Geçen yıl Denis Villeneuve‘nün yeni James Bond filmini çekeceği kesinleşmişti. Serinin 26. filmi olacak Bond için çalışmalara henüz başlanmadı. Çünkü Villeneuve, son birkaç yıldır çocukluk hayalim dediği projesi Dune ile ilgileniyor. 18 Aralık 2026 tarihinde vizyona girecek olan Dune, üçlemenin son halkası olarak final yapacak.

Villeneuve, bu filmle birlikte Dune hikâyesini sonlandıracağını çok öncesinde açıklamıştı. Yeni projesinin ne olacağını merakla beklerken, geçen yıl şu an Amazon çatısı altında bulunan MGM Studios ile el sıkışmıştı. Dune: Part 3 sonrasında Villeneuve’nün tüm gündemi 007 alan koduna sahip uluslararası ajanımız olacak.

Ünlü yönetmen Empire ile yaptığı röportajda şu sözlere yer verdi:

Kendi kendime şöyle dedim, “Belki de bu projeye dönmek iyi bir fikir olabilir. Elimdeki malzemeye karşı son derece sert ve tavizsiz olacağımdan emin olmak istiyorum. Rehavete kapılmak istemiyorum. Sırada 007 var ve beni bekliyor. Elimdeki iş bittiğinde beni Arrakis’ten çok uzaklara taşıyacak güçlü bir rokete ihtiyacım olacak, diye düşündüm. Bir sonraki Bond filminin yönetmenliği teklif edildiğindeyse, tam olarak ihtiyacım olan şey bu dedim.

Villeneuve, yeni Bond serisinde ünlü karaktere nasıl bir yaklaşım sağlayacağı merak konusu. Son yıllarını Arrival, Blade Runner ve Dune gibi bilimkurgu filmleriyle geçirdikten sonra yeryüzüne inmesi zaman alacaktır. Bu yüzden James Bond filminin ne zaman yayınlanacağı, ne gibi bir hikâyeyi konu alacağı bilinmiyor. Yeni oyuncularla yola devam edileceği kesin. Fakat daha öncesinde Daniel Craig‘in başrolünde olduğu filmlerdeki gibi bir soft-reset mi yapılacak, yoksa benzer bir yaklaşım mı sağlanacak bilinmiyor.

Denis Villeneuve, Dune 3 Sonrası Tamamen Yeni Bond Filmine Odaklanacak! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

İlk kez 1993 yılında Mike Mignola‘nın kalemiyle ortaya çıkan Hellboy’un yıllar içerisinde sinemadaki sürünüşüne tanıklık ettik. Hak ettiği uyarlama, sanıyorum ki herkes bize katılacaktır, Guillermo del Toro‘nun ellerinden çıkan ilk iki filmdi. Marka yıllar içerisinde tekrar canlandırılmak istense de, seyir keyfi düşük yapımlarla buluştuk. Haliyle vizyonda çakıldılar.

2004’te ilk Hellboy ve devamı olan 2008li Hellboy II: The Golden Army, Mike Mignola’nın çizgi romanlarında ortaya koyduğup anlatımı, olabilecek en iyi şekilde yansıtmıştı. Bunda del Toro’nun öz kaynağa bakış açısı ve elbette Ron Perlman’ın harika performansı da doğrudan etki etmişti. Ancak üçleme tamamlanamadan, yaşanan anlaşmazlıklar ve bütçe sebepleriyle projenin devamı getirilememişti.

Yıllar içerisinde Perlman günah keçisi olarak gösterilmiş, kırmızı makyajı ve onlarca kilo ağırlığındaki ekipmanları giymek istemediği için serinin devam ettirilmediği söylenmişti. Ancak genel kanının aksine, durum bundan daha karışık. Öncelikli olarak Mike Mignola ve del Toro‘nun yaratıcı kararlar konusunda anlaşamadıkları; peşine prodüksiyonun yeni bir Hellboy filmi için bütçe sağlayamaması ortaya çıkmıştı. Sonuçta üçleme bitirilemedi ve The Golden Army’nin sonunda havada kalan bir hikâyeyle kalakalmıştık.

Ron Perlman: “86 yaşıma da gelsem, hazırım!”

Yakın zamanda Deadline’a röportaj veren Ron Perlman da, aynı izleyiciler gibi düşünüyor. Ünlü oyuncu, röportajı sırasında Hellboy II’nin sonunun çok açık olduğunu kabul ediyor: “Orijinal seri üçleme olacaktı. Hellboy II finalinde Liz Sherman’ın ikizlere hamile olduğunu öğreniyorduk. Ayrıca Hellboy’un dünyayı yok etmek üzere çağrılacağına dair anlatılan hikâyelerin hiçbiri ele alınmamıştı.” sözlerine yer veriyor.

Röportajın geri kalanında, Perlman’a role geri dönmesine yönelik sorulan soruya verdiği cevapsa, karaktere duyduğu bağlılığın manifestosu gibi:

Daima üçüncü filmin çekilmesini savunacağım. Guillermo ile üçlemeyi tamamlamak dışında başka bir Hellboy projesinde yer alma gibi bir planım yok. Bu seriyi bitirmek tıpkı bir Yunan destanına benzeyecekti. Kibir, trajedi, kusurlar, kader; içgüdü vs. yetiştirilme tarzı mı? Tam bir macera olacaktı. Şu an 76 yaşındayım fakat bu proje 86 yaşına geldiğimde karşıma çıkarsa, o lanet şeyi yapmaya hazır olacağım.

Tabii bu sözler çok iddialı. Üçlemenin tamamlanması için birçok mucizenin bir arada yaşanması gerekiyor. Açıkçası tamamlanacağına dair hiç ümidim yok. Belki sinemada değil ama iyi planlanmış bir çizgi dizi olarak karşımıza çıkabilir. Tabii del Toro’nun anlatısı devam ettirilmeyecektir. Meksikalı yönetmen, Mike Mignola’nın birçok hikâyesinin harmanlayıp kendi anlatısıyla süslediği bir Hellboy versiyonunu bizlere sunmuştu.

Yine de ara sıra Perlman ya da projedeki diğer isimlerden, bu çok sevilen seri hakkında birkaç söz sarf etmeleri, markanın sevenleri olarak bizleri mutlu ediyor.

Ron Perlman, Tekrar Hellboy Olmak İçin Göreve Hazır ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Önceki yılın Ağustos ayındaki verilere dayanarak yapılan araştırma gösteriyor ki, oyuncuların konsollara gösterdiği rağbet azalmaya başladı. ABD merkezli Circana, önceki yılın Ağustos ayının verileriyle, bu yılki satış rakamlarını karşılaştırdığında ciddi bir düşüşü gözler önüne sunuyor.

Araştırmanın ABD pazarını kapsadığını önceden belirtelim. Eldeki verilere göre Xbox satışları geçen yıla göre %33 oranında, PlayStation satışları ise %25 oranında düşmüş. Bir diğer önde gelen konsol üreticisi Nintendo‘nun Switch konsolundaysa %10luk bir düşüş kaydedilmiş.

Bunun en büyük sebeplerinden birisi, önceki yıl donanım parçalarının fiyatlarının ciddi artış göstermesi. Konsol firmaları, bu artışa karşı gelemeyerek, konsollarının fiyatlarını yükseltmişti. Özellikle veri depolama merkezlerinin yaygınlaşması ve yapay zekânın kullanımının artmasıyla donanım alanında fiyatlar ciddi yükselmişti. RAM krizi halen devam ediyor ve düzelecek gibi de değil. Haliyle son kullanıcının erişmek istediği teknolojik ekipmanların fiyatları da artmaya devam edecek.

Satışların düşmesinin arkasındaki yegane sebep sadece donanım krizinden kaynaklanan zamlar da olmayabilir. 9. nesil oyun konsolları, akıllarda yer edecek markalarla çıkış yapamadı. PlayStation tarafının bu neslin ilk yıllarında, konsola özel oyunları PC tarafına taşıması etkili olmadı. Üzerine son dönemde yaptıkları akıl tutulması yaşatan açıklamaları da eklenince, Sony cephesinde düşüş olması kaçınılmazdı. Aynı durum, sürekli firma alıp hiçbirine düzgün bir oyun sipariş edemeyen Microsoft tarafı için de geçerli.

