Dark Souls sevenler biraz yaklaşın. Sevmeyenler de bir şans versin. Korkulacak bir durum yok.

Darksider 3’ün yaratıcıları olan Gunfire Games’in yeni oyunu olan “Remnant From the Ashes” her ne kadar looter shooter tarzı bir oyun olsa da fazlasıyla “Dark Souls” öğeleri içeriyor. Size biraz garip gelmiş olabilir. Tabiri caiz “Sıka sıka” gittiğimiz bir oyunda size nasıl bir gerilim yaşatabilir sorusuna bu oyun cevap vermiş. Yanan ateş yerine kristal kullanılmış. Öldüğünüzde son kontrol noktası olan bu kristalden devam ettiğiniz ve hali ile bütün öldürdükleriniz yaratıkların tekrar geri geldiği bir oyun. Dark Souls’daki kadar ölmüyorsunuz ve en azından topladığınız eşyalar gitmiyor, bir önceki öldüğünüz yere gidip bir şeyleri geri almaya çalışmıyorsunuz. Mekaniklere derinlemesine girmeden önce oyunun konusu ne ona bakalım.

Oyunun Konusu Ne?

Sağlam konu veya karakter etkileşimi bekleyen arkadaşlar biraz hayal kırıklığına uğrayacaklar. Zamanında John Carmack’ın bilgisayar oyunlarında hikaye kısmı nasılsa, bu oyunda da durum ona yakın. Kısaca, kıyamet sonrası dünyada etrafı Root adındaki yaratıklar istila etmiş, insanlar kendilerine sığınacakları yerler bulmuş ve hayatta kalma mücadelesi vermekteler. Siz de yarattığınız karakter ile uzun bir yol macerasına çıkıyorsunuz. Oyunun genel mekaniklerinin anlatıldığı kısa bölümü geçince kendinizi Ward 13 denen bir sığınakta buluyorsunuz. Macera da bundan sonra başlıyor. Soulsborne oyunlarındaki gibi bulduğunuz eşyalar ile ya da karşınıza çıkan yaratıkların hikayeleri üzerinden giden bir hikaye örgüsü yok.

Oyunda gideceğiniz ortamların atmosferi çok güzel olsa da, oyunda ilerlemeye başladıkça dünyayı ve hikayeyi görevler üzerinden tanımaya ve anlamaya başlıyorsunuz. Bu yüzden konu bana zayıf geldi. Zaten bundan sonra siz de çok konu olayını kafanıza takmıyorsunuz.

Karakter Yaratma ve Sınıf Sistemi Var Mı? Ne Kadar Geniş?

Karakter yaratmak öyle Skyrim’deki gibi detaylı değil. Birkaç dakika içerisinde yüz şekli saç şekli ve karakter sesinizi seçip oyuna hızlıca giriyorsunuz. Oyunda sınıf olarak düşünebileceğiniz üç tane arketipten birini seçiyoruz. Bunları aslında sizin tercih edeceğiniz uzak mesafe, orta ve yakın mesafe olarak gruplanmış farklı silah ve zırh setleri. Tam olarak sınıf değil çünkü oyunda yeterli kaynağınız var ise diğer zırhları ve silahları kullanabilirsiniz ve farklı kombinler yapabilirsiniz. Yolda silah ve zırh çok fazla karşınıza çıkmayacak o yüzden çoğunlukla cephane, hurda ve çeşitli metaller toplayacaksınız. Bu sayede sık sık silah değiştirmeyeceksiniz.

Maceranız boyunca toplayacağınız hurdayı para olarak kullanıp iksir, bandaj, antidot gibi tek kullanımlık eşyalar alabiliyorsunuz. Aynı zamanda çeşitli ham maddeler bulup, Ward 13‘te silahlarınızı ve zırhınızı yükseltebiliyorsunuz. Aynı şekilde çok nadir bulunan yaratıkları öldürerek silah eklentileri yapmanız için gereken malzemeleri birleştirebilirsiniz. Belirli tecrübe puanına ulaştığınızda sağlık ve kondisyonunuzu yükseltebilir, silahınıza takacağınız eklentilerin etkisini arttırabilirsiniz. Açıkçası basit, kafa karıştırmayan sistem. Oyuna başlayınca hemen kavrıyorsunuz.

Bir Zindandan Diğerine…  

Lağımlardan metro istasyonlarına, mağaralardan bataklıklara kadar çeşitli mekanlarda, bir o kadar çeşitli yaratıkla savaşıp eşya toplayıp, silahlarınızı yükseltip bölüm sonu canavarı dövüp devam ediyorsunuz. Oyunda haritalar rastgele yaratıldığından belirli bir yol yok. Hellgate London oynamış olan arkadaşlar sevinecekler. Kaybolmayacaksınız ama hiçbir yere çıkmayan bölgeler karşınıza çıkacak. Sabırlı olun, haritada henüz keşfetmediğiniz yere yönelin ve devam edin. Hatta bölüm sonu canavarı kadar olmasa da bölümler, dövmeniz gereken özel yaratıklarla dolu. En gıcık olduğum da teke tek girmiyorlar. Zaten ölüm sebeplerinizin çoğu bölüm sonu canavarlarından çok, yanındaki yardakçıları yüzünden olacak. Daha evvelden dediğim gibi öldüğünüzde bir şey kaybetmiyorsunuz o yüzden biraz daha rahat olabilirsiniz. O yüzden ölmeden önce ne kadar tecrübe puanı ve ham madde kazandıysanız yanınıza kar kalacak. Taktiğinizi değiştirip silahlarınız yükseltip geri dönebilirsiniz.

Oyunun “Çok Oyunculu” desteği var, ister arkadaşlarınızla, ister başkaları ile oynayın. Ama tavsiyem arkadaşlarınızla oynayın çünkü satıcılardan bir şey almak istediğinizde sadece bir kişi etkileşime giriyor. Bu biraz sıkıntı.

Ses, Müzik? Teknik Olarak Nasıl?

Açıkçası grafikler öyle sizi çok etkilemeyecek ama gözünüze kötü de gelmeyecek. Belki etkileşim esnasında karşınızdakinin mimiksizliği ve dudak hareketlerinin tekdüzeliği size biraz nostalji yaşatacak ama genel olarak grafikler ortalamanın üstünde. Ya da benim bu konuda beklentim çok mu büyük bilemedim. Neyse ki iyi bir oyun bilgisayarında yüksek ayarlarda bir sıkıntı yaşamadan oynayabilirsiniz. Konsolcular zaten rahat.

Yaratıkların çığlıkları ve pusudaykenki sesleri hariç oyundaki hiçbir ses ve müzik beni etkilemedi. Karakter için seçtiğimiz sesi, Ward 13 sakinleri ile etkileşim esnasında duyamazken savaş esnasında duyabiliyoruz ancak karakterimizin sürekli aynı şeyleri tekrarlaması çok hoşuma gitmedi.

Kontroller ise rahat zaten yakın dövüş size biraz (evet yine belirtiyorum) Dark Souls’u anımsatacak. Bolca bir oraya, bir buraya yuvarlanırken bir taraftan yakın dövüş silahınız savururken diğer bir yandan ateş ederek hayatta kalma mücadelesi vereceksiniz. Bir nokta var ki, kimilerine rahat kimilerine göre tasarım hatası olarak gelecek. O da yakın dövüşün ve ateş etmenin aynı tuş olması. Nişan alamadan ateş edemiyorsunuz. Aslında alışınca kolay ve hızlı reaksiyon veriyorsunuz ama nişan alırken yakınlaşan kamera yüzünden görüş alanınız daralması sıkıntı yaşatabilir.

Ee Ne Diyorsun? Bunu da mı İndirimdeyken Alalım?

Teknik özelliklerinden dolayı biraz şikayet etmiş gibi olabilirim ama Soulsborne sever biri olarak bu oyunu tuttum. Piyasada birbirine benzeyen looter shooterlardan ayrılan gerilim ve affedilir düzeyde de olsa ölüm korkusu sizi hemen kavrıyor. Çok saçma şekilde ve bazen adil olamayan şekilde ölsem de, kızsam ve bağırsam da, bir şekilde geri dönüp oynamaya devam ediyorum. Eğer siz de bu duyguyu yaşamak isterseniz, hiç indirimi beklemeyin alın oynayın derim.

Looter Shooter Türüne Yeni Bir Soluk! Remnant From the Ashes İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

İzmirCon Klasik adı verilen, 9 Şubat Cumartesi yapılacak olan etkinliğin mayıstaki etkinlikten en büyük farkı Cosplay Yarışması ve teması olmaması. Katılımcılar isterlerse Cosplay yaparak gelebilecekler.

Bütün gün oyunlar, atölyeler ve yarışmalarla dolu dolu geçecek. Etkinlik senelerdir Tepekule Kongre Merkezi‘nde yapılıyor, İzmirCon Klasik de bu cumartesi Tepekule’de.

Açıklanan Etkinlik Listesi:

Genel

• FRP Oyunları (20+ Masa)
• Void FRP Topluluğu
• Yedi Kartallar FRP Kitabı Tanıtım Etkinlikleri
• Kutu Oyunları (20+ Masa)
• Catan Turnuvası

Atölyeler

• Harry Potter Asa Yapma Atölyesi
• Eva İşleme Atölyesi
• Minyatür Boyama Atölyesi
• Fanzin Apartmanı ile Fanzin Atölyesi

Minyatür Oyunları Tanıtımları

• Blood Bowl
• Flames of War (2. Dünya Savaşı Minyatür Oyunu)

Alan Etkinlikleri

• Hazine Avı
• Just Dance
• Aktif FRP

Etkinlik ile ilgili ayrıntılı bilgilere etkinliğin Facebook sayfasından veya İzmirCon internet sitesinden ulaşabilirsiniz.

Oyun dolu bir gün için bu cumartesi İzmirCon Klasik’e!

