığı için Watchmen’le ilgili teklife bir daha yanaşmadığı gibi birbiri ile zıt bir yığın iddia bulunuyor.

Dedikodu savaşları kısmını da geçtikten sonra, oturup bir temiz düşünelim. DC Comics’in, ortalama 25 yıl sonra orijinal bir hikayeyi gerçek yaratıcıları olmadan tekrar ele almak istemesi, bu devrimci ruhlu eseri, öncülü ve ardılları ile devam ettirmekten çok, ticari bir kaygı içgüdüsünden kaynaklanıyor gibi görülmekte. 

Watchmen, Amerikan çizgi romanının kilometre taşıdır. Ayrıca Amerika’daki bir kısım üniversitelerde okutulan tek çizgi romandır. Neden peki? Çünkü tüm Amerika’nın ruhunu yansıttığı için, sadece ve sadece ‘kahramanlar’ hakkında yazıldığı için, muhteşem ve görkemli bir arka plana sahip olduğu için, kalabalık ve ayrıntılı hikayesi için… Kısacası özel olduğu içindir… Dolayısı ile bir mum, diğer mumu tutuşturduğunda ışığından bir şey kaybetmez.

Beklentilerimizi düşük tutmakta fayda var derim. Belki beklenmedik sürprizlerle, eski hikayelerin yeni cesur sahipleri ile de tanışabiliriz…

O halde sözün bittiği yerde ne diyoruz?

Who Watches The Watchmen?..

Watchmen ve Öncesi: Before Watchmen ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.