Birçok analiste göre GTA 6′nın çıkışıyla beraber, konsollara yeniden rağbet başlayabilir. Öte yandan 9. neslin sonlarına gelmiş bulunuyoruz. İki taraftan da yeni nesil konsolların detaylarının gelebileceği söyleniyor. Zamanla göreceğiz.

Konsol Satışlarında Ciddi Düşüş Yaşanıyor ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Matt Dinniman ismi Türk okuruyla yeni buluşuyor olabilir. Kendisi LitRPG türünü ana akıma taşımayı başarmış bir yazar. Özgeçmişinde ufak yalanlar ekleyerek (Photoshop bilmediği halde, biliyormuş gibi davranmış) bir gazetede çalışmaya başlayan Dinniman, kendini evcil hayvan şovlarında bulan bir isim. Burada gözlem ve çizim yeteneğinin daha da farkına varan yazar, ufak ufak kendi evrenini yaratmaya başlamış. Bu sayede biz de Zindan Gezgini Carl ile tanışma fırsatı yakalıyoruz.

Şu bir gerçek ki, yaş ilerledikçe çok uzun serilere başlamak, okurların gözünü korkutuyor. Kendi adıma 35’imden sonra Brandon Sanderson‘a başlamak gibi bir hatada bulundum. Onlarca kitap birçok seri ve devasa bir evrenin beni beklediğini bilmiyordum. Ama okuyacağım. Genel olarak gündem olan kitaplarla da dirsek temasında olmayı severim. Okuma fırsatım olmasa bile temel olarak neyin üzerine oturduğunu öğrenmek ve fikir sahibi olmaya çalışıyorum.

Matt Dinniman ile tanıştıktan sonra uzun serilerden biri de artık radarıma girmiş bulunuyor. Geek kültürüne basmakalıp göndermeler yapmaktan kaçınan, insan doğasına inmeyi ve günümüz tüketim kültürünü taşlamayı seven bir yazar. Zindan Gezgini Carl, Ready Player One romanına benzeyecek diye düşünürken, günün sonunda beni şaşırtmayı başardı.

Şimdi şöyle yapalım derim, testi bombalarımızı ve ayak bakım kitlerimizi şimdilik envanterimize kaldıralım. Çevremizde hoşnutsuz biçimde dolaşan kedilerle göz temasını keselim ve goblinlere isim vermeye biraz ara verelim.

Lanet Olsun Donut!

Zindan Gezgini Carl, LitRPG denilen bir sınıflandırmaya giriyor. Bu tür, Ready Player One tarzı kitaplardan biraz daha farklı bir yerde duruyor. Kitap, genel olarak rol yapma oyunlarının mekaniklerini doğrudan anlatımın bir parçası yapıyor. Evet, seviye almak, yetenek puanı kazanmak var. Ancak bunları detaylı bir biçimde okurla buluşturuyor. Oyun gibi bir dünyada yaşamaktan ziyade, o oyun dünyasının tüm detaylarını anlatıyor. Karakterin kazandığı başarımlardan, silahların sağladığı bonuslara kadar, normalde bir oyunun arayüzünde göreceğimiz bilgileri doğrudan roman metninin bir parçası haline getiriyor.

Kitaba ilk başladığımda, sürekli örneğini verdiğim Ready Player One tarzında bir beklentim vardı. Ancak Ernest Cline’ın anlatısında kültürün parçalarıyla şekillenen bir hikâye var. Ready Player One, oyun kültürünü bir bilimkurgu dünyasının zemini olarak kullanıyorsa, Zindan Gezgini Carl oyunun kurallarını doğrudan romanın fizik yasalarına dönüştürüyor. Bunu her adımda da size hissettiriyor. O yüzden burada anlaşalım derim ve ilginizi çekmeyen bir konuysa, vaktinizi almamak adına yolları ayıralım ve hikâyeye dalalım.

Bu arada korkmaya hiç gerek yok; sürpriz kaçıranlara yer vermeyeceğim. Kitap başlığında da görüldüğü gibi Carl isminde bir karaktere odaklanıyor. Carl, hayatını sahil güvenlik personeli olarak devam ettiren, artık beklentilerini bir hayli düşürmüş bir karakter. Kız arkadaşıyla fırtınalı bir biçimde ayrılıyor. İşin garip kısmı bu noktada eski kız arkadaşının kedisi Prenses Donut ile başbaşa kalıyor. Hikâyenin başladığı bu soğuk gecede, Donut kaçıyor ve Carl onun peşine düşüyor.

O gece Carl’ın ve tüm insanlığın hayatı tepetaklak oluyor. Uzaylıların dünyayı istila etmesi ve milyarlarca insanı anında öldürmesiyle beraber, Carl ve Prenses Donut hayatta kalan şanslı kişiler arasına giriyor. İş burada da bitmiyor tabii ki! Uzaylılar hayatta kalanlara bir şans tanıyor. Yeryüzünde açılan birçok kapıdan girecekleri 18 katlı bir zindana davet ediliyorlar. Büyük ödül ise tüm zindan katlarını temizleyip özgürlüğe ulaşmak. Fakat işin içinde bir bit yeniği var. Milyonlarca insannın akın ettiği bu zindan, bir galaksiler-arası devasa medya şirketi tarafından canlı yayınlanıyor.

Yani Carl, kendini bir yarışma programında buluyor. Yapması gereken tek şey, öldürmek, öldürmek ve daha fazla öldürmek.

İzleyici Sayılarını Artırmanın Yolları

Bu şovun nasıl ilerlediği, Carl ve Prenses Donut’ı nelerin beklediğini anlatmayacağım. Okur olarak sizin keşfetmeniz kitabın çekiciliğini artıracaktır. Burada benim dikkatimi çeken nokta Dinniman’ın, günümüz dünyasını çok iyi irdelemiş olması. Sosyal medya hayatımızın bir parçası değil, artık ta kendisi haline gelmiş durumda. Onlarca platformu kullanarak, anlık sahneler ve birkaç saniyelik videolarla ünlü olmanın yollarını arayan milyonlarca insan var. Yapılan her saçma hareket ya da fenomen olacak sözler bu kişileri ön plana çıkarıyor. Onları daha fazla ünlü ediyor ve daha çok para kazanmalarını sağlıyor.

Zindan Gezgini Carl, görünürde bir video oyununun sahnelenmesi gibi gözükse de aslında bu noktayı fena taşlıyor. Çünkü Carl ve Prenses Donut, hayatta kalabilmek için ekipman toplamaktan ve katil dozer süren goblinleri öldürmekten daha fazlasını yapmak zorunda. Şayet yeteri kadar eğlenceli değillerse, izleyici sayıları düşüyor. Bu da gelecek katlarda onları daha zorlu anlarda zindan içerisinde yalnız bırakıyor. Çünkü izleyiciler sadece izlemekle kalmıyor, abonelik sistemleriyle sevdikleri yarışmacılara ödüller ya da diğer adıyla bağışlar yapabiliyor. Biraz tanıdık geldi değil mi?

Dinniman, esere pandemi yıllarında başlamış. Aslında fikir kafasında epey varmış ancak pandeminin yarattığı gündem nedeniyle, Carl’ın üzerine daha çok yoğunlaşmaya başlamış. Bu süreçte Patreon üzerinden okurlarıyla buluşarak, hikâyenin nasıl şekillenmesi gerektiğine dair anketler açmış. Elbette Patreon takipçileri Carl ve Prenses Donut’u olabildiğince zor durumlara sokmak için ellerinden geleni yapmışlar.

Bu ortaya şunu çıkarıyor. Dinniman, gözlem yapmanın da yanında takipçileriyle sıkı bir temas halinde kalarak onların da tepkilerini ölçmüş. Çok hoş bir detay bana kalırsa. Romanında göndermesini yaptığı noktayı, gerçek hayatta okurlarıyla da denemiş.

Hayatta Kalmayı Unutmayın!

Zindan Gezgini Carl, uzun bir kitap olmasına karşın Matt Dinniman’ın akıcı anlatısı ve heyecanlı olay örgüsüyle su gibi akıp gidiyor. Carl ve Prenses Donut arasındaki dinamik de kitabın en eğlenceli taraflarından biri. Yazar aslında bu iki karakteri, ilerleyen kitaplarda birleştirmeyi düşünmüş. Ancak ilk andan itibaren bir arada olmaları gerektiği hissi çok kuvvetli gelmiş. İyi ki de öyle yapmış çünkü Carl ve Donut arasındaki diyaloglar, kitabı taşıyan en önemli etmenlerden biri.