İzmirCon Ekibi Bu Sene Kışın da Bizlerle – İzmirCon Klasik ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Hava Serin ama Ortam Sıcaktı

Üniversite kampüsleri,  kongre ve sergi sarayları gibi yerlerde etkinlikleri gördüm ama düğün salonunda etkinlik alanı olarak kullanılması hiç aklıma gelmeyecek bir durum. Düğün salonunda geek etkinliği olur mu demeyin çünkü etkinlik için gereken içeriği mekân gayet güzel karşılıyor.

FRP ve kutu oyunu oynamak için bol masa, söyleşi yapmak için dev ekranlı bir sahne, cosplay katılımcıları için soyunma odaları ve isteyenin hava almak veya fotoğraf çekmek için rahatlıkla girip çıkabileceği körfeze sıfır, geniş bir iskele bulunmaktaydı. Stant sayısı azdı çünkü mekan o kadar da büyük değildi. İskelede köfte ekmek, girişte çay kahve ve çörek vardı. Kimse aç susuz kalmadı. Ama daha çok çeşit olabilirdi çünkü diğer etkinlikler gibi şehir merkezine yakın bir yerde değildi.

FRP Oyuncuları Memnun

FRP masaları doluydu hatta katılımcılar otursun diye ayrılmış olan masalarda bile ek olarak oyun oynandı. Kutu oyunu yanı sıra, Magic the Gathering olmazsa olmazlardan. LARP ise etkinlik alanı içerisinde değil,  bağımsız bir yerde oynandı. Tabii ki de onları rahatsız etmedim.

Muhabbet Güzel Sardı!

İhtilal ve ittihat oyunlarının yapımcısı Tunca Zeki Berkkurt ile güzel bir söyleşi oldu. Lke gündemindeki siyasi olayların yükseldiği zamanlarda oyunlarının satışlarının artması çok ilginç bir durummuş gerçekten, onu öğrendik. Fakat bana derin bir “ah” çektiren muhabbet, Balkan Çilingir’in 90 lardan günümüze geek kültürü ile ilgili olanıydı. O anlattıkça gözümde Beşiktaş Sihir kafedeki günlerim aklıma geldi. Olmayan Ejderha Mızrağı filmine trailer çekme hikâyesi olan “trailer Project” in çekilmiş üç videosu yayınlandı. İlk ikisini izlemiştim ama üçüncüyü ilk defa bu etkinlikte izledim.  Benim gibi yaşlılar için geçmişe gitmek gibi oldu diyebilirim.

Sahne etkinlik alanının içinde olunca söyleşilerin hiçbirisini kaçırmadık. Ses düzeni de iyiydi ve o uğultu içerisinde bile konuşmalar rahatlıkla duyulabildi. Özellikle yakından katılmak isteyenler, sahne önüne sandalye çekip muhabbete katıldılar ki, Soru cevap kısımları da verimliydi.

Dev ekranda Super Smash Bros turnuvası yapıldı. Bir tarafta da girişte dört arkadaş kendi çaplarında smash bros oynuyordu. Herkeste bir Smash oynama isteği var belli.

Cosplay yarışması için bir konsept yoktu. Cumartesi ön eleme, Pazar günü final yapıldı. Ödüller de güzel olunca güzel kostümler gördük. Birinci Warcraft’tan Slyvanas ile Pelin Yüksel, ikinci League of Legends’tan Fizz karakteri ile Hüseyin Yazıcı ve üçüncü yine League of Legends’tan Jinx ile Gözde Kurtulmuş oldu. Son olarak yine LoL karakteri Ziggs olarak Gizem Özbinici, jüri özel ödülü aldı. Kendilerini tekrar tebrik ederim. Baya LoL ortamı olmuş yarışma.

Etkinlik sahneye çıkan katılımcıların dansıyla son buldu. After party olmadı ama biz bir şekilde İzmir’in tadını çıkarttık. Diğer gelecek etkinliklerde görüşmek üzere!

Önemli not: Bizi dört gün boyunca evlerinde misafir eden, bizi besleyen, gezdiren, bir dediğimizi iki etmeyen iki süper insan olan Tesis’ten Berk ve Gülin’e de çok teşekkür ederiz.

H.Y.D.R.A. 2018’in Ardından ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Warhammer 40K kimi zaman strateji, kimi zaman aksiyon oyunlarında esas taraf olarak Space Marine, Imperial Guard (yeni isimleri Astra Militarum), Eldar hatta Tau ırkıyla bile oynadık. Ama imparatorotluğunun teknolojisini sağlayan Adeptus Mechanicus tarafını direkt olarak kontrol etmedik. Oyun çıkar çıkmaz Playstore’dan oyunu aldık Warhammer evrenine daldık.

Ee… Ne farkı var ki düz insanlardan?

Bilmeyenler için kısaca Adeptus Mechanicus’ tan bahsedeyim. İmparatorluğun neredeyse tüm teknolojisini sağladıklarından insan ırkının var olduğu her yerde ayrıcalıklı bir tarikat olduklarını söyleyebilirim. İmparatoru insanlığın tek lideri ve galaksinin fatihi olarak görmelerine rağmen, tanrı olarak makine tanrı “Omnissiah”a taparlar. Bozuk bir cihazı tamir ederken tamirden çok dua ederler. Üstelik etten ve kemikten olan uzuvlarını makineye dönüştürmek onlar için tercih değil adeta amaçtır. Şimdiden oynayacağınız tarafın arkaplan hikâyesini oyun içi mekaniklerinin nasıl esnek bir yapıya sahip olduğu kafanızda canlanmıştır.

Cübbeli yarı insan yarı makineler, firavun tipli robotlara karşı!

Eski bir imparatorluk kolonisi olan Silva, Telebris gezegeninden gelen sinyale cevap vermeye giden Adeptus Mechanicus birliğini yönetiyorsunuz. Gezegene ulaştığınızda çok geçmeden tüm bölgenin aslında kocaman bir Necron Mezarlığı olduğunu ve uyanmak üzere olduklarını fark ediyorsunuz. Ekip içerisindeki elemanlarınızın birbirleri ile atışması, tavsiyeler vermesi hatta görevlerin gidişatı ile ilgili kaygılarını okumak çok keyifli. Okumak diyorum çünkü robotik bir dille ses çıkarttıklarından, seslendirme yok ve sadece diyalogları okuyorsunuz.

Katıksız Tur Bazlı Strateji!

Warhammer 40K: Mechanicus tam anlamıyla tur bazlı bir strateji oyunu. Oyunun ilk öğretici bölümlerini oynamaya başladığımda “eyvah şimdi elli tane detaylı oyun mekaniği ile oyun beni boğacak” diye düşünürken, tam tersine her bölümde size açıklayıcı bir biçimde hem ana harita üzerinde hem de savaş haritası üzerinde ünitelerinizi nasıl kontrol edeceğinizi basit bir şekilde anlatıyor.

Kes gitsin sana kol mu yok?

Sizi ilk karşılayacak ekranda görevlerinizi seçebilirsiniz. Seçtiğiniz her görevin sonunda yeni ünite, teknoloji ve “Black Stone” kredisi kazanıyorsunuz. Seçmediğiniz görevler birkaç bölüm sonra kaybolacaktır bu yüzden görevlerinizi seçerken iyi düşünün. Yine aynı bölümde kullanabileceğiniz üniteleri inceleyebilir, bulduğunuz yeni teknolojiler ve silahları ordunuzun esas adamlarını oluşturan Tech-Priestler’inize tahsis edebilirsiniz. Kazandığınız “Black Stone” ile Tech-Priestler’inize yeni özellikler ve yükseltmeler açabilirsiniz. Tüm yükseltmeler ve tahsis ettiğiniz silahlar en ince detayına kadar adamlarınızın üzerinde gözüküyor. Böylelikle savaş alanında kimin hangi teknolojiye ve silaha sahip olduğunu rahatlıkla ayırt edebiliyorsunuz. Kişiselleştirme bakımından çok başarılı.

Scarab düşebilir, Immortal çıkabilir…

Görevinizi seçtikten sonrasında sizi ünlem işaretleri ile işaretlenmiş odalar ve koridorlardan oluşan bir harita karşılayacak. Ünitelerinizi toplu halde hareket ettirdiğiniz bu haritanın her odasında mutlaka başınıza bir olay gelmekte. Karşınıza çıkan seçeneklere göre karar vermek zorundasınız. Mesela karşınıza çıkan bir Necron tabutunu “kâfir icadı” diye patlatmayı deneyebilir, “bir şeyler öğrenebiliriz” diye inceleyebilir ya da “hiç bulaşmayalım” dediğinizde tabut bir anda açılıp karasızlığınızın kurbanı olabilirsiniz. Bu tip olaylar sizi Darkest Dungeon’daki gibi sinirlendirmiyor ama bazen en az zararla kurtulmak daha karlı olabiliyor. Hatta bu tip şeyler heyecanı körüklediğinden sizi oyuna bağlıyor.  Mevcut görev içerisinde oda gezdikçe zaman aleyhinize işliyor ve karşılaşacağınız düşman sayısı artıyor. Bu arada her seferinde odaların dizilişi rastgele belirleniyor ki bu da oyunun yeniden oynamak isteyecekler için bir artı.

Savaş haritasına geçtiğimde bana X-Com’dan ziyade bir masaüstü oyun havası verdi. Neyse ki çatışma esnasında şans faktörü abartı değil. En azında düşmanı vuramama gibi bir durum söz konusu yok. Çatışmaya başlamadan önce ünitelerinizi yerleştiriyorsunuz ve öncelik sırasına göre üniteler sıralanıyor. Örneğin önce ateş edip, düşmana yaklaştıktan sonra yakın dövüş silahıyla düşmana hasar vermeye çalışabilirsiniz. Buna ek olarak adamlarınızın savaş esnasında topladığı “Cognition Point” (CP)  ile bazı özel silahları kullanabiliyor veya bir miktar daha uzağa hareket edebiliyor. Her turda CP puanı kazanmak için belirli noktalar var bu noktalar her tur başlangıcında yenileniyor. Bunu da düşünerek stratejinizi geliştiriyorsunuz. Bu sistem gerçekten taktiksel anlamda oyuna çeşitlilik katıyor.

