Merhaba frpnet okurları, ben Oğuz Kaan. Kabakçığın Hayatı’nı (Ma Vie de Courgette) inceledikten sonra aynı yönetmen Claude Barras’ın yeni filmi Sauvages’a (Savages, 2024) geçtim ve bu adam duyguyu nasıl bu kadar rahat verebiliyor diye içimden geçirdim adam şahane birisiymiş hiç bilinmiyor. 2016’da stop-motion’la çocukluk yaralarını saran Barras, bu sefer Borneo ormanlarında iklim aktivizmini 101 seviyesinde, hem eğlenceli hem de vurucu bir şekilde anlatıyor. Fazla didaktik olmadan, tam bir ekolojik anlatı olmuş.
Ana Fikri
Film, 11 yaşındaki Kéria’yla açılıyor. Borneo’nun tropik ormanlarının kenarında, babasının palmiye yağı plantasyonunda yaşıyor. Annesi Penan yerlilerindendi ama Kéria kendi köklerine pek ilgi göstermiyor. Bir gün terk edilmiş bebek orangutan Oshi’yi buluyor ve ona annelik yapmaya başlıyor. Derken kuzeni Selaï ortaya çıkıyor; orman tahribatı yüzünden ailesi yerinden edilmiş, o da sığınmak zorunda kalmış. Üçlü (Kéria, Selaï ve Oshi) birlikte ormanlarını, atalarını ve doğayı tehdit eden şirketlere karşı mücadele veriyor. Konu ağır gibi duruyor değil mi? Ama film bunu öyle güzel, öyle incelikli işliyor ki izlerken hem gülüyor hem düşünüyorsunuz hem de içiniz sızlıyor.
Karakterler
Karakterler yine çok iyi işlenmiş. Kimse saatlerce nutuk atmıyor, herkesin derdi bakışıyla, bir cümlesiyle, bir hareketiyle belli oluyor. Kéria’nın köklerini keşfetme yolculuğu, Selaï’nin öfkesi, Oshi’nin masumiyeti… Hepsi birbirini tamamlıyor.
Animasyon ve Detaylar
En sevdiğim yanı detaylar. Stop-motion animasyon burada zirve yapmış. O tropik orman sahneleri, yapraklar, ağaçlar, orangutan tüyleri, su damlaları… Her karede emeği, ustalığı hissediyorsunuz. Renk paleti hem canlı hem hüzünlü; orman hem cennet gibi hem de yavaş yavaş yok oluyor. Kuklalar o kadar canlı ki, özellikle Kéria ve Oshi’nin arasındaki bağ sahneleri kalbinizi eritiyor. Çocukluk anılarınız, o “doğayı korumak istiyorum” hissimiz hemen devreye giriyor.
Yönetmenin Tarzı
Barras’ın “basitlik ve minimalizm” tarzı yine devrede, ama bu sefer daha büyük bir dünyada. Barras duyguyu anlatacağı şeyi çok rahat veriyor; önceki filmdeki gibi gereksiz dramatikleşmeden, doğal ve samimi ilerliyor. 86 dakikada hem coming-of-age hikayesi hem de iklim aktivizmi dersi veriliyor. Yetişkinler “ulan haklılar” derken, çocuklar da “ormanı kurtaralım” diye heyecanlanıyor. Tam “çocuklar için aktivizm 101” ama asla sıkıcı değil.
Genel Değerlendirme
Kısacası Sauvages, Claude Barras’ın stop-motion’la doğayı, yerli halkı ve geleceğimizi savunduğu harika bir yapım. 2024’te vizyona girmesine rağmen (Cannes’da da gösterildi) hâlâ taptaze ve gerekli. Hem eğlenceli hem düşündürücü hem de umut verici. Büyük küçük herkes izlesin, ormanlarımızı korumak için bir adım atsın.