Prenses Donut, aynı adı gibi hayatını prensesler gibi yaşayan bir kedi. Oldukça zeki ve vurdumduymaz. Yeri geldiğinde tatlı tatlı laf sokmasını da bilen biri (Ve evet, Donut sadece mırlamıyor, uzaylıların yapay zeka sistemleri sayesinde bir insan gibi konuşabiliyor). Carl ise bir et kafa olmaktan çok uzak. Sahil güvenlik personeli olarak haliyle kaslı ve kuvvetli bir model olarak öne çıkıyor. Basmakalıp et kafalı, sporcu bir karakter hiç değil. Gözlem ve olayları irdeleme yeteneği bir hayli yüksek. Birini sevmediğinde onun canını laflarıyla nasıl yakacağını biliyor ya da tehlike anını çok iyi kokluyor.

İkisi arasındaki dinamik yol boyunca karşılarına çıkan düşmanlar, dostlar ve beklenmedik misafirlerle besleniyor. Buna ek olarak medyanın gözleri sürekli üzerlerinde olduğu için rol yapmadan, kendileri gibi davranarak katları inmek zorunda olduklarını biliyorlar. Karşımızda basit anlatısı olan bir kitap yok anlayacağınız. Carl içinde bulunduğu durumdan memnun değil, hayatta kalmalı ve oyunu onların kurallarıyla oynamak zorunda. Sık sık dediği gibi ona kolay kolay boyun eğdiremeyeceklerini sıklıkla gösteriyor.

Son olarak Juno Kitap tarafına da baskı ve çeviri kalitesi için teşekkür etmek gerek. Emre Aygün çevirmenliğindeki kitap, kendine has jargonuyla okurun kafasını karıştırmıyor. Orijinal metinle karşılaştırma şansım olmadı ama anladığım kadarıyla Dinniman, kelime oyunlarını ve yoktan var ettiği kelimeleri örgünün içine serpiştirmeyi seviyor. Bu tarz çevirilerde, doğru noktalara basabilmek önemlidir. Juno Kitap ekipçe şahane bir iş çıkarmışlar. Zaten kitap için şömizli baskı tercih etmeleri de koleksiyoncular için önemli bir detay.

Zindan Gezgini Carl için söyleyebileceğim en büyük sıkıntıysa, türe yakın olmayan okurları ilk birkaç sayfada sıkacaktır. Kendi adıma rol yapma oyunlarını çok seven biri olarak bazen Carl ya da Prenses Donut’a düşen ekipmanların notlarını okumak yorabiliyor. Kaldı ki, şu aşamada Matt Dinniman tüm karakterlere verdiği ekipman, tecrübe puanı, yetenek ve beceri gibi detayları tek tek tutuyormuş. Hatta dosya o kadar büyük bir hale gelmiş ki, kullandığı bilgisayar birkaç kere çökmüş. Bu gibi detaylara boğulmak okur için göz korkutucu çünkü hikâye ilerledikçe takibini yapmak zorlaşıyor.

Bu da benim adıma bir başka sıkıntıyı ortaya çıkarıyor. Şu aşamada Zindan Gezgini Carl için 8 kitap basılmış durumda. Dinniman, iki kitabın daha yolda olduğunu ve finale ulaşacağımızı söylüyor. Bu tarz hikâyelerde, karakterler sürekli aynı şeyleri yaptıkça kitapların okuma keyfi de kaçıyor. Hikâyenin gidişatını çok merak etsem de, örgünün nasıl ilerleyeceği konusunun sürpriz kalmasını istiyorum. Öte yandan okur yorumlarına baktığım kadarıyla, her kitap ile birlikte kendi çıtasını ayarlamayı başarıyormuş.

Son olarak diyeceğim şu ki, Zindan Gezgini Carl kendi okuma yelpazeme aldığım yeni bir türün öncüsü oldu. Hatta kitabı size şöyle satabilirim: Sanki Otostopçunun Galaksi Rehberi ve Ready Player One‘ın bir çocukları olmuş. Ancak ortaya çıkan ürün ebeveynlerinin huylarının bir kısmını alırken, onlar da hiç gözükmeyen bazı becerileri de kendi kendine edinmiş.

Umarım Zindan Gezgini Carl’ın ülkemizde de raf ömrü uzun olur ve sıradaki tüm kitaplara peyderpey ulaşır, Carl ve Prenses Donut’ın maceralarını okumaya devam ederiz. Çünkü ara sıra hayatın tüm keşmekeşinden kopup ciddi şeyler okumaktansa, kafayı boşaltacak eğlenceli şeylere de ihtiyacımız var. O zamana kadar:

Lanet Olsun Donut!

Şov Devam Etmeli! – Zindan Gezgini Carl Kitap İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Fantastik evrenin iki ağır topunun yolları yıllar sonra tekrar kesişiyor. Dungeons and Dragons: World of Warcraft adıyla yayınlanacak olan yeni kural kitabı sayesinde, Azeroth dünyasında D&D kurallarıyla rol yapabileceğiz. Duyurunun ardından bir süreliğine sessiz kalan ekip ufak ufak bilgi parçaları dağıtmaya başladılar. Sonuçta sistemin çıkışına oldukça az bir süre kaldı.

D&D: World of Warcraft için en çok merak edilen kısım sınıf ve ırk kombinasyonlarının nasıl yapılacağı yönündeydi. Dungeons and Dragons, 5th Edition ile 2014 yılından beri büyüyen ve zenginleşen bir sisteme sahip. 2024 yılında çıkan 5.5E olarak adlandırılan yeni kurallarıyla, bu süreç içerisindeki hatalarından ve pürüzlerinden arınmış oldu. Öte yandan 1994 yılından beri oyun dünyasının en önemli markalarından biri olan World of Warcraft, bu süreçte masaüstü rol yapma konusunda paslanmıştı. Sistemin dengeli olması, oyuncuyu ödüllendirirken, oyun yöneticisini de boğmaması önemli.

D&D Beyond forumlarında yayınlanan başlıkta, Azeroth dünyasının 13 sınıfı, net detaylarıyla birlikte tanıtıldı. Yapılan duyuruya göre Azeroth’u masaüstü olarak deneyimlemek isteyen oyuncular, Druid, Hunter, Mage, Monk, Paladin, Priest, Rogue, Shaman, Warlock ve Warrior sınıflarından birini seçebilecek. Ek olarak üç adet Hero Class duyuruldu.

Hero Class tarafında Death Knight, Demon Hunter ve Evoker yer alıyor. Bu sınıfları seçebilmek için oyuncunun 3. seviye karakter yaratması gerekecek. Kurallara göre oyun yöneticisi ve oyuncu arasındaki diyaloga göre bu karakterleri 1. seviyeden başlatmak da mümkün, fakat 3. seviyede elde edilen önemli becerilerden yoksun kalmaları, sınıfların albenisini öldürecek cinsten.

Bunlara ek olarak 9 tanesi yeniden inşa edilmiş şekilde, onlarca alt-sınıf (Subclass) ve 40 adet özelleştirme (Specializations) yer alacak. Her bir sınıfın, World of Warcraft çizgisine doğru bağlı kalmasına ve D&D kurallarını alt etmemesine özellikle çalışmışlar.

Canavarlar, Zindanlar ve Efsaneler

D&D: World of Warcraft için yapılan duyuru bununla kısıtla değil. Oyunun tasarımcılarından Joey Haeck,” Bu kitap kesinlikle D&D oyununuzu bu tür maceralarla doldurmak için kullanabileceğiniz bir takım çantası veya oyuncak kutusu niteliğinde; bence zindanlar da bunu çok iyi yansıtıyor. Elinizde kullanacabileceğiniz birçok araç olacak, ki bana kalırsa oyun yöneticisi ve oyuncular için Azeroth’u keşfetme konusunda çok fazla işe yarayacaklar.” sözlerine yer verdi.

Bununla birlikte kitabın, önceden hazırlanmış standart D&D Campaign kitaplarından farklı olacağı da kesinleşmiş oldu. Oyun yöneticileri, tanıdık mekanlar yerine geniş Azeroth coğrafyasında oyun oynatabilecekler. Tabii ki, bilindik zindanlar ve efsanevi düşmanlar için de çalışmalar yapılmış.