Grafiksel açından oyun yeterli.  Fakat gezegen kocaman bir Necron mezarlığı olunca bol bol yeşil ortam göreceksiniz. Ama bence asıl öne çıkan oyunun müzikleri. Elektronik bazlı olmasına rağmen ortama o kadar güzel uyuyor ki, çok fazla seslendirme olmayan oyunda sizi ortama bağlayan en büyük unsur oluyor. Benim gibi Syntwave harici elektronik müziğe tahammül edemeyen ve müzik konusunda katı birisi için bile bu elektronik ortam müzikleri çok başarılı. O yüzden hiç burun kıvırmayın. Oyundaki geri kalan lazer patlamaları, hasar alma gibi ses efektleri gösterişli değil ama iş görüyor.

Fakat oyunda görev çeşitliği yok diyebilirim. Her ne kadar aldığınız her görevin amacı “belirli bir cihazı yerleştir, bilgi veya numune topla” gibi sunulsa da, hepsinde başladığınız bölgeden işaretli noktadaki tüm düşmanları öldürmeniz isteniyor. Bir süre sonra olaylar “ünitelerini seç, haritada ünlem işaretli bölgelerden geçip sarı işaretli bölgedeki düşmanları öldür ve bir sonraki bölümde aynısını yap” sırasında ilerliyor. Neyse ki karakterler arasındaki diyaloglar ve konu, her bölümde azalan süreniz ve açtığınız yeni teknolojiler ve üniteler ile bu rutin döngü size oyunda güzelce yediriliyor.

Şu ana kadar oynadığımız Warhammer 40K oyunlarında yönettiğimiz ırkların aksine bu oyun bana yeni bir tat verdi. Oyunun strateji çeşitliliğini ve konu ilerleyişini gayet başarılı buldum.  Öncelikli olarak oyunu Warhammer 40K hayranlarına tavsiye ederim. Üstelik sadece hayranlar değil, tüm tur bazlı strateji sevenleri de göz atsın. Pişman olmazsınız.

Oyunu hemen buradan uygun fiyata satın alabilirsiniz.

Galaksi Yine Karıştı – Warhammer 40K: Mechanicus İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Peki diğer oyunlardan ne kadar farklı?

Ana menü ve oyun içi menüler Türkçe olsa da birkaç yerde çevrilmemiş yerler ve ufak hatalar mevcut. Bu durum çok önemsenecek bir durum değil, en azından okuduğunuz anlaşılıyor. Fakat alışkanlıktan olacak, ben menüden hemen oyunu İngilizceye çevirdim. Ama çeviriden dolayı yapanı tebrik ettim.

Oyun 3 kişinin elinden çıkmış ve son zamanlarda indie oyunlarda sıkça gördüğümüz Unity 3D motorunu kullanıyor. Oyunu izometrik perspektiften oynuyorsunuz. İncelediğim HD versiyonu,  2014’te çıkmış aynı oyunun makyajlanmış versiyonu. Başka bir farklılığı yok. Grafiksel olarak oyunun öyle çok muazzam bir görsellik derdi yok. Gölgeler hariç her şey sıradan. Sıradan derken aslında bunu kötü olarak algılamayın. En azından gözlerini kanatacak grafikleri yok. Oyunun zaten geçtiği tek bir harita var, o da beton düz bir ortamda yanan tek bir sokak lambasının çevresi. Işığın aydınlattığı mekanlarda düşmanlarınızı daha rahat seçebilirken, ışıktan uzaklaştıkça sadece elinizdeki fenerin aydınlattığı yeri görebiliyorsunuz. Düşman dedim ki unutmadan belirteyim. Önce zombiler gelmeye başlıyor, sonra iblisler, kurt adamlar vampirler derken ortalık karışıyor. Keşke harita sayısı biraz daha çeşitli olsaydı. En azından farklı şekillerde ortamlar yaratılabilirdi diye düşünüyorum. Çünkü bir süre sonra düz gri bir zemine bakmak kimilerini sıkabilir. Swat, erkek, kız ve Doktor olarak dört karakterden birini seçebiliyorsunuz.

Girelim artık oyuna

Oyun modları sınırlı ama yeterli. Üç farklı oyun modunu ister kendi başınıza, ister serverlara bağlanıp diğer oyuncular ile oynayabilir ya da arkadaşlarınızı davet ederek oynayabilirsiniz.

Savunma (Defense) modunda para kazandıkça duvar örüp savunma alanı kuruyoruz. Diğer oyunlarda göreceğiniz “wave” sistemi burada gece/gündüz durumunda. gece zombilerle savaşırken, gündüz ihtiyaçlarınızı alıyorsunuz. Tahta duvar, destekli ve elektrik telli duvar kuruyorsunuz. Savunma turrentlerini kuruyorsunuz ama iş bitmiyor. Elinizdeki bir silahı ona monte etmeniz gerek ki çalışsın. Beraber oynadığınız arkadaşınız veya takımın geri kalan oyuncuları ile silahlarınız ortak. İş bölümü yaparak biri turret kurarken, diğeri duvarlar ile ilgilenebilir. Oyun içinde eşya satın aldığınız menü sistemi karışık değil ama nasıl desem, sanki biraz hantal. İstediğiniz eşyayı satın almak için menüler arasında bir oradan bir buraya sürükleniyorsunuz. Neyse ki geceler arası geçiş süresi yok o yüzden planlama yapmak veya istediğiniz eşyayı almak için sizi sıkıştıran bir durum yok. Ama menüler biraz daha kolay ulaşılabilir olabilirdi.

Oyunun sonsuz (Endeless)  modu bana CRIMSONLAND’i anım sattı. Bu mod ta para kazanmıyoruz, zombi öldürdükçe çıkan silahları topluyoruz. Ne kadar uzun hayatta kalırsanız o kadar iyi.

Ölüm Maçı (deathmatch) te ise sizin gibi diğer oyunculara karşı çatışıyorsunuz ama işin içine saydığım düşmanlar  da girince, rakip oyuncuyu vurayım derken yüzlerce zombi kaza kurşunlarına hedef oluyor. Endeless kodun” frinedly fire” açık ve belirli bir süre içerisinde en az ölenin oyunu kazandığı bir mod olmuş.

Biz çok eğlendik

Yukarıda saydığım bu üç oyun modu da ayrı eğlenceli. Açıkçası Kayra Küpçü ile oynarken baya güldük, bağırdık, çağırdık. Hatta keşke oynarken kayıt falan alsaydım dedim. Bazen basit oyunlar sizi kaç saat oyalar da anlayamazsınız. İşte atam olarak bu da böyle bir oyun. Yapı olarak basit, gösterişsiz, ucuz ama sizi ve arkadaşlarınızı oyalayacak şirin (!) bir oyun olmuş. Steam de satış fiyatı 8 tl. İndirimde ne kadar olabileceğini siz düşünün. Ama indirimsiz fiyatı bile cazip diyebilirim.

Yine Zombiler ve Yine Hayatta Kalmaya Çalışıyoruz. Yet Another Zombie Defense HD İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Peki nasıl bir yer burası?

İstanbul’da alışkın olduğumuz hobi kulüplerine benzer nitelikte bir mekan aslında, canınız oyun oynamak istediğinde arkadaşlarınızla gelebileceğiniz ya da buluşmalar ayarlayabileceğiniz, farklı zamanlarda düzenlenen oyun günlerine, turnuvalara katılabileceğiniz bir mekan. Kahvenizi yudumlarken “Ne olacak bu Gondolin’in hali?” diye tartışabileceğiniz bir koltuk takımı, 40’tan fazla oyuncuya rahat rahat yetecek masalar, üzerine 6 adet modüler Warhammer masası mevcut (illa Warhammer oynamak zorunda değilsiniz.) Ziyaretçileri yazın üşütmek kışın da pişirmek için 4 adet de klima bulunuyor. İstediğiniz zaman atölye, tanıtım günü, kostüm çalışma etkinliği gibi şeyler yapmaya oldukça müsait. Bunun dışında Nintendo temalı buzdolabında istediğiniz soğuk içeceği bulabilir ya da Mario temalı çay/kahve ünitesinde içinizi ısıtabilirsiniz. NeoTroy Games sayesinde artık Türkiye’de rahatça bulunabilen, yurtdışında bile nadir bulunan geniş bir skaladaki kutu oyunlarını oynayabilir, roman ve çizgi romanları okuyabilir, rol yapma oyunları için raflardaki kitaplardan yardım alabilir, deste denemek için Magic the Gathering kart ünitesini kullanabilirsiniz.

“Peki burası aynı zamanda bir dükkan değil mi? Sadece aktivite mi olacak?” gibi bir soruyla gelecek olursanız, tabii ki aynı zamanda sevdiğiniz pek çok hobiye ait ürünleri bulabileceğiniz bir dükkan bölümü de mevcut. Games Workshop, Wizards of the Coast ve Konami’nin pek çok ürününü Pegasus Oyuncak iş birliği ile dükkanda bulabileceksiniz. Bunun dışında maket severler için HobbyTime ve kutu oyunları için NeoTroy ve Puhu Kutu Oyunları da mevcut. Ayrıca sipariş ettiğiniz ürünleri zaman zaman Türkiye’de bulamazsanız yurtdışından sizin için getiriyorlar. Sadece oyun malzemeleri değil, action figürler, kitaplar ve çizgi romanlar da bulabileceğiniz bir yer d20.

Ulaşım da oldukça kolay üstelik. İzban’la yürüyerek 3-4 dakika, tramvaydan yürüyerek neredeyse 1 dakika, otobüs ile gelirseniz dibinde inebileceğiniz bir yer burası. Ha siz vapurla geliyorum derseniz o zaman azıcık yürüyeceksiniz ama vapur iskelesinin önünde de tramvay mevcut hem de mekana sadece 1 durak uzaklıkta. Üstelik İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin Aktarma Hizmeti ile ücretsiz (Bunun da mı reklamı!).

İzmir’de bu kültürden herkesin erişebileceği, kapısı herkese açık bir yer olması hayali d20 ile gerçeğe dönüşüyor. Yılın 365 günü, yılbaşı, bayram tatili, doğum günü demeden her gün hafta içi 12:00-22:00 arası, hafta sonu 10:00-20:00 arası açık (etkinliklerin olduğu günlerde bu süre uzayabilir). Aynı zamanda mekanın müdavimi olacak ya da olmuş kişilerin yararlanması için özel indirimler, kişisel dolap, etkinliklerde indirim gibi süper ötesi fırsatlar da içeren bir üyelik sistemi de olacak.

5 Ağustos’taki açılıştan sonra düzenlenecek pek çok atölye, tanıtım günü, oyun günü, turnuva ve tüm diğer “biraraya gelip bir şeyler yapma” temalı etkinlikte çevrede hobiye ilgi duyan herkesi davetli.

d20 Masaüstü Oyun Kulübü

Adres: 1662 Sokak No:54/D Tersane Mahallesi, Karşıyaka – İzmir

d20 Masaüstü Oyun Kulübü 5 Ağustos’ta Açılıyor! ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Etkinlik yıllardır Tepekule Kongre Merkezi’nde  yapıldığı için  yıllardır git gel yaptığımızdan az çok İzmir’i ezberledim. Bizi etkinlik boyunca evlerinde misafir eden Tesis’ten Berk’e eşi Gülin’e çok teşekkür ederiz.

Buralar Hep Buhar Serserisi dolu!

12 – 13 Mayıs tarihlerinde Tepekule Kongre Merkezinde gerçekleşen İzmirCon 2018’in  konsepti Steampunk. Ekip t-shirtleri yine turuncu ve etkinliğe uygun baskılı. Girişte “çark desenli” İzmirCon 2018 yazısı ve büyük bir zeplin zaten karşılıyor. Girer girmez elinize Kule Sakinleri’nin çıkardığı Mahzen Dergi’yi alıyorsunuz ve dalıyorsunuz içeri. Ortamdaki dekorlar da gayet güzeldi. En azından geçen seneye göre daha göze çarpan cinstendi. Steampunk konseptli R2-D2 çok tatlı olmuş zaten.

Bu yıl İstanbul’dan tanıdığım pek arkadaş yoktu. Ziyaretçilerin neredeyse tamamı İzmirliydi.

Bu yıl bütün stantlar girişin sağ tarafına konmuş böylelikle alışveriş yapmak isteyen ya da ilginç şeyler görmek isteyen herkes bir yerde toplanmış. Etkinliğin ne kadar kalabalık olduğunu zaten o kısımda görülüyor. Eskisine göre daha az stant varmış gibi gözükse de aslında geçen seneye göre aynı. Çizerlerden Peluş oyuncaklara, fanzincilerden t-shirt çülere  kadar her çeşit geek eşyası bulunmaktaydı.

Girişin sol tarafında etkinlik boyunca çılgın gibi masaüstü ve kutu oyunları oynandı. Catan, Munchkin ve Carcassone turnmuvası yapıldı. Kavgasız Munchkin oyunu görünce mutlu oluyorum.

FRPciler bu sene de mutlu. İzmirCon’ların eskiden yapıldığı bölüm bu yıl tamamen FRP masalarına (iki gün boyunca 20 masa oyun oynandı diyebilirim), minyatür savaşlarına, figür boyayanlara ve Magic the Gathering oyuncularına ayrılmış. Bu gölümde Just dance oyuncularına ve karton savaşlarına ayrılmış bir bölüm vardı ve satış yapan hiç stant yoktu. Etkinliğin en az gürültülü ve daha sakin bölümü burasıydı. Minyatür savaşlarında ilgimi çeken bir durum da,  bu yıl Bloodbowl’un olması beni sevindirdi ama X-Wing oynanmaması üzdü.

Küçük sahneden büyük sahneye

Geçen yıl  cosplay yarışması ve seminerler küçük sahnede yapılmıştı. Bu yıl büyük sahneye alınması daha iyi olmuş. Ne insanlar sıcaktan şikâyet etti, ne de oturamayan kaldı. Devrim Kunter ve Saygın Ersin seminer verdi. Saygın Ersin’in seminerine katılamadım eşeklik ettim affetsin beni.

Daha sakin afterparty

Bu yılki Afterparty bana biraz sakin geldi. Yaşlandık mı bilemiyorum ama bu sefer kararında içtik. Muhabbet önce Star Wars’tan açıldı, God of War, İskandinav tanrıları derken Heroes 3’e kadar gitti. Bard’s Song söylendi tabii. Kaçmaz.

Özet olarak…

Son zamanlarda etkinliklerin daha sakin geçmesi beni biraz endişelendirmişti ama ne İzmirCon ne de etkinliği yapan Kule Sakinleri performanslarından hiçbir şey kaybetmemiş gözüküyor. Gelecek sene de aynı sağlam işleri görmek dileği ile…

İzmirCon 2018’in Ardından ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Pacific Rim gibi ama işin içine zaman yolculuğu giriyor.

Dünya “Vek” denen dev yaratıklar tarafından neredeyse yok edilmiş. Ekip olarak dev robotlar ile geçmişe gidip daha dünyada yıkım olmadan önce istilayı durdurmaya çalışan bir birlik askeri kontrol ediyoruz. Yani oyunu kaybetsek bile geleceğe ışınlanıp, gerekli ayarları yapıp tekrar geçmişe dönmek bana fazlasıyla ilginç geldi. Oyunun senaryosuna Chris Avellone da destek olmuş bu arada onu da belirteyim (parmağının değdiği birkaç oyunu sayarsam; Fallout 2/New Vegas, Planescape Torment, Icewind Dale 1-2 vb.).

Oyuna Başlarken

Oyunun başında birbirlerinden farklı kombinasyonları olan bir ekip seçiyorsunuz ve dört adadan oluşan bir harita ile karşılaşıyorsunuz. Bu her ada farklı bölgelere ayrılıyor ve siz bunları yaratık işgalinden kurtarmaya çalışıyorsunuz.  Tüm adaları sırayla bitirmek zorundansınız ama oyunu kaybetseniz de daha evvelden bitirdiğiniz adalar açık kalıyor. Kazandıkça yeni robot birlikleri açılıyor, kaybetseniz bile seçtiğiniz bir pilotu kazandığı tecrübe puanlarını kaybetmeden yeniden kullanabiliyorsunuz. Belirteyim ki karşılaşacağınız düşman sırası, görev sırası ve olaylar tamamen rastgele o yüzden her oynadığınızda farklı görevler ile karşılaşıp, adaların farklı bölgelerinde başlayacaksınız.

Düşmanlarınızın öncelikli hedefi şehirler. Yaratıklar genelde sizi direkt tehdit olarak görmeyip en yakındaki şehre saldırmaya çalışıyorlar. Bu yüzden sivilleri korumanız öncelikli göreviniz. Zaman bu sefer sizin lehinize işliyor.  Her bölümde belirli bir tura kadar “Power Grid”i sıfıra düşmeden bitirirseniz, düşmanlarınız geri çekiliyor ve kazanmış sayılıyorsunuz. Fakat verilen yan görevleri yapmanız önemli. Yaptıkça size yeni özellikler açmak için gereken puanlar olarak geri dönecek ya da “Power Grid”inizi arttırmaya yarayacak.

Masaüstü Oyun Gibi

Oyunu mantığını ve mekaniklerini öğrenmek beş dakikanızı almıyor ve hızlıca “hangi düşmana nereden ve neresinden vursam?” diye planlamanız gerekiyor. Zaten hasarlar genelde yüzdelik hesaplarından gitmiyor, tamamen düz rakamlar üzerine olunca kafa patlatacak matematik hesaplarından çok pozisyon ve planlama, bir sonraki adımda robotlara ne şekilde özellik verme üzerine kafa yoruyorsunuz.

Örneğin yumruk atan robotunuz saldırı yaptığında düşmanı bir kare ileri itip, arka karede su varsa içine düşürebilir, yine aynı mantık ile bir tur sonra belirli bir yönde saldırmaya hazırlanan başka bir düşmanı onun önüne iterek birbirlerine vurmasını sağlayabilirsiniz. Çevresi yanan bir ormanın arkasına mevzi alıp, kanca atıp kendine çeken başka bir robotla hasar almasını sağlayabilirsiniz.  Özetle, yapacağınız şeyler basit ama uygulayabilme becerisi önemli. Bulunduğunuz duruma göre hareket ederseniz başarılı olursunuz.

Grafikler

Oyunun grafikleri daha evvelden de belirttiğim gibi bol pikselli. Üniteler belirgin, düşmanlarınızın da neye benzediğini rahat görebildiğiniz için grafik konusunda oyun gayet yeterli seviyede. Kullanıcı ara yüzü de gayet açıklayıcı olduğundan görsellik açısından bir sıkıntı çekmiyorsunuz. Animasyonlar ise yeterli. Yaratıkların toprağın altından çıkışları gösterilirken, ünitelerin bir kareden başka bir kareye gidişleri çok “düz”.  Neyse ki görsellik açısından iş görür cinsten.

Müzikler başarılı ve atmosferi güzel yansıtıyor. Sizi dünyayı kurtarıyor havasına sokuyor, kimi zaman geriyor. Ses efektleri için söyleyebileceğim ise “basit”. Büyük patlamalar veya karakter seslendirmeler beklemeyin.

Peki oyun ne kadar eğlenceli?