Oyuncular, 1-4 seviyeler arasında Shadowfang Keep; 5-10 seviyeleri arasında Blackfathom Deeps; 11-16 seviyeleri arasında Dire Maul; 17-20 seviyeleri arasında Azjol-Nerub zindanlarını basabilecekler. Bulundukları bölgeye göre 5-10 seviyeleri ve 11-16 seviyeleri için hazırlanmış iki farklı Scarlet Monastery haritası cabası. Tabii ki efsaneni Onyxia’s Lair unutulamazdı. Daha zorlayıcı bir tecrübe için 17-20 seviyeler arasındaki oyuncular için özellikle inşa edilmiş bir kabusu andıracakmış.

Bu haritalar, World of Warcraft’taki zindanların birebir kopyası olarak da hazırlanmamış elbette. Aşinalığı ortadan kaldırmak için tasarımsal açıdan kaynağa sadık kalınsa da, birkaç farklı yol ve alternatif güzergahlar da eklenmiş. Oyunları yemiş bitirmiş oyuncuların biraz daha zorlanacağı yeni bir tecrübe sunacağı kesin.

Son olarak Warcraft evreninin ikonik yüzleri haline gelen efsanevi karakterler için de özel karakter kağıtları hazırlanmış. Jaina Proudmoore (CR 22), Sylvanas Windrunner (CR 23) ve Lich King Arthas (CR 25) oyunda hazır karakter kağıtlarıyla oyun yöneticilerine sunulacak. Yapılan son duyurularda Illidan Stormrage‘e de yer verildi fakat karakter kağıdı detayları paylaşılmadı. Bunun yerine “How do you stat a legend?” başlığıyla hoş bir gönderme videosu hazırlandı.

Dungeons and Dragons: World of Warcraft sistem kitabı, 17 Kasım 2026 tarihinde satışa çıkacak. Set içerisinde bir adet DM Screen, Icecrown Citadel için haritalar ve iki mini-figür yer alacak. Ürün, çıkışının iki hafta öncesinde de dijital formatta D&D Beyond üzerinden Master Tier üyeliğine sahip oyunculara sunulacak.

D&D: World of Warcraft’taki Sınıf Detayları Belli Oldu! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Şu bir gerçek ki, Star Wars markası kolay kolay yok olacak bir isim değil. Hele ki Disney’in bünyesi altına girdiğinden beri her geçen gün büyümeye devam ediyor. Tamam süreç biraz sancılı ve yavaş oldu, fakat önümüzdeki yıllarda daha fazlasına ulaşacağız gibi gözüküyor. Nedense Zero Company bana bunu hissettirdi.

Star Wars: Zero Company, yeni kurulan Bit Reactor‘un büyük çıkışını yapmasını sağlayacak kalitede. X-COM’un eski geliştiricilerinin kurduğu stüdyo, en iyi bildikleri işi, en iyi şekilde oyuncularla buluşturmaya çalışmış. Tur-tabanlı strateji oyunu olan Zero Company, aşina olduğumuz mekaniklere sahip. Elbette kopyala yapıştır mantığının ötesine geçerek, daha eğlenceli kılacak ufak detaylar eklenmiş.

Yıkımın Eşiğindeki Bir Cumhuriyet

Zero Company, tam olarak Klon Savaşları’nın son döneminde geçiyor. Daha öncesinde savaşın ön cephelerinde yer almış Hawk isimli bir karakteri ve ekibinin rolünü üstleniyoruz. Bu paralı asker ekibi, galaksi içerisinde farklı görevlere ve maceralara atılıyor. Oyunun başında Hawk ve ekibinin Gorga isimli bir Hutt’a borçlu olduğunu öğreniyoruz. Amacımız çok seri bir şekilde görevlere gidip para biriktirmek ve galaksinin en sıkıntılı ırkı olan Huttlar ile bağımızı koparmak.

Tabii klasik Star Wars hikâyelerinde olduğu gibi yolumuz farklı bir dönemece giriyor. Cumhuriyet, galaksi içindeki ayrılıkçılara ve işbirlikçilerine yeteri kadar eğilemediği için özel sektöre sırtını dayamaya karar veriyor. Buradan sonra Hawk ve ekibi olarak hem kendi işlerimizi halletmeye, hem de Coil adı verilen garip bir kültün gizemini aralamaya çalışıyoruz.

Buradan sonrası sürpriz kaçıranlara yer vereceği için aslında çok fazla bahsetmek istemiyorum. Ama şunu söyleyebilirim: Oyunun hikâyesi ilk başlarda bana biraz vasat geldi. Eğlenceli ya da ilgi çekici bir yanı olduğunu düşünmedim. Cumhuriyet güçlerinin ve Coil’in işe dahil olmasıyla beraber hikâye ilginç bir hal almaya başladı. Bunun yanı sıra ekibe dahil ettiğimiz üyelerin de kendi ufak hikâyeleri var. Onların yan görevleriyle beraber, sıkı çatışmalara giriyoruz.

Zero Company’de sistemin nasıl işlediğini anlatayım. Aynı X-COM oyunlarındaki gibi bir karargahımız var. Bu üssü geliştirebiliyoruz. Yeni cephanelik, revir odaları, koğuş odaları derken bize oyunda yardımcı olabilecek yapıları buradan hallediyoruz. Oyunun gidişatını etkileyen iki önemli unsur bulunuyor. Biri operasyonlar, diğeri de görevler.

Operasyonlar, doğrudan çatışmaya girdiğimiz bir yer değil. Galaksi haritası üzerindeki son duyumları ve bilgileri incelediğimiz yer. Kazandığımız Intel puanlarıyla, bu harita üzerinde çeşitli kararlar vermemiz gerekiyor. Örneğin, ayrılıkçılar hakkında bilgi sahibi olan illegal tipli karakterlerin olduğu bir gezegen var. Burada doğrudan çatışmaya girmek yerine, Intel puanları kullanarak bazı kararlar vermemiz gerekiyor. Verdiğimiz kararlar oyunun ilerleyen kısımlarında farklı görevlere evrilebiliyor. Aynı şekilde bu kararlar, ekip arkadaşlarımızın tepkilerini de çekiyor. Herkesi mutlu etmek kolay değil en nihayetinde. Bazı zor kararlar, ekipten tepki çekiyor.

Bundan sonrasında da görevler kısmına geliyoruz. Oyun döngüler içerisinde ilerliyor. Görevlerin de son kullanma tarihleri var. Kimi hızlıca çözüm gerektiren, tek bir döngü içerisinde gelip giden görevler. Kimi birkaç döngü boyunca galaksi haritası üzerinde sabit bir şekilde bizi bekliyor. Her döngü içerisinde bir görev yapabileceğimiz için doğru adımları atmak önemli. Hem ana hikâyeyi ilerleten görevler var, hem yan görevler, hem de ekiptekilerin kendi görevleri.

Ekipteki eski klon askeriyle alakalı bir görev dizisi var mesela. Önce operasyon kısmından, eski birlik arkadaşının bir gezegende mahsur kaldığını öğreniyoruz. Burada vereceğimiz kararla beraber bu bir göreve dönüşüyor. Onu kurtardığımızda ekip bağı güçleniyor ve sonrasında işimize yarayacak bilgilere ulaşıyoruz. Tabii para ve ekipman dışında, bunlar da bir hayli önemli.

Ekipmanları görevlerden ya da kara borsa üzerinden temin ediyoruz. Bu arada paranın oldukça az geldiğini söylemeliyim. Her bir satın alma ya da karargah bölümü açma konusunda cimri davranmak önemli. Fakat oyunda iyi eşyalara sahip olmak için de doğru yatırımları yapmak gerekiyor.

Bir Sen Vur, Bir Ben Vurayım

Yazının girişinde de X-COM’a ne kadar benzediğinden bahsetmiştim. Oyunun can alıcı kısmı olan çatışmalar da bir hayli aynı. Tur içerisinde hareket etmek, ateş etmek ya da becerileri kullanmak için AP mevcut. Haritada stratejik hamleler yaparak, görevleri yerine getiriyoruz. Aslında mantık bu kadar basit. Öte yandan birebir X-COM’u kopyalamak üzere kendi baharatlarıyla süslemeyi de başarmışlar.