“Rogue like” sevenler (biz bu türe ölmeli oyunlar diyoruz) zaten neyle karşılaşacaklarını anlamışlardır. Oyuna her başladığınızda görevler rastgele oluştuğundan, her seferinde farklı bir görev sırası göreceksiniz. Oyunda seçtiğiniz zorluk seviyesine dikkat edin, normal zorlukta rahat oynuyorum derken, bir anda yapacağınız bir hata, değil kayıplarınızı arttırmak, oyunu kaybetmenize sebep olabilir. Bir süre sonra zaten oyunla inatlaşmaya başlıyorsunuz ve bir bakıyorsunuz saatlerinizi tek bir adayı kusursuz bir şekilde geçmeye harcamışsınız.

Basit yapısı, bilgisayarınızda 147 mb yer kaplayan ve yüksek bir sistem istemeyen bu oyunu özellikle tüm sıra bazlı strateji sevenlere, Pacific Rim ve eski Godzilla gibi dev canavarların dünyayı yok etmeye çalıştığı filmlerin hayranlarına tavsiye ediyorum.

Into the Breach’i hemen buradan satın alabilirsiniz.

Yeni bir oyun almadan önce mutlaka Alve’nin oyun sayfasına göz atın.

Piksel Jaegerler Piksel Kaijulara Karşı – Into the Breach İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Bu”Resmi” Senaryo

Oyunun hikâyesi,  6. filmdeki ikinci Death Star’ın (Ölüm Yıldızı) patlamasından çok kısa bir süre öncesinde başlıyor. İmparatorluğun seçkin askeri birliği olan “Inferno Squad”ın lideri Iden Versio ile bol miktarda gemi patlatıp, bir o kadar da düşman öldürüyoruz. Oyunun gidişatı çok kısa bir süre içinde klişe bir senaryoya bağlanıyor. Oyun içi görevler kendini oynatıyor ama çok geçmeden olacakları önceden tahmin ettiğiniz bir yapıda devam edip sonunda sanki DLC ile devam mı edecek yoksa bu şekilde mi kalacak gibi sorular ile belirsiz bir şekilde bitiyor. Söyleyeceklerim bu kadar kısa. Oynamak isteyenlere spoiler olmasın ama dürüst olayım, beklentinizi çok düşük tutun (ki şu an o kadar çok spoiler vermek istiyorum ki). Dört saatlik senaryo açıkçası beni hiç heyecanlandırmadı.

Teknik olarak ele alırsak, grafikler Frostbite‘ın gücünü bir kez daha kanıtlıyor. Gölgelerden parlamalara, iç mekanlardan gezegen yüzeyi dış mekanlara kadar her şey Star Wars’a uygun ve göz alıcı. Sesler ise kusursuz ve oyun içerisinde sık sık Star Wars müzikleri çalmakta. Teknik açıdan hiçbir şikayetim yok.

Uzay savaşları ilk oyundan daha iyi ve akıcı olmuş. En azından kullandığınız aracın özelliklerine göre istediğiniz her manevrayı rahat bir şekilde yapabiliyorsunuz. Bir TIE Fighter‘ın kokpitinden bakmak beni o kadar heyecanlandırıyor ki, zamanında oynadığım eski LucasArts simülasyon oyunlarını hatırlatacak cinsten. Gemiler arası denge de bir önceki oyuna göre daha iyi gibi.

Oynanabilirlik zirvede!

Çok oyunculu (multiplayer) içeriği yeterli. Yıldız savaşları filmlerinin tüm zamanlarını kapsayan oyun, bunu  modlara  güzel yerdirilmiş olarak karşımıza çıkıyor. Haritaların atmosferleri de harika. Endor’da Ewokların etrafta koştuğu, Naboo ve Tatoone de sivil halkın çatışma başlamadan önce evlerine kaçmaları gibi detaylar sizi atmosfere bağlıyor. “Blast” modunda bildiğiniz TDM. “Strike” ise Galactic Assault’un daha küçük hali gibi. Taraflar belirli görevleri yaparak galibiyet sağlamaya çalışıyor. “Starfighter Assault” ise tahmin edebileceğiniz gibi gemi savaşları ve hepsini bir görevi var. Heroes vs villains ise karanlık ve aydınlık tarafın kahramanları arasında geçiyor .

Kutu kutu “Loot Box”

İşte insanların en çok canının sıkıldığı (ve nedense anlamıyorum ama  kimilerinin bunu iyi bir şeymiş gibi  savunduğu) durum burada başlıyor. Bütün gelişme süreci “loot box (kutu) açıp “Starcard” düşürme sistemi üzerine. Genelde f2p (free to play / oynaması ücretsiz) oyunlarda gördüğümüz oyun içi satın almalar bu oyunda yan seçenek değil, karakter gelişiminin temel sistemi olmuş. “Kredi” ile karakter açabilir, kutu satın alabilirsiniz. “kristaller” ise sadece gerçek para ile satılan ve sadece kutu almaya yarayan başka bir para birimi. “Crafting meterial”  ile de silahları ve kutulardan çıkan starcard larınızı yükseltmeye yarıyor aynı zamanda istediğiniz starcard’ı belirli bir miktar “crafting parts” denen meteryallerden  ödeyerek alabiliyorsunuz ama en düşük seviyede açılıyor. Bu materyal sadece kutulardan çıkıyor ve başka bir yerden temin edilemiyor. Bu arada oyunun resmi çıkışından birkaç saat önce “kristal” sistemi durdurulmuş ve gerçek para ile kutu satın alınması geçici bir süre ertelenmiş. Daha önce  hem parası hem de şansı bol olan kazanırken şimdi sadece şansınız gerekecek gibi.

Starcard ile avantajlı uçun!

Birçok oyunda karşınıza gelen perk / beceri sistemi bu oyunda Starcard olarak karşınıza çıkıyor. Bunları ya kutudan ya da “crafting parts” (eşya yapma parçaları) harcayarak direkt almaktan bahsetmiştim. Kutulardan çıkanların ikinci ya da üçüncü seviye çıkma ihtimali de var ya da riske girmeyip diğer metodu kullanabilirsiniz.

Oyunu alacak arkadaşlara şimdiden iyi şanslar diliyorum çünkü güç yanınızdan bir gidip bir geliyor. Cüzdanınızı yerine koyabilirsiniz (şimdilik).

Gerçekten işinize yarayacak bir starcard ya da en azından materyal çıkmasından ziyade “zafer pozu” veya “emote” çıktığında ise sinirden kuduracaksınız. Üzerine birde hala açmadığınız karakterlerin kartları da çıkınca “ben şu ana kadar ne, oynadım neye kastım, neyi yükselttim?” diye kendinize soruyorsunuz.  Üzülerek söylüyorum,  zafer pozları ve “emote”ların hepsi birbirinden gösterişsiz ve hiçbir güzelliği olmayan bomboş bir özellik. Üstelik işinize yaramayacak “emote” ve zafer pozlarını kırmıyorsunuz ve tabiri caiz ise harcadığınız bir ton kredi “elinizde patlıyor”. Üstelik tek başınıza oynadığınız “Arcade mode”unda günlük kazanacağınız kredi sınırlı (ki yazıyı yazarken DICE tan gelen açıklama ile günlük kazanılan kredi sisteminde dengeli bir ayarlamaya gidilebileceği yönünde).

Seviyeni bil!

Kendi seviye puanınız ile oyundaki dört sınıfın seviye puanı kazanım mantığı aynı değil. Kendi seviye puanınızı oynadıkça yükseliyor ama sınıf puanınız oyun içi başarınız ile doğru orantılı değil. Kutudan düşürdüğünüz sınıf kartınız seviyenize ekstra ne kadar ekliyor ise ona göre seviyeniz var. Bir anda hiç oynamadığınız “Heavy / Ağır silahlı” sınıfı 10. seviye iken beş saattir oynadığınız “assault / hücum” sınfı, iyi bir kart düşüremediğiniz için 3. seviye olarak kalmaya devam ediyor (ve yine yazıyı yazarken DICE’tan gelen açıklamayla buna da bir ayarlama yapabileceklerini söylediler ama kesin bir açıklama yok).  Bütün her şey tek bir kredi sistemi üzerinden gidip, oyunda seviye atladıkça açılabilir hale gelen ve kazandığınız krediyi bu kartlara planlı bir biçimde harcayarak ulaşmak, anladığım kadarı ile EA’nın işine gelen bir sistem değil. O yüzden kutu açtırtmadan sadece kredi gerektiren kahramanlar konusunda yine çok kızmıyorum. En azından oyunun ilk çıktığındaki değerlerde olmadıkları sürece bu sisitem daha evvelden pek çok oyunda kullanıldı. Tahminimce 20. seviyeye ulaştığınızda birçok işlemi (kartları yükseltmek ve birikmiş krediler ile) daha rahat yapmaya başlayacaksınız ama çektiğiniz çileyi ancak sizin gibiler anlayacak.

Ama sorun kredi kazanmak değil zaten.  Kutu mevzusuna başladığımdan beri anlatmak istediğim, kazandığınız krediyi harcarken ne kadar şanslı olduğunuz ile ilgili.

Ne ile karşılaşacağınızı bilin

Teknik anlamda ve oynanabilirlik olarak ilkine göre (tabiki 2015 versiyonundan bahsediyorum) gayet  “olmuş” bir oyun. Fakat senaryo önce umduğum gibi güzel başlayıp sonra “ne umdum, ne buldum” diye sorgulattı. Kutu açma sistemi ile gelişen ve tamamen şans ile gelen “starcard”larınız ile yapacağınız karakter sistemi hala bana yanlış bir seçim olarak geliyor. Oyun ücretsiz olsa ya da cüzi bir ücretle satılsa mutlaka oynayın derdim ama 60 euro/dolar verdiğiniz bir oyunda f2p mekanikleri görünce sizin de ağzınızdaki ekşi tadın geçmesi için sabretmeniz gerekecek. “kristal” satın alma sistemi ne zaman geri gelir, ya da bu kutu açma ile starcard açma sistemi kalkar mı onu anacak EA bilir.

Biz olanları yazdık, oyunu alıp almamak size kalmış. Alanlara şimdiden iyi oyunlar.

Star Wars Battlefront II İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Sırasıyla önce tek kişilik senaryoya, ardından çok oyunculu kısma ve son olarak Nazi Zombies‘e değineceğim.

No mission is too difficult…

Piyasadaki tüm 2. Dünya Savaşı FPS oyunlarını oynamam imkansız ama elimdeki bol miktarda City Interactive‘in mantar gibi bastığı 2. Dünya Savaşı oyunlarını, Medal of Honor Allied Assault ve ek paketleri dahi ve Call of Duty‘nin 1-2-3 ile World at War’u da dahil oynamış olduğumu belirterek söylemeliyim ki Call of Duty WWII‘nun tek kişilik senaryosu şu ana kadar oynadıklarınızın yüksek grafikli bir kolaj çalışması gibi. Ortama tank girdiğinde başınızdaki adamın, “Al şu roketatarı ve indir şu tankı!” diye bağırması, araç ile tren kovaladığınız, yeri geldiğinde farklı karakterlerle tank ve uçak kullandığınız bölümler bu oyunda fazlasıyla var.

Call of Duty 2 ile gelen, belirli bir süre hasar almadığınızda yenilenen canımız bu oyunda yok. Ortamda bulduğumuz sağlık paketlerini veya takım arkadaşınızın size yolladığı sağlık paketlerini canınızın azaldığınızda istediğiniz zaman kullanıyorsunuz. Bu açıkçası hoşuma giden bir özellik olmuş. Hem aksiyondan kopmuyor hem de eskiden olduğu gibi etrafta deli gibi sağlık paketi aramıyorsunuz.

Michael Bay’in Pearl Harbor’dan Sonra “İkinci” 2. Dünya Savaşı Filmi!

Call of Duty 4‘ten beri süre gelen sağlam, esaslı bir kötü adam bu oyunda bulunmuyor. Konu 2. Dünya Savaşı olunca sizin aradığınız iyi ana ve yan karakterler olur ama oyun Michael Bay senaryosu gibi olduğundan ekip içindekiler de biraz yüzeysel. Oynattığımız karakter Ronald “Red” Daniels naif ve cesur Teksas çocuğu ama geçmişi ile barışık değil. Çavuş W. Pierson‘ın hareketleri için “antipatik ama kendince sebepleri var” diyemeyeceğim, kendisinin oldukça rahatsız edici bir karakter olduğunu düşünüyorum. Frank Aiello ve Drew Stiles gibi ekibe dahil yan karakterler şöyle bir gözüküp siz onlardan bir şey istemediğiniz sürece varaklıklarını fark etmiyorsunuz. Tek hoşuma giden ve nispeten tavırları ile daha inandırıcı olan Robert Zussman. Onun haricinde diğer ekipteki adamlar size sadece cephane atmak ve el bombası takviyesi yapmaktan başka bir işe yaramıyor.

Ne yazık ki olaylara daha soğuk kanlı yaklaşan Teğmen Joseph Turner da arada bir varlığını hissettirip emir verip uzaklaşan bir adam olmuş. Oyunun sanki 6 saatlik oynanış süresini karakterler arası etkileşimi sadece oyun mekaniği olarak değil de daha derinden, konu üzerinden diyalogları daha inandırıcı yazılıp bu şekilde yaratabilirlerdi ki bu da oyunun süresini daha fazla uzatabilirdi ya da uzun aksiyon sahnelerinden kesip buna yönelebilirlerdi. Ne yazık ki bu oyunda Ne bir Viktor Reznov, ne bir Yüzbaşı Pirce ne de öldüğünde üzüldüğümüz Ghost görebildim.

Hassas Konular…

Oyunu daha başından yerin dibine sokmuş gibi olabilirim ama hoşuma giden veya ilginç bulduğum durumlar var. Genelde “tarihi” 2. Dünya Savaşı oyunlarında çok bahsedilmeyen ölen siviller ve Yahudilere yapılan tecrit ve soykırım bu oyunun da gündeminde. Aiello’nun, Zussman’ın Yahudi olmasından dolayı önce elini sıkmak istememesi, ağaca asılmış sivilleri görmek veya ileride göreceğiniz toplama kampı sahnesi ve zaten kolların bacakların koptuğu ve “vahşet” seviyesinin World at War‘dan daha fazla olması, oyunun daha karanlık ve ciddi bir tona taşımış.

Bununla birlikte diğer FPS’lerde fazla görmediğimiz birkaç durum da var ki bölümlerde kurgulanmış sahnelerde ellerini kaldırıp teslim olmak isteyen Alman askerleri oluyor. Silahla nişan aldığınızda dizlerinin üzerine çöküyor ve teslim oluyorlar ama isterseniz öldürebiliyorsunuz.  Çatışma anında dost bir askerin başka bir Alman askeri ile boğuştuğunu gördüğünüzde onu kurtarabiliyor ya da yaralanmış ve yardım isteyen başka bir dost askeri güvenli bir bölgeye taşıyabiliyorsunuz. Bu tip olaylar size ekstra puan kazandırıyor. Ama neredeyse tüm oyunlarda gördüğümüz “Quick time event” dediğimiz doğru zamanda doğru hamle ile doğru tuşa basma anlarından tiksindim. Bunların da düz kurgulanması daha iyi olurmuş sanki.

Her Call of Duty oyununun ikonik bir bölümü vardır ve bu oyunda kesin olarak Fransız direnişçisini oynattığımız ve Medal of Honor’daki kılık değiştirip Nazi karargâhına girdiğimiz bölüm demeliyim. Elinizde kimlik olması ve o kimliğin üzerindeki bilgileri ezberlemeniz ve bölüm başında size verilen bağlantı kuracağınız ismi ve kodu hatırlamanız gerekli. Yanlış kişiye yanlış bilgi verdiğinizde başınız belaya giriyor. Yani sadece belgeyi gösterip geçemiyorsunuz. Başka bir bölümde kucağınızda çocukla çatışmanın ortasından fark edilmeden geçmeniz gerektiği bölüm de gayet ilginçti.

Oyunu yapan ekibin daha evvelden evvel tek kişilik senaryonun tarihi gerçekçiliği ve otantik olacağını söylemişti ama Avrupa cephesindeki Naziler’in PPSH ve tedavülden kalkmış MP28’leri kullandığını görünce ve karargaha sızdığımız bölümdeki söz konusu  SS subayının Wehrmacht üniforması giymesi veya Çavuş Pierson‘ı elinde tamburalı Thompson ile görmek  gibi tarihi detaylara dikkat eden arkadaşların gözünü kanatacak şeyler.

Film Mi İzledim, Oyun Mu Oynadım?

Gözünüzü kanatmayacak şeylerden bir tanesi grafik ve seslendirme. Ara sahneler, oyun içi grafiklerin çok daha yüksek şekilde tasarlanmış hali ve itiraf edeyim, çok iyi. Hani zamanında “Final Fantasy: The Spirits Within“i ilk gördüğümüzde filmdeki karakterler gerçek olup olmadığını sorguladığımız zamanlar aklıma geldi. Oyun içi grafiklere döndüğünde farkı anlasanız bile senelerdir aynı motoru kullanan oyun için gayet yeterli grafikleri var.

Daha evvelden oyunu konsoldan mı yoksa PC den mi oynasam diye tereddüt ettim. Malum senelerdir Call of Duty serisi PC’ye küs gibi düzgün optimize edilmeden piyasaya sürülüyordu. Ayrıca oyunun bazı PC’lerde sıkıntı çıkarttığını duydum ve endişem iyice arttı. Oyun elime geçip açtığımda son detayları köklesem de i5 6500 işlemcili ve GTX 970 ekran kartlı makinemde oyun 60 FPS‘den aşağıya düşmedi. Üstelik aynı firmanın yaptığı Advanced Warfare, oynadığım makinede tabiri caizse ağlıyor. Onun dışında karakter seslendirmeleri gayet güzel ama silah sesleri bana biraz monoton geldi. Müzikler ise ana menü hariç akılda kalıcı değil. İster istemez Battlefield 1 ile kıyasladığımda müzikler yok gibi diyebilirim.

No sacrifice is too great

Kısa olarak özetlersem, oyunu oynarken ve/veya yazarken o kadar çok fazla çok iyi ve çok kötü eleştiri okudum ve izledim ki bunların çoğu kızgın troller değil, ünlü sitelerin oyun eleştirmenleri olması insanları şüpheye düşürmüş gibi. Bu yüzden şahsen oyun ile ilgili kesin iyi veya çok kötü demekten ziyade bu oyunun tek kişilik senaryosu biraz daha göreceli ve sizin eski 2. Dünya Savaşı oyunlarını ne kadar sevdiğiniz, hatırladığınız özlediğiniz veya sıkıldığınız ile ilgili. Geri kalan her şey yukarıda belirttiğim gibi. Size uyuyorsa mutlaka oynayın. Size uymuyorsa, oynarken sıkılmanız an meselesi. Ben tatmin oldum.

Karargâha hoş geldiniz!

Oyunun Multiplayer (Çok Oyunculu) kısmına girdiğinizde size ilk olarak Bölük seçmeniz isteniyor. Başlangıç olarak size hangi bölüğün neler yapabileceğini ve uzmanlık alanlarını ve temel kullandıkları silahlar ile ilgili kısa video şekilde anlatılıyor. “Piyade” (Infantry) bölüğü seçerseniz, tüfekler üzerine uzmanlaşmış bir asker olarak süngü hücumu yapabilir, tüm kullanılan silahlara ekstra bir eklenti takabilirsiniz. “Hava İndirme” (Airborne) ile kullandığınız otomatik tabancalara (SMG) çatışma esnasında susturucu takıp çıkarabilir, engelleri daha hızlı aşıp daha uzun koşabilirsiniz. “Zırhlı Araç” (Armored) ile kullandığınız hafif makineli tüfeklere (LMG) bipod takabilir ve daha az patlama hasarı alırsınız. “Dağ” (Mountain) ile keskin nişancı tüfeklerinde nefes tutabilir ve Scorestreaklerde gözükmezsiniz. “Seferi” (Expeditionary) ile pompalı silahlara alevli mermi takabiliyorsunuz üstelik fırlatılabilir ekipmanları daha uzağa atıp öldürdüğünüz düşmanlardan ekipmanı yenileyebilirsiniz.