Her bir karakter, nevi şahsına münhasır. Gerçekten de farklı becerilere ve atış güçlerine sahip olduklarını hissediyorsunuz. Sharpshooter sınıfını yüksek bir konuma koyduğunuzda tüm haritayı domine ediyorsunuz. Soldier sınıfı yakın çatışmada düşmana nefes aldırmazken, Gunslinger -ki ana karakterimi bu sınıf yaptım, acayip eğlenceli- kısa ve seri atışlarla güzel vurkaç taktikleri uyguluyor.

Bu noktada karakterlerin birbirleriyle olan bağı da önemli. Yapılan saldırılarda, diğer karakterlerden destek atışı isteyebiliyorsunuz. Bu sayede aralarındaki bağ artıyor. Görevlere ne kadar beraber gider ve işbirliği yaparlarsa bu bağ o kadar artıyor. Bağ dediğim şey sadece ekrandaki artılar ya da eksiler değil. Doğrudan çatışmayı etkileyecek bonuslar kazanabiliyorsunuz. Birbirlerine yardım ettiklerinde ekstra kritik hasar ya da yan yana çatışırken fazladan yürüme mesafesi gibi bonuslar katılıyor. Bu benim oyun içerisinde hoşuma giden bir detay oldu. Karakterleri sadece haritada sağa sola serpiştirip çatışmaya girmiyorsunuz. Karakterleri beraber kullanmayı ve sinerjik saldırılar ortaya çıkarmayı da öğreniyorsunuz.

Elbette bu tarz oyunların olmazsa, olmazı kalıcı ölümler. Açıkçası türün büyük bir sevdalısı olsam da, karakterlerde kalıcı ölüm olayı biraz keyfimi kaçırıyor. Saatlerce ekipman dizip seviye atlattığınız, para akıttığınız karakterin bir şansızlık sonucu ölmesi can sıkıcı olabiliyor. Kendi adıma bu özelliği kapatmaktan yanayım. Öte yandan oyunun çatışma kısmı zorlayıcı ama saç baş yoldurtacak seviyede değil.

Tur-tabanlı strateji oyunlarının en büyük sıkıntısı, belli bir aşamadan sonra oynanamaz hale gelmesidir. Düşmanlar palazlanır, ekstra saldırılar yapar, canları tükenmek bilmez. Bu da oyunun tıkanmasına neden olur. Zero Company’de düşmanlar aptal değil, sizi sıkıştırmayı ya da kalabalık noktalarda alan etkili saldırılar yapıyorlar. Ama tamamen yenilmez değiller. En zorlayıcı görevlerde bile kendime bir çıkış yolu bulmayı başardım.

Sonuç

Açıkçası Star Wars markası, Disney tarafına geçtiğinden bu yana çok az niş oyun görebildik. Bir süre EA tarafına lisanslandığı için Battlefront dışında elle tutulur bir içerik yoktu. Lisans anlaşmasının bitmesinin ardından, peşi sıra duyurulan Star Wars oyunları oldu. Özellikle Quantic Dream’in yapacağı Eclipse oyunu büyük bir merak konusu. Zero Company ise bana nostaljik duygular hissettirdi.

Bir dönem birçok farklı türde ve içerikte Star Wars oyunu yapılıyordu. Nedense bu büyük markanın her bir oyununun büyük olması gibi bir beklenti yaratıldı. Ya AAA klasmanında olacak ya da canlı servisler ile yüzbinlerce oyuncuya aynı anda hitap etmesi gerekecek. Zero Company’nin hiç böyle bir derdi yok. Tertemiz bir hikâye ve akıcı bir oynanabilirlikle Star Wars evreninde geçen eğlenceli bir oyun olmuş.

Sıkıntıları yok mu? Tabii ki var. Benim özellikle gözüme çarpan kısım animasyon kalitesinin bazı zamanlar saçmalaması. Bunun üzerine bir de kaplamaların geç yüklenmesi, oyunun ortasında birkaç saniye ekrana boş boş bakmanıza neden oluyor. Oyunun inceleme kodunu PlayStation 5 üzerinde denedim ve ara sıra FPS problemi olduğunu gördüm. Aynı durumdan PC oyuncuları da muzdaripmiş. Oyun henüz yeni çıktı sayılır, pürüzlü bir yüzeye sahip. Öte yandan birkaç güncelleme ile daha stabil bir versiyona ulaşacağına inanıyorum.

Genel olarak 30-35 saatlik bir oynama süresi sunan Zero Company, bu yılın keyifli oyunlarından biri olmuş. Oyun sektörü coşkulu aylarına girmeden önce Star Wars hayranlarının göz atmasını diliyorum.

Galakside Huzur Kalmadı! – Star Wars: Zero Company İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

İSTANBUL, Ağustos 2026 – Adını Türk mitolojisindeki efsanevi yeraltı yılanından alan Altkültür Betimleme, Resimleme ve Anlatı Derneği (ABRA) kuruldu. Türkiye’de spekülatif kurgu ve alt kültür disiplinlerinin gelişimine katkıda bulunmak, bu alanları akademik ve sanatsal düzeyde temsil etmek amacıyla yola çıkan dernek; geleneksel ana akım kültür disiplinlerinin dışında kalan; hayal gücü ve spekülatif anlatılara dayalı görsel, yazınsal, dijital ve performatif (cosplay, FRP vb.) yaratıcı alanları tek bir çatı altında toplamayı hedeflemektedir.

Sanatçılar, yazarlar, çizerler, araştırmacılar ve geliştiriciler arasındaki kolektif iş birliğini güçlendirmeyi amaçlayan ABRA Derneği; özellikle genç nesillerin hayal gücünü, estetik algısını ve düşünce becerilerini geliştirmeyi, böylece toplum genelinde yaratıcı ve üretken bireylerin yetişmesine katkı sunmayı misyon edinmektedir.

Yenilikçi ve Etik Sorumluluk Sahibi Bir Dernek Yapısı

ABRA Derneği, klasik dernek faaliyetlerinin yanı sıra çağdaş dünya standartlarını ve güncel teknolojik gelişmeleri de tüzüğüne entegre ederek dikkat çekmektedir. Derneğin öne çıkan çalışma alanları ve ilkeleri şunlardır:

• Katılımcı ve Yatay Yönetim: Sadece yönetimin değil, tüm üyelerin aktif katılımını ve proje süreçlerinde söz sahibi olmasını destekleyen yatay bir yönetim yapısının benimsenmesi; üyelerin kendi projelerini ve çalışma gruplarını dernek çatısı altında özgürce hayata geçirmelerine olanak tanınması.
• Eğitimler, Atölyeler ve Köy Kütüphaneleri: Yazarlık, illüstrasyon, FRP, oyun geliştirme, modelleme ve cosplay alanlarında hem çevrimiçi hem de fiziksel sürekli eğitim programları sunmak; özellikle köylerdeki okullarda ve eğitim kurumlarında kurulacak fantastik temalı kütüphaneler ile okuma köşeleri aracılığıyla çocukların hayal dünyasını zenginleştirmek,
• Yapay Zeka ve Etik: Yapay zeka araçlarının yaratıcı süreçlerde etik kullanımı konusunda standartlar geliştirilmesi ve bu alanda eğitimler verilmesi,
• Ekolojik Duyarlılık (Yeşil STK): Tüm fiziksel faaliyetlerde ekolojik ayak izini en aza indirerek “Yeşil STK” standartlarının benimsenmesi,
• Güvenli Alan ve Erişilebilirlik: Toplumsal cinsiyet eşitliğinin gözetilmesi, “Çocuk Koruma ve Güvenli Alan” standartlarının uygulanması ve engelli bireyler için erişilebilirliğin ön planda tutulması,
• Hayvan Refahı: Sanatsal üretim, sergi ve yarışmalarda doğrudan hayvan hakları ihlaliyle elde edilen materyallerin (gerçek kürk, fildişi vb.) kullanımına ve canlı hayvan gösterilerine izin verilmemesi; etkinliklerde evcil ve arkadaş hayvanların katılımının desteklenmesi.