Bu saydığım Divison’lar ile istediğiniz her silahı kullanabilirsiniz ama yukarıda belirttiğim özel silahlar dışındaki özelliklerini kullanamazsınız. “Piyade” için SMG kullanabilirsiniz ama susturucu ve süngü takmayı unutun fakat bunu yaptığınızda Piyade’nin ekstra silah eklenti slotunu, aldığınız SMG’de kullanabilirsiniz. Ya da “Zırhlı Araç” seçip Sniper tüfeğinize ne bipod takabilir ne de nefes tutabilirsiniz fakat daha az patlama hasarı özelliğini kullanabilirsiniz. Açıkçası bu durum hem biraz eski sisteme alışmış olanları kısıtlamış hem de dengelemiş.

Yine örnek vermem gerekirse Dağ seçtiğinizde Scorestreakte görünmemek veya sessiz hareket etmek özellikleriniz arasında; ama silahlara susturucu takma sadece “Hava İndirme”de olduğundan dolayı kusursuz gizlilik içeren bir sınıf yaratamıyorsunuz. Aynı zamanda rütbe atladıkça bölüğünüzden bağımsız yeni özellikler açılmakta (ekstra el bombası alabilme, silahları daha hızlı değiştirebilme, koşarken silah doldurma, tabanca hariç ekstra silah alabilme vb.). Bunları da birleştirdiğinizde en azından istediğinize yakın bir sınıf yaratmış oluyorsunuz.

Bölüğünüzü seçtikten sonra karargâha (HQ) giriş yapıyorsunuz. Karargahı tanımlarsak World of Warcraft’taki Orgrimmar / Stormwind gibi ya da Destiny 2’deki Tower gibi düşünün. Bir bakıma oyunda işlerinizi göreceğiniz sosyal bir ortam. Diğer oyuncularla 1’e 1 maç yapabilir, karakterinizi özelleştirebilir, ikon yaratabilir, kutularınızı herkesin gözünün önünde açabilir, seviye sınırına gelince prestij atlayabilirsiniz. Hatta rekreasyon alanında Activision’ın Atari 2600 oyunlarını oynayabilirsiniz.

Burada en önemli yerlerden bir tanesi günlük ve haftalık görevlerinizi alacağınız bölüm olan “Major Howard”. Alacağınız görevler örnek olarak bir gün içinde 10 roket atar ile adam öldürme ya da bir hafta içinde 200 kişiyi öldür vb. gibi görevler var. Başarırsanız görevinizin ödülü olarak kutu, depo kredisi veya tecrübe puanı alıyorsunuz. Aynı zamanda Posta kısmında her üç saatte bir 100 depo kredisi maaş alıyorsunuz. “Quartermaster”a gittiğinizde koleksiyonunuzdaki skinleri görebilir ve yenilerini alabilirsiniz.

“Contracts” seçeneğinde depo kredisi harcayıp saatlik hatta dakikalık görevler alabiliyorsunuz ve bu görevlerin ödülü genelde nadir kutu ya da yüksek tecrübe puanı. Riskli ama ödülü büyük. Depo kredisi aslında Multiplayer modunda kullanacağınız para birimi. “Quartermaster”dan yeni skinler açmak, saatlik görevleri almak ve “R&R”da oynamak için gerekiyor.

Multiplayer kısmında oynanış mekanikleri olarak ekstra eklenmiş bir şey yok. Seviye atlayıp kazandığınız paralar ile silah açıyorsunuz. Açtığınız silahlara yeni eklentiler takıyorsunuz. Eklentiler Call of Duty’nin değişmeyen ve betadada gördüğümüz şekliyle sunulmuş.

“Scorestreak”ler ise Modern Warfare 2 den beri gördükleriniz ile aynı diyebilirim. Mesela Glider Bomb bildiğiniz Predator Missile, Recon Plane seriden tanıdığınız UAV ile aynı. Turret Gunner AC-130’un 2. Dünya Savaşı versiyonu gibi.

Oyun modları da değişmemiş (neden bilmiyorum ama Ground War çıkartılmış. Üzüldüm) daha evvelki oyunlarda olduğu gibi TDM, CTF,Free for All, Hardpoint ve ayrıca değinmem gereken War Mode var.

Savaş Moduna geçiyoruz!

“War” yani Savaş modu, Wolfenstein: Enemy Territory mekanikleri gibi; haritasına göre belirli görevleri olan, bir tarafın saldırdığı, diğer tarafın savunduğu bir oyun modu. Örnek olarak Operation Neptune’de bildiğiniz Normandiya çıkartmasını oynayabilirsiniz. Axis tarafı savunurken, Allies’ın önce sığınakları ele geçirip diğer adımda iletişim ekipmanlarını patlatıp son adımda ağır topları tahrip etmesi gerekiyor. Operation Griffin’de ise Axis tarafının üç tanktan en az ikisini belirli bir alana kadar geçirmeli, diğer adımda üç bidon yakıt çalıp tanklardan birine götürmeli ve son adımda tanklardan bir tanesini süre bitmeden köprüden geçirmesi gerekiyor. Bu esnada Allies takımı savunma hattı kurup belirli bölgelerdeki duvarları tamir edip ağır makineli silahları kurmalı.

Scorestreak kullanılmayan bu mod açıkçası çok oyunculu modlar arasında en çok beğendiğim oldu. Ölmek ya da öldürmekten öte görevi başarmanız sizi zafere taşıyor.

Call of Duty WWII’nun multiplayer kısmını, Modern Warfare 2’den sonra herhangi bir Call of Duty oyununu oynamış biri hemen kavrayacaktır. HQ ve War modu hariç eski serideki oyunlardan aşırı bir fark yok. Tarihi gerçekçilik ve otantikliği unutun çünkü karakter seçenekleri arasında sadece erkek veya kadın yok. Kafasında beyaz Amerikan kasklı Alman üniformalı siyahi bir kadın asker gördüğünüzde sakın şaşırmayın. Eğer yadırgayacaksanız aradığınız bu oyun sizin aradığınız 2. Dünya Savaşı FPS’i değil. Day of Infamy ya da Red Orchestra 2 oynamaya devam edin.

Eğer bunlar umurunuzda değil ve güncel bir Call of Duty oyunu oynamak istiyorsanız, geceleriniz gündüzleriniz kutu düşürüp yeni kamuflaj açıp, yeni silah kabzaları ve “emote”lar açıp yeni silah kombinleri denemeniz ile geçecek. Yazıyı yazdığım zamanda sunucudan düşme gibi hatalar oyun çıktığından beri düzeltilmedi ama en kısa sürede buna çağre bulunmalı. Yoksa kesintisiz eğlence sizi bekliyor.

Zombi modu. Nazi Zombiler geri döndü!

Bir önceki tüm zombi modalarında olduğu gibi dört kişilik ekip oluşturup senaryo gereği Almanya’da bir kasabada Nazilerin sakladığı sanat eserlerini bulmaya gidiyorsunuz ama tabii ki bulduğunuz şey başka birisinin yarattığı, üzerinize yürüyen ve sizi yemeye gelen “sanat eserleri” oluyor. En az oynadığım ama en çok oynamam gerektiğini düşündüğüm bu mod, eski serideki zombi moduna göre daha karanlık ve daha vahşi olmuş. Esas kötü adamı Udo Kier seslendirince daha bir geriliyor ortam. Sadece Udo Kier değil, oynattığınız karakterler arasında David Tennant, Katheryn Winnick, Ving Rhames ve Elodie Yung var. Hepsi güzel modellenmiş ve karakterlerini güzel seslendirmişler.

Belirli noktalarda Jolt harcayıp (artık düz puan değil) sınıf harici ek olarak “Blitz” satın alabiliyorsunuz. “Blitz” dediğimiz şey aslında bildiğiniz “Perk” sistemi. Bunlar arasında canınızı kaybettiğinizde hızlı bir şekilde tekrar ayağa kalkabilme ya da takım arkadaşlarınızı daha hızlı kaldırma, daha hızlı ve uzun koşma veya yakın dövüş hasarınızı arttırmaya yarayan özellikler alabiliyorsunuz.

Burada da sistem değişmiş

Burada yenilik olarak bahsedeceğim şey artık oyuna başlamadan önce teçhizat seçebiliyor olmanız. “Special” seçerek en aktif kullanacağınız özelliğinizi seçiyorsunuz. Bunların arasında, Freefire ile silahtan cephane harcamadan süresi dolana kadar istediğiniz kadar sıkabilmenizi, Frontline ile zombilerin sizi kovalaması ve bu özelliği tetikleyen oyuncunun zombilere karşı iki kat hasar vermesi, Shell Shock ile zombileri uzaklaştırabilme ve sersemletebilme, Camuflage ile zombilerin yanından fark edilmeden geçmebilime gibi özellikler var. Bunlara bir de 3 faklı MOD dediğiniz özellik ekleyebiliyorsunuz . İster “Special” özelliğiniz ile gelen MODlardan ya da genel MODlardan seçiminizi yapabiliyorsunuz. Hatta oyun içerisinde çıkan kutulardan rastgele çıkacak silahları veya ortamda Jolt harcayarak aldığınız silahların bile özelliklerini aynı menüden değiştirebiliyorsunuz. Başlangıç silahınızı ve el bombası, mayın gibi taktik ekipmanınızı da seçtikten sonra oyuna başlayabiliyorsunuz. Seviye atladıkça daha fazla MOD ve başlangıç silahı açabiliyorsunuz üstelik.