Güçlü Kurucu Kadro ve Geçici Yönetim

Derneğin kurucu kadrosu ve geçici yönetim kurulu; edebiyat, akademi, sanat, psikoloji ve oyun tasarımı alanlarında uzun yıllardır önemli projelere imza atmış isimlerden oluşmaktadır:

• Devrim Kunter (Yönetim Kurulu Başkanı): Tanınmış yazar, çizer ve eğitimci. Türkiye çizgi roman dünyasında Seyfettin Efendi ve Yabani Dergi gibi önemli işlerin yaratıcılarındandır.
• Galip Dursun (Başkan Yardımcısı): Yazar ve araştırmacı. Pusova, Anadolu Korku Öyküleri, Yabani gibi projelerin yazarlarından ve derleyicilerinden olup Freyja Buluşmaları’nın kurucularındandır.
• Dr. Banu Burçin Öztunç (Sayman): Seramik sanatçısı ve akademisyen. İllüstrasyon, animasyon ve çizgi roman alanlarında araştırmalar yürütmekte ve dersler vermektedir.
• Kevser Şahin (Sekreter): İllüstratör. Çocuk kitapları çizimleri ve bağımsız fanzin Kurukafa’nın kurucularındandır.
• Biğkem Karavus (Yönetim Kurulu Üyesi): Heykeltıraş ve sanatçı. İllüstrasyon, heykel, sinema ve müzik disiplinlerinde aktif çalışmalar yürütmektedir.
• Ömer Tevfik Dilsizoğlu (Kurucu Üye): Psikolog, organizatör, metin yazarı ve anlatıcı. Alt kültür topluluklarına yönelik etkinlikler düzenleyen Ecole de Golem oluşumunun kurucularındandır.
• Dr. Fatih Tepgeç (Kurucu Üye): Akademisyen. Fantastik ve tarihsel anlatılar, masaüstü rol yapma oyunları (TTRPG), LARP, dünya tasarımı, kültürel miras ve deneyimsel arkeoloji alanlarında projeler yürütmekte, aynı zamanda “Yaşayan Truva” projesinde yer almaktadır.

Yoğun İlgi ve Takvimdeki İlk Etkinlikler

Ağustos ayı başında resmi kuruluşunu tamamlayan ABRA Derneği, kısa sürede beklenmedik bir ilgi görerek Türkiye’nin dört bir yanından sanatçı, akademisyen, üretici ve alt kültür severleri bir araya getirdi.

Ağustos ayı sonunda Yucon kapsamında düzenlenen panelle ilk adımlarını atan dernek; Eylül ayında ise Kadıköy Çizgi Festivali ve Gaming İstanbul (GIST) bünyesinde gerçekleştirilecek panel, atölye ve stant çalışmalarıyla kitlesel buluşmalarına devam ediyor. ABRA Derneği’nin vizyonu, projeleri ve üyelik süreçleri hakkında doğrudan bilgi almak, ekiple tanışmak veya çalışmalara katkı sağlamak isteyen tüm katılımcılar festival alanlarındaki dernek stantlarını ziyaret edebilirler.

Kapımız Tüm Alt Kültür Severlerine Açık!

ABRA Derneği, üyelik süreçlerinde kapsayıcılığı ön planda tutmaktadır. Tüzük gereğince, bu alanlarda halihazırda basılı veya dijital eseri olan üreticilerin yanı sıra; henüz somut bir eseri bulunmayan ancak türün takipçisi olan, kendini geliştirmek isteyen veya dernek çalışmalarına uzmanlığı doğrultusunda katkı sunmayı hedefleyen tüm bireyler üyelik başvurusunda bulunabilmektedir.

Dernek hakkında daha fazla bilgi edinmek, çalışmaları takip etmek ve üyelik başvurusunda bulunmak için resmi iletişim kanalları üzerinden irtibata geçilebilir.

İletişim Bilgileri:

• Websitesi: abradernegi.org (Yapım aşamasında)
• Instagram: @abradernegi
• Twitter (X): @AbraDernegi
• Üyelik Başvuru Formu: Link

ABRA Derneği Kuruldu ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Hatırlar mısınız, bir dönem Rogue-like türünde, sürüsüne bereket oyun vardı. Tür son yıllarda evrim geçirerek farklı türlerdeki oyunlar dirsek temasına girdi. Daha da palazlandı, detaylandı. Hatta kendi içinde alt kollara bile ayrılmaya başladı. O ilk dönemde sessiz sedasız ortaya çıkan bir oyun vardı: FTL: Faster Than Light. Saatlerimi, günlerimi harcadığım bu oyunun çekirdek mekaniklerinden etkilenerek yapılan Fogpiercer‘ın önü bir hayli açık.

Mad Cookies Studio isimli ufak ve yeni bir bağımsız ekip tarafından geliştirilen Fogpiercer, Rogue-like elementleri, kart destesi oluşturma ve strateji türüyle buluşturuyor. Amacımız basit, ama pek eğlenceli. Soğuk sislerin sardığı bir coğrafyada, trenimizle A noktasından, B noktasına ulaşmaya çalışıyoruz. Tüm vagonların düzgün çalışması, başımıza üşüşen haydutları egale etmemiz mühim. Bu yolcukta en büyük yardımcımız, rastgele elimizde biriktirdiğimiz kartlarımız.

Bir Tren Yola Çıkar

Fogpiercer, oyuncuya detaylı ve geniş bir hikâye anlatan yapımlardan değil. İlk bakışta Frostpunk‘ın ray üzerinde giden versiyonu mu olacak diye düşündüm fakat karşımda çok iyi bir FTL uyarlaması çıktı. Güçlü bir lokomotifin çektiği vagonlarımızı güçlendirip çeşitli yollara bölünen tren yolları ağında ilerlememiz gerekiyor. Bu yolculukta, değerli kargomuza çökmek için karasinek gibi avuçlarını ovuşturan haydutlar bulunuyor. Tren raylarında önümüzü kesip vagonlarımızı sıkıştırıyorlar. Gerek top atışlarıyla, gerek yakın mesafeden vuruşlarla yolculuğumuzu bitirmenin derdindeler.

Oyun, basit Rogue-like mekanikleri üzerine kurulu. Her seferinde yeni bir yolculuğa çıkıyorsunuz. Yolculuk boyunca edindiğiniz ekipmanlar, siz bölümü bitirene ya da lokomotifin anahtarlarını haydutlara teslim edene kadar elinizde kalıyor. Ancak her yeni serüvende, kalıcı olarak kazandığınız bazı özellikler oluyor. Buna ek olarak her bir vagonun farklı özellikleri ve güçleri bulunuyor. Bu vagonlara atanmış görevleri ve beklentileri ne kadar hızlı karşılarsanız, destenize ekleyeceğiniz daha güçlü kartlarınız oluyor.

Anlayacağınız, ilk birkaç saatlik oynama süresinde, oyun sizi baya bir sıkıştırıyor. İlk birkaç bölümü geçene kadar zorlanıyorsunuz. Fakat her seferinde yeni gelen ekipmanlarla tren yolculuklarımız birkaç istasyon öteye geçmeye başlıyor. Oyunun hızlı oynanabilirliği, kart toplama mantığının basitliği, tekrar tekrar oynamaya olanak sağlıyor. Zaten kendi adıma oyunu yaklaşık 10 saat kadar oynadım. Final düşmana birkaç kere ulaşmama rağmen başarılı olamadım. Bazı noktalarda, sıkı taktikler yapmak gerekiyor, ki buraya da sonrasında geleceğim.

Bu süre içerisinde daha henüz açamadığım, üç farklı makinist de var. Evet, oyunda lokomotifleri kontrol eden ve ekstra özel kartlar sağlayan kahramanlarımız var. Yolculuk boyunca yapacağınız doğru saldırıları ve kararları kümülatif olarak biriktirip özel güçlerini açabiliyoruz. Özellikle sıkışık savaşlarda ve bölüm aralarındaki boss savaşlarında hayat kurtaran kartlar veriyorlar.

Trenimiz Klimalı ve Top Atışına Uygundur

Fogpiercer’da oynadıkça ve görevleri tamamladıkça, dediğim üzere yeni kartlar açılıyor. Şimdi burada biraz savaş mekaniklerinden bahsetmekte fayda var. Sonuçta bir tren kullanıyoruz ve raylar üzerinde gitmekten başka çaremiz yok. Treni ileri ya da geri hareket ettirebiliyoruz. Buna karşın araçlarıyla yolumuzu kesmeye çalışan haydut çeteleri, sinek gibi vagonlarımızın etrafında cirit atıyor.

Başı çeken lokomotifi korumak önemli. Başı çekmesi dışında bazı pasif güçler sağlıyor. Sonrasında koruma sağlayan bir vagonumuz ve tabii ki saldırılar için çeşitli vagon tipleri bulunuyor. Başlangıçta üzerinde obüs ve minigun olan saldırı vagonları var. Oyunda ilerledikçe tesla bobini oturtulmuş vagonlara kadar ilerleyebiliyorsunuz. Her bir saldırının sahadaki stratejik konumları farklı. Minigun yakın mesafede ölümcül saldırılar yaparken, obüs takılı vagonla uzak mesafelere, alan saldırıları yapabiliyoruz.

Burada oyunun bir başka etkilendiği yapım aklıma geldi. Yine FTL’nin geliştiricisi Subset Games‘in bir başka oyunu olan Into the Breach aklıma geldi. Bu oyunda saldırıları eş zamanlı planlayıp sahada farklı avantajlar sağlayabiliyorduk. Yani şöyle oluyor: Düşman araçları nereye saldıracaklarını ya da nereye hareket edeceklerini önceden bildiriyor. Tur bize geçiyor, sonrasında saldırılarımızı buna göre planlıyoruz.

Obüs vagon ile yapacağınız saldırılar etrafındaki araçları ileri-geri ittirebiliyor. Bunu kendi avantajımıza kullanıp düşman saldırılarını birbirine yönlendirebiliyoruz. Ek olarak, bazı bölümlerde çevresel faktörler var. Haritalar zaman zaman daha dar olabiliyor. Bu noktada düşmanları kanyondan aşağıya ittirebiliyor ya da bir sonraki tur karşılarına çıkacak buz duvarlarına çarptırabiliyorsunuz.

Her bir bölüm farklı stratejik planlama gerektiriyor. Bu açıdan oynama süresine ekleme yaptığı aşikar. Her seferinde farklı kartlar ve saldırılar da elde edeceğinizi düşündüğünüzde, her bir tur farklı şekilde sonuçlanabiliyor. Hatta şöyle söyleyeyim, tek bir kart ile aslında kaybettim dediğiniz oyunu çevirebiliyorsunuz. Aynı şey diğer yönde de geçerli. Örneğin, bir savaşı çok kolay geçeceğimi sanarak tüm düşman saldırılarını birbirlerine çevirecek bir yol keşfettim. Fakat planlamadığım nokta araçlardan biri saldırılardan dolayı raylara itilmiş bulundu. Tek canı ve hiç kalkanı olmayan lokomotifim araca çarpıp perte çıktı. Fogpiercer bu açıdan ödüllendirici olduğu kadar sahayı okuyamayan oyunculara karşı da acımasız davranabiliyor.

Sonuç

Fogpiercer için çok daha fazla söylenebilecek pek bir şey yok. Genel olarak grafik arayüzü, böylesine bir oyun için derdini anlatacak düzeyde. En basit PC sistemlerinde bile rahatlıkla çalışır. Öte yandan ses efektleri ve müzikleri için kefil olamam. Bize oyunun basın sürümü gelmişti ve tam olarak yayınlanmamıştı. Belki çıkışıyla beraber müzik kütüphanesine birkaç farklı parça eklenebilir. Ancak şu haliyle, her bölümde yarım dakikalık aynı müziğin tekrar tekrar çalması kulağı tırmalamaya başlıyor.

Yaz sıcaklarının daha geçmesine çok vakit var. İddialı yapımların gelmesine az kaldı fakat şu aralar kafa dağıtmalık bir içerik arıyorsanız, Fogpiercer’ı her tarzdaki oyuncuya gönül rahatlılığı ile önerebilirim. Hızlı oynanabilirliği, öğrenme eğrisinin düşük olmasıyla birkaç saatlik kafa dağıtmaya uygun. Çıkış fiyatı da uygun olursa, aldığı paranın hakkını defalarca verecek bir yapım.

Subset Games yıllardır yeni fikirlerle karşımıza çıkmıyor. Öte yandan Fogpiercer, bu yapımların yerini dolduracak bir oyun. Bir tur daha oynayayım hissini çok güzel yansıtıyor. Bence en büyük başarısı da burada yatıyor.

Lokomotifim Şekil, Önümden Çekil! – Fogpiercer İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Damien Leone, 2016 yılında Terrifier ile korku sineması hayranlarına yepyeni korkular aşılamıştı. Leone’nun yolu bundan sonra sonuna kadar açılacak ve filmini bir seri haline getirecekti. Terrifer‘ın son filmi üzerinde çalışan Damien Leone, büyük bir sürpriz yaparak yeni projesini duyurdu.

Lionsgate’in dağıtımcılığını yapacağı filmin yönetmenliğini, yazarlığını ve yapımcılığını Damien Leone üstlenecek. Filmin ismi Tortures of the Damned. Fakat film hakkında sadece ismini biliyoruz. Ne yönetmen Leone’dan, ne de Lionsgate’ten daha fazla bilgi gelmedi. Art the Clown gibi korku sinemasına yepyeni bir karakteri kazandıran Leone’dan, daha azını kimse beklemiyor. Bir de üstüne üstlük, Sam Raimi ile beraber çalışma şansı olacak.

Tortures of the Damned, Sam Raimi’nin de ortağı olduğu Ghost House Pictures stüdyosu tarafından çekilecek. Raimi, bir nevi ortak yapımcı olarak görev alacak. Lionsgate ise duyurunun ardından şöyle bir açıklama yaptı.

Çok sevilen ‘Terrifier’ serisinin ardından, Damien Leone ile ilk orijnal filminde ortaklık yapmaktan inanılmaz derecede gurur ve heyecan duyuyoruz. Lionsgate, olarak Damien’in kariyerini, hayranları gibi yakından takip ediyoruz. Kendisi eşsiz bir vizyona sahip ve gerçek bir korku ustası. Cesur yeni projesini beyaz perdeye taşımaya ve dünya çapındaki hayranlarıyla bağ kurmasına yardımcı olmaktan heyecan duyuyoruz.

Damien Leone, Terrifier 4 filminin çalışmaları bittikten sonra yeni projesine yönelecek. Ona bu yolda Sam Raimi’nin de yardım edeceği belirtiliyor. Raimi ise şu aralar bir hayli yoğun. Kült yapım Magic için yeniden uyarlama çalışmalarına yeni başlamıştı. Bu iki korku üstadından, ortaya yepyeni fikirler çıkacağını düşünüyorum.

Terrifier Filminin Yönetmeni Damien Leone’nun Yeni Filmi Geliyor: Tortures of the Damned ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Aralık 2023’te düzenlenen Jump Festa etkinliği sırasında, beklenmedik bir haber duymuştuk. Wit Studios, 1999’dan beri devam eden One Piece animesini tekrar uyarlayacağını duyurmuştu. O zamanda bu yana, basına pek bir bilgi yansıtılmamıştı. Etrafa dağılan ekmek kırıntılarıyla yetinmek zorunda kalmıştık.

Aslıdna bu yeni bir haber değil fakat stüdyonun başkanı George Wada, konu hakkında ilk kez resmi ağızdan konuşmuş oldu. Bilmeyenler için hızlıca bahsetmek gerekirse, One Piece mangası 1997 yılında başlamış, 1999 yılındaysa animesi Toei Animations tarafından yayınlanmaya başlamıştı.

Yıllar içerisinde manga ve anime arasındaki makasın kapanmasıyla ve bütçe kesintileriyle kalitede ciddi bir düşüş olmuştu. Aynı animasyonların tekrar tekrar kullanılması, ses efektlerinin halen en başındaki düşük kaliteyle karşımıza çıkmış olmaları ve yavaş temposu yüzünden ciddi eleştiriler almaya başlamıştı. Özellikle Fishman Island olarak bilinen dönemin, çizim ve animasyonlarının facia olması nedeniyle, serinin en sıkı hayranları tarafından bile eleştirilmişti.

Bu yıla girerken, Toei Animation, yeni yönetimiyle beraber önemli açıklamalarda bulunmuştu. Bunlardan biri de, One Piece animesini artık her hafta yayınlamayacakları olmuştu. Nisan ayı itibariyle başlayan Egghead Island bölümleriyle beraber, her yıl sadece 26 bölüm yayınlanacağı açıklanmıştı. Hem tempoyu düzgün oturtmak, hem de animasyonların hakkıyla yapılması adına bu karar verilmişti.