Yani artık sizi oyuna öylesine atıp “Hadi silahı bul, özelliğini bul, al bu da zombiler, öldür ilerle,” mantığından uzaklaşıp daha kişiselleştirilebilir bir oyun sunmuş. Benim gibi Killing Floor 1-2 oynayanlar için bu sevindirici bir durum çünkü Black Ops 1‘den beri zombi modları ilgimi çekmedi.  Bunu herhalde daha fazla oynayacağım belli.

Günahıyla, sevabıyla…

Yukarıda her bölüm için belirttiğim detayları okuyup kendiniz karar verin. Kişisel görüşüm bir felaket olacak iken, tam tersine beni 6 saat oyalamayı başaran tek kişilik senaryo, kutu açma ve yeni silah açıp prestijlemek ile bağımlısı olduğum bir multiplayer kısmı ve ciddi anlamda iç gıcıklayıcı zombi modu ile beni baya meşgul edecek bir oyun olmuş.

Bir sonraki oyunda görüşmek dileği ile, iyi oyunlar!

İkinci Dünya Savaşına Geri Dönüyoruz – Call of Duty: WWII İncelemesi ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Yakın Tarihe Bakarsak…

Call of Duty serisine baktığımızda son üç oyundur gerek Êxo Suit ile yükseğe zıplama, duvardan yürüme ve garip lazer silahları ekleyerek oyun mekaniklerinde değişikliğe gidildi. Üstelik çeşitli özellikler veren ve sadece kutu açma ile gelen silahlar gibi olayı oyun içi para harcamaya döken “microtransaction” sistemi de işin içine girince, topluluk artık biraz sesini yükseltmeye başladı. Call of Duty serisi her yıl en çok satan oyunların başında oldu ama satış rakamları da bu oranla düştü. Topluluk gelecek temasından sıkılmış, ya modern savaşlara ya da daha eskiye özlemi artmıştı.

Call of Duty serisinin artık eskiye, köklerine dönme zamanı gelmişti. Sledgehammer Games’in Advanced Warfare’den sonra ikinci Call of Duty oyununu olacak Call of Duty: WWII, isteneni verebilecek mi bilmiyoruz ama 25 Ağustos’ta yayınladıkları özel beta sürümü ile az da olsa bize biraz fikir verdi. Biraz içeriği sınırlı da olsa bütün hafta sonumu verip oynadıktan sonra en azından çok oyunculu modun neye benzeyeceğini gördüm. Oyun tam sürüm çıktığında daha detaylı incelemesini zaten yapacağım.

Betanın İçeriği Ne Kadar? Division Sistemi Nedir?

Dediğim gibi beta şu an sadece çok oyunculu (multiplayer) modu içeriyor. Geçen E3’te söyledikleri, topluluğun serbestçe gezebileceği ve sosyalleşeceği “HQ” ve herkesin beklediği “Zombie” modu da şimdilik bulunmuyor. Oyunu açtığınızda HQ modunu şöyle bir kısaca gösterip ağzınıza bal çalıp sizden bir Division seçmenizi istiyor (daha sonra diğer Divisionlar’ı da açabiliyoruz sıkıntı yok). Başlangıç olarak size hangi Division’ın neler yapabileceğini ve uzmanlık alanlarını ve temel kullandıkları silahlar ile ilgili kısa video şekilde sanki bir askeri kamptaymışsınız gibi anlatılıyor. Kısaca anlatmak gerekirse; “Infantry” tüfeklere üzerine uzmanlaşmış ve süngü hücumu yapabilir, “Airborne” ile kullandığınız otomatik tabancalara (SMG) çatışma esnasında susturucu takıp çıkarabilir, “Armored” ile kullandığınız LMG’lere bipod takabilir, “Mountain” ile keskin nişancı tüfeklerinde nefes tutuma esnasında otomatik nişan almayı sağlayıp, “Expeditionary” ile pompalılara alevli mermi takabiliyorsunuz. Bu saydığım Divisonlar ile istediğiniz her silahı kullanabilirsiniz ama yukarıda belirttiğim özellikleri kullanamazsınız.

Kendi seviyenizden ayrı Division seviyesini arttırarak ekstra özelliklerini kullanabilirisiniz. Örneğin Airborne olarak  tüfek kullanmak isterseniz sadece süngü özelliğini kullanamıyorsunuz  ama seviye atlattıkça daha uzun koşabilme ve engellerin üzerinden daha hızlı atlayabilme gibi özellikleri kullanabilmektesiniz. Aynı zamanda rütbe atladıkça Division’ınızdan bağımsız yeni perkler açılmakta (ekstra el bombası alabilme, silahları daha hızlı değiştirebilme vb.). E3’te bahsettikleri “Create a Class” sistemi bu şekilde değişmiş ama ek olarak gelen perkleri de eklediğinizde eskiye göre çok fazla değişmeyen bir sistem çıkmış. Beğendim diyebilirim.

Silahlar Nasıl? Yenilenmiş Bir Durum Var Mı?

Silahlar konusunda ise bildiğiniz Call of Duty. Silahlara seviye atlattıkça eklentiler takabiliyorsunuz. Şarjörü arttırma, dürbün takma, FMJ mermi, daha hızlı atış gibi eklentiler neredeyse tüm silahlarda mevcut. Modern Warfare’dan Infinite Warfare’a kadar bildiğiniz tüm eklentiler “2. Dünya Savaşı sosuyla” mevcut.

Peki Killstreak / Score Streakler Nasıl? Var Mı Değişiklik?

Scorestreak konusunda yine bildiğiniz Call of Duty. Oyunda yer alan Glider Bomb bildiğiniz Predator Missile, Recon Plane bildiğiniz UAV. Modern Warfare’deki Killstreakler burada da “2. Dünya Savaşı sosuyla” oyuna eklenmiş. Eski World at War’dan daha fazla seçeneğiniz var. E3’te gösterdikleri Flamethrower ve Ball Turret Gunner, betada mevcut değil.

Oyun Modları Nasıl?

Oyun modu olarak standart team deathmatch olmaz ise olmazı. 6v6 şeklinde ölümüne birbirinize giriyorsunuz ve 75 puanı alan takım maçı kazanıyor. Domination’da haritadaki üç bayrağı elinde tutuma ve tutulduğu süre boyunca puan toplayarak maçı kazanmaya çalışıyorsunuz. Hard Point’te ise haritanın belirli yerleri rasgele olarak işaretlenip elinizde tutmaya çalışıyorsunuz. Mosh Pit ise benim gibi karasızlar için bu üç oyun modunu rasgele her turda değiştirterek oynuyorsunuz. Beta kapsamında sadece üç harita bulunmakta, o yüzden uzun süre oynadığında “keşke bir iki harita daha olsaydı,” dedim. Haritalar da genel bildiğiniz Call of Duty’den ne eksik ne fazla. Çok sık yakın çatışmaya gireceğiniz şekilde ama en güzelinden bahsetmedim…

Ve Savaş Moduna Geçiyoruz…

Call of Duty: WWII’nun belki de en beğendiğim özelliği Savaş Modu oldu. Diğer haritalardan farklı dizayn edilmiş bir ortam var. Özetle, Allies tarafı öncelikle Axis tarafının karargah binasını basıyor ve 3 dakika içinde ele geçirmesi gerek. Ele geçirilirse haritanın diğer aşamasına geçiliyor ve Allies yıkılmış köprüyü tamir etmeye çalışrken, Axis tarafı köprüyü yaptırtmamaya çalışıyor. Allies başarılı olursa haritada ilerleyip Axis tarafının cephane deposunu patlatmaya çalışıyor. Bunu da başarırlarsa bu sefer Allies, tankı belirli bir süre içerisinde varış yeri olarak Axis tarafının anti-hava toplarına kadar eşlik etmesi gerekiyor. Yani bayrak ele geçirme ve adam vurmak değil, tam anlamı ile görevi yerine getirmeniz gerek. Savaş Modunu sevdim ki tam anlamı ile takım oyunu gerek. Takdir ettim.

Kiminin özlediği, kiminin hep aynı kalması gerektiğini düşündüğü, kiminin nefret ettiği ve “hep aynı” dediği Call of Duty oyunu bu. Milletin etrafta uçarak gitmediği ve lazer silahlarının olmadığı bir oyun olmuş. Bana baya Modern Warfare 1-2 ve Black Ops 1 oynanışı tattırdı. Ama dediğim gibi bildiğiniz Call of Duty işte. Grafikler bir önceki oyuna göre aynı ama daha koyu tonlar, sesler biraz daha “gümbür gümbür”. Oyundaki vahşet seviyesinin ise World at War’dan aşağı kalır yanı yok. Yanı başınızda bomba patladığı zaman tek parça kalamayabiliyorsunuz.

Merakla oyunun çıkış tarihi olan 3 Kasım‘ı beklemekteyim. Zaten daha detaylı olarak inceleme yazısında belirteceğim karakter özelleştirmeleri ve silah skinleri görmek istiyorum. O zamana kadar hoşça kalın, kendinize dikkat edin.

Call of Duty: WWII Beta İzlenimlerimiz ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.

Bence aralarında en başarılısı olan Lord Inquisitor’dan sonra daha iyisi gelir mi diye sorarken daha “sanatsalı” geldi.

Richard Boylan adında bir film yapımcısı ve oyun yazarı, 2010 yılında Aaron Dembski-Bowden’ın kaleme aldığı HELSREACH adlı romanı, karakalem çalışması tekniği ile şimdilik üç videodan oluşan bir animasyon serisi ile hayat vermiş. Seslendirmeleri de  aynı adlı romanının sesli kitabından kurgulamış. Üstelik beşinci video yolda, yapmaya devam ediyor. İzlerken sanki eski WH40K kural kitaplarındaki çizimler bir anda canlanmış gibi hissedeceksiniz.

Serinin ilk dört bölümü burada;

Richard Boylan’ın Youtube sayfasına buradan bakabilirsiniz.

Kitaptan Animasyona Bir Warhammer Filmi – Helsreach ilk olarak FRPNET'te yayınlandı.