Wit Studious Sahneye Çıkmaya Hazırlanıyor

Bunlar süregelirken, Netflix için The One Piece adıyla Wit Studios’a sipariş verilmişti. Ancak 2023 yılından beri pek bilgi alamamıştık. Bu yeni yorumlama, mangaya daha doğrudan bağlı olacak şekilde anlatılacak. Çizimler ve animasyonlar, yeni nesil anime izleyicilerinin aşina olacağı şekilde hazırlanacak. Sütdyo başkanı Wada, “Modern teknikleri kullanarak, Oda’nın istediği şekilde ve en iyi sunum yoluyla hikâyesini anlatacağız” sözlerine yer verdi.

Serinin ne aşamada olduğu henüz bilinmiyor. Ancak ilk duyurular çıkış tarihini Şubat 2027 olarak gösteriyor. Netflix, bu konuya ciddi yatırım yapmış durumda. Şu aralar Live-Action One Piece dizisinin üçüncü sezon çekimleri devam etmekte. Bir yandan yeni izleyicilere de One Piece hikâyesini, mangaya en uygun şekilde sunmak istiyorlar.

Bölümlerin yaklaşık 40-50 dakika arasında olacağı, 60 bölümde anlatılan East Blue Saga kısmının, 7 bölüme sığdırılacağı söylenmekte. Yani neredeyse bir sezon içerisinde Luffy’nin Grand Line’a hızlıca geçişini göreceğiz.

Wit Studios, daha öncesinde Attack on Titan, SPY x FAMILY ve Vinland Saga gibi ilgi çekici ve alkış toplayan serilerin arkasındaki firma. The One Piece projesinin başında, Attack on Titan’ın animasyon departmanından sorumlu Masashi Koizuka yer alacak. Öte yandan orijinal seslendirme ekibinin yer alıp almayacağı halen meçhul. Ekibin bir hayli yaşlanması, Franky’i seslendiren Kazuki Yao‘nun emekliye ayrılması, yeni bir ekiple yola devam edileceği yönündeki ihtimalleri güçlendiriyor.

The Wit İmzalı The One Piece Daha Hızlı İlerleyecek ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Marvel Studios ile yaşadığı anlaşmazlıkların ardından Warner Bros. tarafından havada kapılan ve DC Evreni’nin başına getirilen James Gunn, sıradaki filmlere yakından müdahale edecek gibi duruyor. Gods and Monsters altında çıkan DC filmleri, gişede pek istediği etkiyi yaratamadı. Superman’in çizgi roman havasına yakın duruşu, Flash ve Black Adam gibi filmlerin eleştiri yağmuruna tutulması ve son olarak da Supergirl filminin ortalama bir seyir zevki sunmasının ardından, bazı değişiklikler yaşanabilir.

Şu aşamada DC filmlerinin nereye varacağına dair, sevenlerinin pek bir ilgisi yok. Karanlık tondaki yapıdan uzaklaşılıp daha renkli ve çizgi roman anlatısına yaklaşan filmler, ortalama bir izleme süresi sunsa da, beklentileri bir türlü karşılayamadı. Bu açıdan evren içerisinde en çok merak edilen proje elbette yeni Batman filmi: The Brave and the Bold.

Bu arada açıklık getirmek lazım. Bu yeni Batman filminin, Robert Pattinson‘ın başrolünde yer aldığı filmlerle alakası olmayacak. Matt Reeves tarafından yönetilen filmler, bu evrenin dışında bir yerde olacak. Aynı Joker filmlerine ve Penguin dizisine olan yaklaşımları gibi.

Batman: The Brave and the Bold Ne Anlatacak?

The Brave and the Bold, yeni bir Batman hikâyesi olarak önümüze sunulacak. Yeni Batman’in orta yaşlarda bir Bruce Wayne olması ve hikâyenin de doğrudan, oğlu Damien Wayne‘e yöneleceği belirtiliyor. İlk duyuru sırasında filmin The Flash’in yönetmeni Andy Muschietti tarafından çekileceği duyurulmuştu. Ancak son gelişmelere göre James Gunn, üstlenici yapımcı rolünden uzaklaşıp yönetmen koltuğuna geçmek istiyormuş.

DC Evreni’nin en merak edilen filmi olduğu için kendini mi ön plana çıkarmak istiyor ya da filmlerin gidişatından memnun olmadığı için ipleri eline mi almak istiyor; orası bilinmiyor. Öte yandan içeriden sızan bilgilere göre Batman filminin senaryosu Christina Hodson‘ın kalemiyle tamamlanmış durumda. Hodson, daha öncesinde Harley Quinn’i merkezine alan Birds of Prey, The Flash ve Transformers’ın yan projesi Bumblebee filmlerinin yazarlığını yapmıştı.

Aktarılan bilgilere göre Gunn ve yönetim ekibi, ortaya çıkan senaryodan çok memnun kalmışlar. Ünlü yönetmeninin, sıradaki Superman filmini çektikten sonra yeni Batman filmi, The Brave and the Bold’ın başına geçeceği yönünde kuvvetli söylentiler var.

Filmin başlığına Batman yazıp oğlu Damien Wayne’e yani Robin’e yönelik bir film çekmek ne kadar mantıklı, bilemiyorum. Son dönemde birçok farklı yönetmen, kendi Batman anlatılarıyla karşımıza çıktı (Hiçbiri, gözümde Nolan’ın Üçlemesini geçebilmiş değil). Belki de artık standart Batman hikâyelerinden ziyade, Bat-family diye de bilinen o meşhur ailenin etrafında dönen entrikalara, hikâyelere yönelmek mantıklı olabilir. Öte yandan standart sinema izleyicisine hiç ilgi çekici gelmeyip gişede yere çakılabilir.

James Gunn, Yeni Batman Filminin Yönetmen Koltuğuna Oturabilir ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Pandemi döneminde, işsiz kalıp yazdığı romanı Amazon üzerinden kendi kendine yayınlayan Matt Dinniman, şu aralar fantastik/bilimkurgu edebiyatın göbeğindeki isimlerden biri haline geldi. Geçimini kedi şovlarında çizim yaparak sağlayan Dinniman, Dungeon Crawler Carl ismindeki serisiyle bir anda ün kazandı.

Eğlenceli ve komik bir anlatıya sahip Dungeon Crawler Carl romanın henüz elime alıp inceleme şansım olmadı. Ancak konusu bir hayli ilgi çekici. Uzaylıların Dünya’yı işgal etmesinin ardından, onların eğlence programlarına meze olan Carl ve eski sevgilisinin kedisi Princess Donut‘un maceralarını anlatan seri, küresel bir fenomene dönüşmeyi başarmıştı. Son olarak 8. kitabı yayınlanan Dungeon Crawler Carl için bir de dizi projesi üzerinde çalışılıyordu.

Peacock tarafından yayıncılığı üstlenilen dizinin arkasında Family Guy’ın yaratıcısı Seth MacFarlane olacak. Dizinin yazar kadrosunun başındaysa Thor: Ragnarok’ta da görev alan Chris Yost yapacak. Bu haberler aslında ilk kez geçen Nisan ayında ortaya çıkmıştı. Fakat Deadline‘da yer alan bir habere göre Peacock, projeye hız vermiş durumda.

Yayıncı kuruluş pilot bölümü beklemeden, projeye yeşil ışık yaktı. Kaldı ki bu tarz cüretkar bir hareketi yapabilen çok az marka var. Bunların arasında Rings of Power, House of Dragon gibi markaların olduğunu hatırlatmak gerek. Seriye olan güven ve beklenti o kadar yüksek ki, beklediğimizden daha erken bir tarihte Dungeon Crawler Carl dizisini izleyebiliriz.

Dizinin çekimleri MacFarlane’in kendi stüdyosu olan Fuzzy Door tarafından yapılacak. Bu arada kitabın yazarı Matt Dinniman, bir süre önce Instagram hesabı üzerinden paylaşımda bulunarak, dizi hakkında daha fazla bilginin yakında açıklanacağını duyurdu.

Dungeon Crawler Carl Dizisi İçin Gaza Basıldı! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.